Springkastelen zijn des duivels

We waren op een feest bij familie, en daar was onder meer een springkasteel.

Een springkasteel van dertig meter lang en vijf meter hoog, met hindernissenparcours, klimmuur, glijbaan, the works. Waar elk van de vier kinderen om beurt van gevallen zijn, whiplashgewijs kermend in de zetel lagen, voet verzwikt, pols pijn — hoe gaat dat?

Tot rond een uur of kwart voor zes Zelie stuikte, en hopla: spaakbeen en ellepijp gebroken. Zo van dat soort indrukwekkende breuken, als uw dochter van bijna vijftien plots blijkt twéé ellebogen te hebben in haar linkerarm, die allebei in een hoek van 90 graden staan.

Afijn, spoed, röntgenfotoots, vaststellen dat ze moet verdoofd worden en dat ze daar nuchter voor moet zijn dus dat het ten vroegste om tien uur ‘s avonds operatie zal zijn: we brengen de nacht door in het hospitaal in Aalst.

20140529-195236.jpg

En ja, hier ziet het niet zo erg uit, maar da’s omdat het al wat rechtgetrokken is. Ik ben niet zo’n zot die rampenfoto’s maakt als zijn kinders pijn lijden. :) >

8 Comments

Zeg uw gedacht

Navigatie

Vorige entry:

Volgende entry:

» homepagina, archief

Vriendjes

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.