Het voelde helemaal 2002 aan, maar het deed wel deugd: ik heb zowaar een award gekregen!
De award gaat niet naar mijn weblog, maar wel naar de categorie genea binnen mijn weblog. Ik vrees dat het al een tijd geleden is dat ik er nog tijd voor gehad heb: genealogie is vooral opzoekingen doen en veel noteren en fotograferen, en dan ontcijferen en verbanden leggen.
Nog zoiets dat niet echt handig om doen is, met een fulltime job.
Maar kijk. Het is wat het is.
Als ik er u twee mag aanraden, uit die categorie:
Afscheid, over mijn overgrootoom Karel Waegenaer, gefusilleerd wegens spionage door Den Duits in 1917.
Adolf Hitler, en Duitsers, over de man van de dochter van de tweede vrouw van de vader van de moeder van de tweede man van de eerste vrouw van de vader van de moeder van mijn vader zijn vader. Die zowel Joods als Duits soldaat was in de eerste wereldoorlog.
Ik zou eigenlijk heel, heel, héél graag opnieuw beginnen opzoeken. En ik vraag me af of het archief nog altijd in Beveren-Waas is, en waar het archief in Gent nu eigenlijk precies is.
In 1973 a ragtag group of Texans scrounged up $60,000 and created a film so violent and visionary that it shocked the world. But if you thought The Texas Chainsaw Massacre was strange, then you haven’t heard the story of how it got made.
Entertainment reporter Tim Estiloz chatted face-to-face with the REAL Bettie Page in this exclusive "one on one" 1996 TV Interview. In this rare recorded interview -The REAL Bettie Page herself candidly recounts in-depth and with humor, multiple anecdotes about her life and modeling career.
Thousands of tonnes of oil have poured into the Gulf of Mexico after the disaster at the Deepwater Horizon oil rig over two weeks ago. But how does this leak compare with the largest offshore spills on record?
Ik kreeg een uitnodiging in Outlook voor iets van het werk, en dan deed ik een forward naar mijn GMail, wegens dat het ook impact heeft op mijn privé-agenda.
Czech it out:
GMail heeft herkend dat het een meeting request was, en heeft daar meteen een uitnodiging voor een Google Calendar-event van gemaakt. Ik had dat eigenlijk niet verwacht.
We gingen vandaag de trein nemen met vier: Zelie, Louis, Anna en ik – Sandra was met Jan mee naar zijn voetbaltoernooi en wij moesten van de kanten van Dampoort naar de kanten van Sint-Pieters raken, da’s gemakkelijker met de trein van met bus/tram, vind ik.
Uiteindelijk hebben we die trein niet genomen, al hadden we hem beter genomen want met de auto was het een uur en met de trein zou het misschien drie kwartier geweest zijn, maar enfin, dat is niet wat ik wou zeggen.
Zelie was auto’s aan het afpieren naar een lichtgrijze Peugeot, Anna was op en af dingen aan het springen, en Louis ging tekenen.
’t Is te zeggen, Louis had zijn map met papier mee, en geen pen om te tekenen. Gelukkig had ik er een zitten, want plots was het dringend: hij moest dringend een muizengeest tekenen.
Deux temps trois mouvements, zoals gewoonlijk, en hoppa:
De mannen van de reclame stuurden (een tijd geleden al, maar hoe gaat dat, met tijd en duizend dingen te doen) een mailtje om iets te doen met de Museumprijs.
Aaargh: ook dit weekend is het niet gebeurd: gisteren dingen te schrijven, vandaag moederdag.
Het was 1989. Of eigenlijk: het kan even goed 1988 geweest zijn. En voor hetzelfde geld was het 1987.
In ieder geval: we gingen met twee naar de jazzkroegentocht in Gent. We hadden er al een paar op zitten, eerder ho-hum als ik het me goed herinner, en toen kwamen we in een broeierig etablissement waar het programma van zei dat ene “Kendrick Macey (CAN)” zou optreden.
KA-BOOM!
Een uur, maar het kunnen er ook twee geweest zijn, dat we aan de grond genageld waren van entertainment. Een meneer met een wilde bos krulhaar, die de ene na de andere standaard coverde – My Favourite Things, I’m Beginning to See The Light, Hernando’s Hideaway, Sentimental Journey, Night and Day – en er absurditeiten als een ode aan melk tussen zwierde.
Hernando’s Hideway was zó goed dat hij het twee keer moest herdoen van het publiek.
Na afloop van het optreden hebben we allebei zijn cassette gekocht – CD’s bestonden toen nog niet, bedenk ik net, dus het zal wel vroeger dan 1989 geweest zijn.
Die cassette is grijsgedraaid bij mij. Van kant één naar kant twee en terug. Dagen en nachten. Met koptelefoon en zonder.
Ergens in een verhuis in de jaren 1990 moet ik die cassette kwijtgeraakt zijn, en sindsdien zoek ik Macey op het internet. Om de paar maand doe ik een zoekopdracht, waar dan niets uit komt behalve een tweedehands single die te koop aangeboden staat.
TOT VANDAAG.
Ik was aan het luisteren naar een versie van Sentimental Journey door Willie Nelson, wat me meteen aan die cassette deed denken: Sentimental Journey was één van de nummers erop, en ik kan het nog altijd van voor naar achter meezingen.
Ik naar de zoekmachine, en lo & behold, ik krijg The Milk Song terug. En dat brengt me naar het YouTube-kanaal van ene Zoox Maze, die naast The Milk Song ook nog I’m Beginning to See The Light heeft staan – de song waar de titel van de cassette vandaan kwam: Shadowbox*zing.
Maar neen: Spacey Macey (of Zoox Mace, of Zoox Nightscales, of Jaze Maxwell, Jadeo Maze, Zoox Coby, Jase Maxwell, of hoe hij zich ook moge noemen tegenwoordig) is precies zoals ik het mij herinnerde. Behalve dat het op mijn cassetje niet a capella was, maar voor de rest: nog altijd even heerlijk.
Ik heb de man een mail gestuurd om hem te bedanken voor de muziek. En om hem te vragen of ik dat cassetje nog zou kunnen kopen ergens.
De dag ervoor was de Britse Oost-Indische Compagnie door Elisabeth I bij koninklijk besluit opgericht. Gedurende de volgende 250 jaar werd de compagnie één van de machtigste commerciële ondernemingen van haar tijd. Het was ook de eerste verjaardag van de invoering van de Gregoriaanse kalender in Schotland, maar veel belangrijker dan dat:
Ik begrijp er bijzonder weinig van, maar ik vind het fantastisch:
Ik vind het ongemeen boeiend als hij het over de geschiedenis heeft, het wordt even moeilijk als hij het over het hoe en wat heeft, maar dan gaat het over toepassingen: wohow.
What if I could put essentially infinite storage close to your processor and give you enough bandwidth to swap gigantic amounts of information back and forth with low power?
Praktisch onbeperkte hoeveelheden geheugen, een vierdimensionele ruimte waarbij één laag CMOS duizend lagen memristoren zou kunnen aanspreken, die per laag een terabit geheugen zouden kunnen bevatten. Petabits geheugen in een ding dat een vierkante centimeter groot is. Uh. Huh.
Oh, en ook: die memristoren kunnen ook booleaanse logica doen — een stuk memristoren zou geheugen kunnen zijn, en dan een stuk dat processing doet, en dan weer terug.
Oh, en ook: ze zouden pakweg synapsen kunnen nadoen. Niet-booleaanse logica, een analoge computer op één chip van een vierkante centimeter, met 10^11 synapsen: geen simulatie van hersenen, maar een emulatie. Zo’n schip chip zou even complex zijn als de hersnen van een kat. Op een vierkante centimeter. Ack!
Ik ben een werknemer. Ik ga wat het werk betreft in off-line modus als ik de deur achter mij dicht trek. Behoudens overmacht en als het niet anders kan: nine to five is werk, five to nine is niet-werk.
Ik zat vanmiddag in een (aangename, daar niet van) meeting met onder meer twee mensen waar dat niet zo is. Die opstaan, eten, drinken, rondlopen, zitten, staan en gaan slapen met hun zaak. Ondernemers. Entrepreneurs, uweetwel. Mannen die opleven als ze kunnen netwerken. Die op elk gegeven ogenblik weten wat er in de pipeline zit, hoeveel het kost om het bedrijf draaiend te houden, wat de bottom line deze maand ongeveer zal zijn.
En oh, maar hoe afgrijselijk veel besefte ik daar en dan dat ik geen ondernemer ben en geen bedrijfsleider en geen zelfstandige en geen baas.
Pasop, ik kan verkopen en zo hoor, als het moet. En ik kan ook totentrekken in vergaderingen en netwerken op recepties. En als het moet, kan ik baas spelen, en kan ik cijferen en met geld in het achterhoofd zitten en verantwoordelijkheid nemen en watnog.
En op een bepaalde manier vind ik dat veel van die dingen zelfs fijn om doen, om de zoveel tijd eens. Toneelspelen, karnaval maar dan in een bedrijfscontext: met een masker op, en op de grens tussen niet weten of het een masker is of de realiteit Rollenspel in het echt: vandaag ben ik een verkoper, kijk maar, zonder handen!
Het is dan geen comedie spelen, geen cynisch doen alsof: zo lang ik het doe, ga ik ervoor.
Maar oh, hoe zou ik doodgaan als ik dat heel de tijd zou moeten doen.
Och ja, OK. Onder meer. Het is onder meer de schuld van de CD&V.
Ceterum censeo Carthaginem esse delendam, zo zegt men dat Cato steevast zijn toespraken eindigde: en voor de rest vind ik dat Carthago vernietigd moet worden. Kwestie van het er te blijven inhameren, dat Carthago écht wel vernietigd moest worden.
Ik herinner mij als de dag van gisteren dat ik naar de debatten zat te kijken op televisie en dat ik Yves Leterme en de zijnen wou kelen.
Zó drogredeneringen, zó er een karikatuur van maken, zò met dat fijn zegezeker Leterme-sneertje rond de mond de goorste nonsens spuien. Een klein kind, een zwakzinnige wist dat ze er de zot mee aan het houden waren toen ze spraken over “vijf minuten politieke moed”, maar nee: het ging over hoe de sp.a en Open VLD het land naar de knoppen gehaald hadden.
Weet ge wat? Ik vind dat we moeten doen zoals Cato. Dat in élk debat élke repliek op wat wie dan ook van de CD&V zegt, zou moeten eindigen met “wie gelooft die mensen nog?".
Dat niemand vergeet dat het hun loze beloften en hun onkunde is die ons hier gebracht heeft.
Het wordt interessant, de volgende weken en maanden. Wie weet zitten we in de zomer met Elio Di Rupo als premier, met PS en N-VA en sp.a en Ecolo, of zo. Whee!
Nee maar, wat voor nonsens, niet gaan stemmen. Hierzie: Dominiek was de zoveelste die op de kar sprong, met een postje over hoe hij als grote man niet gaat stemmen, want, ik citeer:
Ik wil dat ons land weer geregeerd wordt door partijen die van alles willen en kunnen oplossen. Maar ik vrees dat er op vandaag géén partijen zijn (uit het bestuur van de voorbije 10 jaar af te leiden) die daar nog toe in staat zijn…
En dus gaat hij niet stemmen. Euh, duh? Hij krijgt lik op stuk genoeg in zijn eigen commentaren, en Ilse zegt ook wat ik denk, maar toch: het is een schande.
En die idioot Stijn Meuris is ook een idioot. Ik heb er nog minder respect voor dan voor mensen die voor het Vlaams Blok stemmen, voor mensen die niet stemmen.
Zoals ik bij Dominiek zei gisteren: stem voor een partij of voor mensen die u het meest kunnen bekoren, en waarmee het volgens u moet lukken. En als dat niet naar uw goesting is: doe iets. Blijf niet aan de zijlijn staan. Er is het internet, tegenwoordig hé.
Men moet tegenwoordig geen journalist bij een bekende krant of een kop op tv te zijn, om iets te kunnen doen. Ga zélf het debat aan. Klaag aan en geef alternatieven, breng mensen samen en discussieer, zoek naar oplossingen, breng dingen in beweging.
En nee, een facebookgroep of een lamme website met “ik stem niet”, dat is niet “iets doen”. Dat is het platste populisme, anti-politiek, afbraak, iets om over beschaamd te zijn.
