Hooooboy. Not a dry seat in the house (ha!) voor de season finale van het zesde seizoen van House.

Schoon. En ik kijk zó uit naar het zevende seizoen.

Covers zijn wijs. En ukeleles ook. En Leonard Cohen ook. En Lemmy van Möterhead ook (zeg in uw beste Zonen Van Zaki-stem: “zo ne vree wijze gast, maar zo een vree vette puist op zijn wezen maat”).

Zodus: MMMBop gecoverd op ukelele, à la Cohen en à la Lemmy.

Met die Marvel Comics app heb ik weer zin om comics in papieren formaat te kopen, verdorie.

Alhoewel. ’t Is wel wreed dat die papieren dingen zo duur zijn, en zo broos. En dat een tekening als die hieronder gewoon gemaakt is op een computer, en het best tot zijn recht komt op een computerscherm dat licht geeft – as opposed to in vierkleurendruk op papier dat geen licht geeft.

Eigenlijk: als er een gemakkelijke manier zou zijn om de beelden uit die Marvel Comics-app te halen, en als ze nog een maatje hoger van resolutie zouden zijn, zou ik meteen verkocht zijn.

Meer en meer, dat ik onthecht raak van het fysieke ding: voor muziek was dat al lang zo, en voor boeken en andere dingen begint het ook zo te worden.

In vier stadia:

1. Ik moet en zal het ding zelf in handen hebben. De CD, het boek, de comic.
2. Ik koop het ding in het echt, en koop of “vind” het dan ook nog online. En het is digitale vorm die ik gebruik – beste voorbeeld: geripte CD’s en DVD’s. Of recenter de vele honderden (duizenden?) F&SF-boeken die ik heb en die ik ooit wil herlezen met een e-boekreader als het even kan, de boeken zie ik me niet meer meesleuren.
3. Ik koop het ding meteen digitaal, en sla het dan als een pakrat op mijn harddisk op. Beste voorbeeld: muziek, podcasts, eboeken.
4. Ik moet de dingen zelfs niet eens meer op mijn computer hebben. Ik ga ervan uit dat ze altijd wel inde interwebwolken te vinden zullen zijn. Beste voorbeeld: games. Leve Steam, leve Stardock.

’t Is de toekomst, dames en heres.

Een televisieavond op mijn laptop:

Ook zo’n dingen maken? IOGraph is uw vriend.

Oh, memories.

Ik heb Black Sabbath ontdekt met Heaven & Hell. Jawel.

Medische details, ik bespaar ze u. Enfin, ik doe mijn best om niet elke dag te klagen, en dat is gegeven de omstandigheden heel flink van mij, vind ik.

Maar er zijn nog al die andere zaken waar ik eigenlijk liever niet over schrijf. Als het slecht is, dan is het vaak leutig om mij druk te maken, maar eigenlijk wil ik iedereen zoveel mogelijk te vriend houden.

Zelfs die mensen van onlangs op café, die jazz aan het maken waren, wil ik eigenlijk te vriend houden.

Nu ja, jazz aan het maken. Ze hadden een drumstel en een piano en een bas en een saxofoon, ze speelden eerst wat samen, deden dan om beurten een eindeloze sessie onsamenhangend gepriegel, speelden nog wat “samen”, deden dan wéér elk om beurt een potje zoek-de-noot, en eindigden wat onbestemd, om dan meteen opnieuw te beginnen met een volgende muzikale masturbatie.

De man die in de saxofoon blies – ik vermoed dat ik hem, zuiver op definitie afgaand, “saxofonist” zou moeten noemen, maar het is niet omdat mijn kat over de piano loopt dat ze plots pianist geworden is – had er het ergst van. Hij deed dat typisch irritante piep… tuut… BRRRTT vrt vrt pieeeeep piep tuut BLAART piiiiiep… pietuutrtBZRT dat voor interessant moet doorgaan.

De meneer die ze een contrabas in de handen geduwd hadden en de meneer die ze een drumstel hadden aangeboden, waren lang niet zo irritant. De bas-mens had een partituur voor de neus, en hij had zijn twee handen nodig om geluid uit het insrument te martelen: we wisten dat hij het opgaf telkens hij op het einde van een blad geraakt was. De kerel achter het hoopje drums had nooit veel inspiratie tijdens zijn solo’s, die dan ook snel af waren.

Maar die saxofoonbepotelaar! UREN aan een stuk deed hij over één solo. En dan was het vijf seconden stil, tien seconden, twaalf… BRTZZZ piep! piep tuut! blurt blurt PIEP en was hij weer vertrokken voor een eeuwigheid.

Serieus: ik houd van jazz. Maar er zijn toch ook wel prutsers op de markt.

Luiaards zijn aardige beesten.

Ze eten bladeren. Bladeren zijn moeilijk te verteren en niet zeer voedzaam: de oplossing van de luiaard is niet meer eten of andere dingen eten, maar gewoon minder doen. Luiaards zijn basically hangende composthopen: ze hangen ondersteboven in bomen aan hun klauwen waardoor ze hun spieren niet moeten gebruiken, en ze komen alleen maar naar beneden om, een keer per week, naar achteren te gaan. Oh, en ze kunnen ook goed zwemmen.

En ze verkleden zich door algen te laten groeien in hun pels en een huis voor motten te zijn.

Er zijn weinig mensen die luiaards niet schrikkelijk voze beesten vinden, denk ik. Vreselijk coole beesten, maar echt wel voos tegelijk.

Oh kijk! Baby-luiaards:

Damn you interwebs! Gij en uw paradigmaschiftende dingen ook altijd!

…maar zó goed!

Niet naar een familiefeest kunnen gaan wegens rug, dat zuigt.

Achtergrondverhaal: ik vond het in 2003 fijn dat Cemal Cavdarli en Fatma Pehlivan op de vensters hingen in de buurt.

Cemal Cavdarli, daar supporterde ik in 2003 voor, zonder andere reden dan dat ik het fijn vond dat een imam Daens als grote voorbeeld ziet. Hij raakte verkozen, maar dat was het dat zowat. Ik las in de gazet dat hij “een onwaarschijnlijke parlementaire lijzigheid aan de dag” legde, en hij raakte niet herkozen toen hij van kamer- naar senaatslijst verkast werd in 2007.

Pehlivan, daarvan schrijft De Morgen dan weer dat ze tussen “beschamend slecht” en “niet voor herhaling vatbaar” scoorde in het parlement: “gemeenschapssenator sinds een jaar maar maakt in die periode totaal geen indruk na op haar collega’s. Niemand die zich maar ook één wapenfeit van Pehlivan kan herinneren”.

*
*      *

Het is al een tijd – langer dan sinds we weten dat er binnenkort verkiezingen zullen zijn – dat ik mij zeer regelmatig afvraag wat er in ’s hemelsnaam met de sp.a aan de hand is.

De CD&V, die heeft in mijn ogen een duidelijk verhaal: “het is onze schuld niet, wij hebben ons best gedaan, maar het heeft niet mogen zijn want de Walen wilden niet mee.” Ik geloof ze voor geen meter, ik schuif de schuld grotendeels in hun schoenen, met hun vijf minuten politieke moed en hun “wie gelooft die mensen nog?”-zooi. Maar het is wel een duidelijk verhaal.

Open VLD heeft ook een duidelijk verhaal: “wij hebben ons best gedaan, wij zijn tenminste duidelijk geweest met een deadline, en wij hebben ons, in tegenstelling tot de tsjeven, wél aan onze beloften gehouden.” Ik vind dat van een stuitend cynisme getuigen, zo speculeren op het kortetermijngeheugen van de mensen en zo spelen met het land als lubriceermiddel voor een interne wisseling van de wacht, maar: het is wel duidelijk.

Het Vlaams Blok, ha, weet van geen hout pijlen maken en krijgt, hoop ik, voor het eerst in zijn bestaan een échte pandoering. Het zal ze leren, onduidelijk zijn: Vlaams Blok is de partij bij uitstek die het moet hebben van géén nuance, géén twijfel, alleman aan één zeel trekken. En laat nu net dat eventjes mis gegaan zijn. Ik hoop dat ik op 14 juni kan zeggen dat ze neergebracht zijn door rauwe ambitie en paniekvoetbal, ha, ha, ha.

De N-VA, die is het duidelijkst van al: “ziet ge wel, wij hebben het altijd al gezegd, en wij zijn er tenmiste meteen mee opgehouden als we zagen dat het niet zou lukken. Maak ons incontournable en wij zorgen ervoor dat er een degelijke oplossing komt. Rationeel en het best voor iedereen in het land: wij zijn geen fascisten, wij zijn geen dromers, wij zijn realisten.” (Ik blijf mezelf voorhouden dat het een partij is waar het niet allemaal Bart De Wevers en Peter Dedeckers zijn, maar ik moet toegeven dat ik het moeilijker en moeilijker vind om gaten in N-VA-discours te slaan.)

Sp.a, euh, tja. Ik weet het niet. Wat was de slogan of de leidende gedachte voor de verkiezingen alweer? Iets met pensioenen, stond me bij? Zei Gennez dat niet onlangs, dat ze de pensioenleeftijd wil laten waar ze is, en dat de pensioenen naar oven moesten ook? Ik hoop maar dat dat kan – ik weet het niet, ik heb geen wiskunde gestudeerd, maar ik hoop van ganser harte dat daarover nagedacht is en dat het geen vijf minuten-statement is. En verder: ik lees dat ze zeggen dat ze “hun verantwoordelijkheid gaan nemen”. Geen idee wat daarmee bedoeld wordt. Het is niét duidelijk.

Lijst Dedecker, daar houd ik zelfs geen rekening meer mee. Als ik Oost-Vlaanderen bekijk: lijsttrekker Rudi De Kerpel, alle respect ervoor, maar ben ik een slechte mens als mijn eerste gedacht was: die hebben ze daar gezet omdat mensen hem gaan verwarren met Freddy De Kerpel? En eveneens alle sympathie voor Isabelle De Clercq, die al jaren goed(e) werk(en) doet, maar uit de CD&V stappen en naar Lijst Dedecker overgaan? CD&V is dacht ik zowat de antipode van waar LDD voor staat. Alleen iemand van sp.a die zou overst…

Oh hang on.

Vandaag las ik op een communiefeest dat Cemal Cavdarli naar Lijst Dedecker overloopt. Omdat hij het niet eens is met “de gang van zaken in de Oost-Vlaamse sp.a”. Omdat hij vindt dat andere allochtonen meer kansen krijgen, lees ik niet eens tussen de regels door.

En ik zit er nu al een hele tijd mee: dat iemand anno 2010 naar Lijst Dedecker overloopt, zegt dat nu evenveel over Lijst Dedecker als over de persoon die overloopt maar ook over de partij waarvan die persoon overloopt?