Misschien is het uitsluitend zo voor luchthavens en grote ringwegen, maar voor zover ik kon zien is tegenwoordig in Rusland ongeveer de helft van de grote niet-residentiële gebouwen ofwel een meubelzaak, ofwel een keukenzaak van Leroy Merlin.

Serieus: aan Sheremetyevo was er zo’n meubelzaak van wel honderd voetbalvelden groot, met discoverlichting en een levensgrote ufo die uit de voorkant lek op te stijgen.

We zijn nog niet eens uit de luchthaven van Sheremetyevo buiten, en we hebben al een sympathiek en lekker restootje gevonden!

Het Nijlpaard, zo heet de gelegenheid, specialiseert in vlees. Lekker vlees, zo belooft de kaart:

En schappelijk van prijs! Nog geen 700 roebel, da’s geen 17 euro, voor een sappig biefstuk! Er is geen vermelding van wat erbij zou gegeven worden, maar wie schat mijn contentment als ik nauwelijks vier minuten later een schijf overleden koe op mijn bord krijg, die ze, zeer behulpzaam, helemaal tot grijzig-zwart koolstofresidu hebben ge-, euh, -reduceerd:

Er liggen stukjes karton in de vorm van frieten bij, en hetzelfde kommetje ketchup dat we al bij het voorgerecht kregen — het voorgerecht was vier stukjes kraakbeen die in de buurt van een overleden kip hadden gelegen, en die uit dien hoofde deden alsof ze chicken wings waren.

Ik heb het allemaal opgegeten hoor, zie dat van hier.

Let ook op de zwarte stukken verkooldheid die overblijft. Doorgespoeld met een halve liter speciaal lauw gehouden paardenpis, wat drinkt een mens anders als hij in Rusland is?

(Euh ja. Morgen hopelijk beter eten, dus.)

We hebben al meteen vriendjes gemaakt op het vliegtuig!

Ik lag al een tijd te dromen in mijn zetel, als plots iemand in een soort Russisch sabier uitbarst. Ik moet er zelfs mijn ogen niet voor open doen om te weten dat het over de stoel ging.

De man in de stoel achter mijn reisgenoot zag eruit als een soort Russische Adriaan, van Bassie en Adriaan. Donkerblauwe broek, donkerblauw hemd, dunnend zwart haar. Ik schat hem op 52 jaar, en op bijzonder veel meer spieren dan vet. Kabels van aders op kolenschoppen in de vorm van handen, en ijsblauwe, droevige ogen.

Het soort droefheid van iemand die om halfelf ’s avonds met een kleinere, magere, grijzende vriend aan de deur belt, en dat het grijs mannetje zegt “I am so verry sorry to say meester Adrianski ees not beink happy right now”. Waarna de droevige ogen een impromptu operatie op uw knieschijven uitvoeren met een familieformaat roestige koevoet.

De stoel dus: in de klasse waar we in zitten in het vliegtuig schat ik dat er zo’n 45 centimeter beenruimte is als de stoel vóór u recht staat, en een centimeter of tien minder als de stoel “neerligt”. Toen mijn reisgezel naar het toilet ging net na het opstijgen, was Adrianski, origamigewijs in zijn zetel geplooid, al met een diepe zucht aan de zetel van mijn reisgezel aan het morrelen geweest.

En nu wou hij toch even érg duidelijk stellen dat hij niet tevreden was over de huidige toestand van die zetel, een volle vier graden méér naar achter geleund dan een rechte hoek. In het Russisch. Met veel aandrang, en met geen enkel woord niet-Russisch.

Ik had mijn compagnon gisteren “ik begrijp geen Russisch” aangeleerd, maar zelfs dat kon niet baten: de man was erg teleurgesteld in de houding van zowel compagnon als zetel, en bleef dat herhalen. De airhostess kwam erbij, stelde de man voor om van zetel te verwisselen, dat ze helaas het vliegtuig niet kunnen aanpassen maar dat er nog zetels vrij zijn: geen bougeren aan. Adrianski blijft het op Russisch houden.

En besluit uiteindelijk in zijn zetel te blijven zitten, en –voor zover ik kon zien– een aanslag te doen op het wereldrecord Als Blikken Konden Zetels Doen Smelten.

Een half uur later is het aan de man rechts vóór mij — hij ziet eruit als die clown in Moscow on the Hudson, die Rus die sinds de jaren 1980 alle rollen van Russen-die-ook-echt-Russisch-moeten-spreken speelt in Amerikaanse films — om teleurgesteld te zijn. Zijn probleem is dat hij na vier flesjes wijn op drie kwartier tijd (twee van hem, twee van de man naast hem), “only soft drinks I’m afraid” kreeg bij zijn middageten.

En nog teleurstelling: Adrianski blijkt op een half uur tijd genoeg Engels geleerd te hebben om duidelijk te maken dat hij het érg spijtig vind dat er geen vodka te krijgen is bij het eten, oh, en zelfs geen wijn?, en okay, dat hij dan wel Cola zal drinken, zonder ijs, zonder citroen.

Welkom in Rusland!

Ja, ’t is dus eigenlijk helemaal in het honderd gelopen.

De bedoeling was: er zijn gratis vliegtuigtiketten, en daar gaan we dan helemaal gebruik van maken, en we gaan Wilde Avonturen doen, en Verre Plaatsen Zien, en we gaan die gratis tiketten zo hard gebruiken!

En toen bleek dat de tiketten wel gratis zijn, maar geen van de taksen en dingen. En dat we enkel met één luchtvaartmaatschappij mochten, enkel rechtstreekse vluchten, enkel in tweede klasse, en dan was het plots allemaal minder interessant.

Maar hey! Gratis tiketten! Daar moeten we gebruik van maken!

We hadden allerlei wilde plannen, waarbij we de combinaties van duurste ticket met goedkoopste luchthaventaks op zouden zoeken, en dat dan doen. Een avond en een nacht in Kinshasa! Een dag in Monrovia! Een weekend in Addis Abeba! Eén dag ter plaatse in Beijing!

Tot bleek dat dat eigenlijk misschien allemaal niet zo’n goed idee was, en we onze zinnen op Rusland hadden gezet. Dichtbij genoeg, interessant genoeg, en waanzinnig genoeg van idee om er maar anderhalve dag te zijn.

Ik heb geen idee wanneer het van “een dag Moskou” plots “een dag Sint-Petersburg” is geworden, maar toen was dat gewoon zo. Moesten we het Hermitage gaan zien — ik was er al een paar keer geweest, mijn reisgenoot niet, de binnenlandse vluchten kosten nauwelijks een kip en een jeansbroek (of welke munteenheid ze daar tegenwoordig gebruiken), dus hey, keuze snel gemaakt.

Ahem. En toen begon het wat mis te lopen. De Man Aan De Organisatie, bless his heart, had er niet echt bij stilgestaan dat er twee vlieghavens zijn in Moskou. Waardoor we in het gaan twee of zo uur hadden om een aansluiting te halen, terwijl die vliegtuigen dus 100 kilometer van elkaar aanmeren, met een drukke metropool ertussen.

Waardoor de vlucht dus moest veranderd worden. Dat kost blijkbaar zo ongeveer eens hetzelfde als de oorspronkelijke vlucht, als ge dat pas later in het snotje hebt.

Het vertrek was voorzien voor vanmorgen vroeg: het leek me beter dat ik in Brussel zou overnachten. Daar zag ik voor het eerst de vliegtuigpapieren: blijkt, iets na middernacht, dat we in het terugkeren eigenlijk ook maar een paar uur hebben voor een aansluiting tussen vliegtuigen die aan weerszijden van Moskou liggen.

Waardoor de vlucht van Sint-Petersburg naar Moskou vervroegd moest worden, wat niet echt meer ging, waardoor we dan maar een extra vlucht hebben gekocht — een geluk dat er nog een was, en een geluk dat de kost ervan maar een halve kip bleek te zijn, maar toch.

Oh, en omdat we dus complete schijtlaarzen zijn, hebben we dan maar in het terugkeren ook een taxi besteld.

Oh, en toen ik het ticket zag, bleek dat we niet zondag maar maandag pas terugkomen. Waardoor ik nu ondergoed en hemden te weinig heb.

Oh, en we moeten daar nog eten kopen en alles.

Maar de tiketten zijn dus wel gratis, dat wel.

We gingen dan op goed geluk met de trein en het openbaar vervoer gaan.

En dan gingen we toch niet per trein en per metro gaan en was het een een taxi geworden.En niet eens de traditionele steek-uw-hand-in-de-lucht-en-een-gewone-burger-neemt-u-mee-taxi, maar zelfs een bestelde taxi, zo eentje die met een pancarte aan de luchthaven staat te wachten.

Grote, grote avonturiers, wij.

Ahem. En dan lazen we dat het allemaal geen probleem zou zijn, en was het alsnog openbaar vervoer geworden.

En dín realiseerden we ons dat we eigenlijk niet zo enorm vreselijk veel zin hadden in dingen uitzoeken, en dat we niet écht zo enorm veel tijd hadden. En is het toch nog alsnog toch nog taxi geworden.

Enfin, zou het taxi moeten zijn, maar we weten niet of we erin geslaagd zijn om die taxi te bestellen op voorhand, en we weten ook niet of we er eigenlijk wel een zouden nemen als we daar zullen zijn.

Euh ja, ’t is allemaal niet zo duidelijk.

Ik laat u weten hoe het afloopt.

Ha! Vrijdagmiddag zit ik in Moskou, en vrijdagavond in Sint-Petersburg, maar geen mens die weet of dat eigenlijk zal lukken!

We komen toe in Moskou-Domodedovo (ja, van die zelfmoordterrorist), en dan moeten we vertrekken in Moskou-Sheremetyevo. Om het zo’n beetje in perspectief te plaatsen:

In vogelvlucht is de afstand tussen de twee luchthavens ongeveer hetzelfde als van Gent naar Charleroi. En we hebben nog geen enkel idee hoe we dat gaan doen.

Per taxi is het schrikkelijk duur, naar het schijnt. Niet moeilijk: ’t is praktisch honderd kilometer. Per openbaar vervoer ligt meer voor de hand, maar de mensen van het consulaat hadden dat ten allerstelligste afgeraden. DOE DAT NIET! zegden ze, en dat we bestolen zouden worden en dat ze ons lichaam zouden verkopen voor grondstoffen of zo. De bus is NOG ERGER want die zit GEGARANDEERD VAST IN DE FILE!!!

Oh, en de taxi, die neemt ge best ook niet, want dat is ALLEMAAL DE MAFIA!

Ahem. Ik dénk dat het gewoon de Aeroexpress van Domodedovo naar station Paveletsky zal zijn, dan de donkergroene nummer 2 Zamoskvoretskaya-metrolijn nemen van Paveletskaya naar Belorusskaya, en dan van station Belorussky terug de Aeroexpress naar terminal D van Sheremetyevo.

We missen dan wel de écht schone metrostations: ’t zal misschien voor in het terugkeren zijn.

Voor de rest wel spannend: ik lees en schrijf zonder al te veel problemen Russisch, ’t is te zeggen, ik heb geen problemen met cyrillisch, maar het begrijpen is een volledig andere zaak. En ik heb er eigenlijk zelfs geen idee van of we best roebels wisselen, of met dollars dan wel euro’s aanzetten.

Maar hey: we hebben morgenavond nog een hele avond om vanalles te organiseren en te onderzoeken.

LIVING ON THE EDGE.