Ik was een site kwijt, maar ik heb hem teruggevonden, hoezee!

En zoals dat wel eens meer gaat in mijn hoofd: de kleine irritatie van “allez, waar is die site nu weer?” is op geen tijd een nieuwe hyperfixatie geworden van “ik moet het ding waarvoor die site gemaakt was nu beginnen uitbreiden”.

Het is ondertussen al niet meer echt hip of zo, maar ik heb er toch maar een OpenClawdink voor opgezet. Anders houd ik het ook bij in een soort geheugenpaleis in Obsidian, en gebruik ik ook allerlei verschillende AI’s en agents en tools — dus waarom niet proper in een dink dat daarvoor gemaakt is?

Ik had er al eens mee gespeeld, maar nu heb ik het een propere plaats gegeven op mijn VPS, met alles erop en eraan. ’t Is waarlijk geestig hoe het ding droomt en alles.

En jazeker, ik weet van de onveiligheid en de risico’s. Ik ga hard opletten, het ding heeft een aparte account zonder rechten, en ik vraag het voor het moment niet echt ontwikkeling van software. ’t Is meer om mijn gedachten te ordenen.