Ik had een meeting vandaag waar iemand van HR bijzat, en het kwam ter sprake dat ik een significant percentage gehandicapt ben.

Het is een dubbel iets: als ik het allemaal zou oplijsten, is er wel het één en het ander aan de hand met mij dat mij het leven stukken minder aangenaam maakt dan het theoretisch zou kunnen zijn.

Maar dat is het juist: theoretisch. Ik ben er denk ik wel zeker van dat als er mij het ongeluk niet was overkomen waardoor ik gehandicapt geraakt ben, mijn leven niét beter zou geweest zijn. En akkoord, ik heb een jaar in een bed en een zetel gelegen, en ik heb altijd pijn, en er zijn loodgieterijproblemen en al en al, maar ik ga niet klagen. Het kon allemaal véél erger zijn, met of zonder handicap.

En mét handicap, hoorde ik vandaag, kan ik in principe allerlei faciliteiten krijgen op het werk. ’t Is niet dat ik ze nu al echt nodig heb, maar wel goed om te weten dat ze er zijn als het zou moeten. Ik kan al dromen van een betere bureaustoel! Van iemand die mij per taxi naar het werk kan voeren!