Ik ben halfweg: de zooi op de vloer van het achterhuis is bijna allemaal aan de kant gezet. Soms bijna letterlijk: een reeks tapijten en computers naar boven verhuisd. Soms helemaal letterlijk: een doos vol stenen, een kinderwagen vol hof- en ander gerief, een emmer vol afplakkers en badges tegen de bibliotheek of tegen de muur gezet. Soms figuurlijk: een kapotte printer, een kapotte chauffage, een kapotte diepvries op de koer gezet en een paar kapotte stoelen in de keuken gezet in afwachting van verhuis naar het containerpark.

En soms voorlopig: letterlijke stapels strips en kinderboeken die ik niet meer moet hebben in de keuken gelegd, met de bedoeling de kinders er door te laten gaan, en als zij het niet meer moeten hebben, zal het proberen weggeven zijn.

Maar het is dus opgeruimd, voor het grootste stuk:

Het plan voor vandaag: de vloer eens grondig kuisen, en vanaf dan komt er niemand meer met schoenen binnen. Schoenen uit bij het binnenkomen, en sletsen aan. Of kousen of blote voeten — het is toch allemaal vloerverwarming, dus onaangenaam zal het nooit zijn.

In alle geval ga ik iets moeten doen aan de lelijke cirkel die de bureaustoel van onze oudste zoon (grrrr) heeft achtergelaten:

En dan misschien eens beginnen kijken om het plafond te schilderen? Dat is niet verschrikkelijk ingewikkeld en ik zou het zelf kunnen doen?

Ook: hoe meer ik er naar kijk, hoe minder ik dat bureau wil laten staan. Niet dat het lelijk is hé, ’t is een wijs Mewafbureau in perfecte staat, maar het is te groot, ik wil er geen werkkamer van maken, en het staat in de weg.

Het is wél een redelijk verschil met twee weken geleden: