-
This case study shows how the ComputerWeekly user experience team integrated with an agile development group. It’s important to note the methods we used do not guarantee getting the job done. People make or break any project. Finding and retaining good people is the most important ingredient for success.
-
Yup.
-
Using ancient texts, scholars have begun an audacious effort to unravel the story of the Koran. What will they find?
-
⁂
-
Mijn Zoneplayer is toegekomen!
Ik ben nog altijd niet terug thuis in InDesign maar het gaat toch al een eind beter: vanavond een paar collages gemaakt, en miljaar het voelt goed aan, dat ik me langzaam maar zeker opnieuw tweetalig Microsoft/Adobe voel worden.
Oh, en: Last.fm speelt goeie muziek! (Al moest ik wel wachten tot het bezoek weg was: de basisregel van last.fm is dat het ding zolang er bezoek is, alleen de meest schaamtelijke nummers uit uw collectie afspeelt.)
En toen ik daarnet van het achterhuis naar het huis stapte door de koer/binnenkort-misschien-tuin, en wat licht in de keuken zag branden, zag ik het helemaal zitten dat het in orde komt om deze zomer buiten te kunnen zitten. Met muziek op de achtergrond, met vrienden en buren, met een barbecue en een glas drank.
Bring it, gelijk dat ze zeggen, on.
⁂
-
’t Is voorbij, het weekend. Ik kijk er naar uit dat mijn reeks over de gemeenteraadsleden voorbij zal zijn: zoals het nu is, gaan de zondagen wel heel snel voorbij.
Alla.
Morgen werk. Ik dénk dat ik ’s morgens een vergadering moet leiden, maar ik weet he tniet zeker. Oh, en lunchmeeting! Vroege namiddagmeeting! Namiddagmeeting!
⁂
-
My head, she asplode.
THE SHAT!! met Lin Yu Chun, de kerel van I Will Always Love You. En van nog veel andere dingen, ook — de zoekfunctie van Youtube is uw vriend.
Coolness.
⁂
-
Ja, natuurlijk. Erg schandalig, allemaal, een bisschop die zich vergrijpt aan een jongeman.
En het is de schuld van de Kerk! Het is de schuld van het celibaat! Doofpot!!
Zever, gezever.
Het is net zo min de schuld van de Kerk als het de schuld van de scouts is. Of beter: zal zijn, als er ook in België wat meer gevallen van seksueel misbruik bij jeugdbewegingen naar boven komen.
“Jamaar, de kat wordt bij de melk gezet”? Inderdaad, ja. Koorknapen en zo – maar als ik me niet vergis, en ik moet op de media afgaan, is het hier geen koorknaapje maar gewoon een familielid. En als ik me niet vergis, komt seksueel misbruik, pedofiel getint of anders, het meest voor in families of dichte kennissen/vriendenkring?
Leraars, scoutsleiders, vrienden, dokters, familie. En priesters, zeker.
Het is het celibaat dat ze zo ver drijft!!
Er, yeah, sure.
Net zoals het het celibaat is dat mensen “tot homofilie drijft”, zeker?
Doofpot?!
Neem allemaal eens uw favoriete leraar, oom, scoutsleider, beste familievriend in gedachten.
En beeld u dan in dat hij vijfentwintig jaar geleden een vriend of vriendin van u, die toen vijftien was, seksueel misbruikt heeft.
Zeg niét dat dat nooit zou gebeuren. Zeg niét dat het ondenkbaar is.
Hoor ik iemand het instituut familie veroordelen? Met zijn doofpotten die tot in de nevelen der tijd teruggaan – wie heeft géén afgrijselijk toegedekt verhaal in zijn familieannalen zitten?
Ik vind dat ze de zaak zo goed als mogelijk was, aangepakt hebben.
*
* *En laat dan eens alle betrokkenen met rust.
Dit is misbruik tussen vijftigjarige en een vijftienjarige. Of het een bisschop was en eenmalig of een jeugdauteur en heel zijn leven lang, maakt de zaken niet minder erg voor alle betrokkenen.
De Kerk heeft hier niet veel mee te maken. De hele kerk hierin meesleuren, alsof het iets institutioneels zou zijn, is belachelijk.
⁂
-
- Toxic Airborne Fungus From Oregon Spreading Across West Coast – Science – io9
Cryptococcus gattii is an airborne fungus usually found in the tropics. But researchers announced today that new, deadly strains are thriving in Oregon, and spreading. These strains kill 25% of people who come into contact with them.
(tags: biology health wtf fungus) - Reuters AlertNet – ENVIRONMENT: Giant Bacteria Colonise the Oceans
A mat the size of Uruguay composed of giant bacteria has been discovered in the mid-depths of the ocean off the coasts of Chile and Peru, report scientists who are working on a series of studies of the ocean’s smallest life forms.
(tags: biology cool sea)
⁂
- Toxic Airborne Fungus From Oregon Spreading Across West Coast – Science – io9
-
Zou ik u allemaal samen mogen aanraden om Hyperbole and a Half toe te voegen aan uw lijst religieus te lezen weblogs?
Dank u voor u waandacht.
⁂
-
Magisch. Ik had het hier al ooit eens gezet, maar het was net Jimmie Rodgers op de radio, en ik moest er aan denken dat Louis Armstrong gespeeld heeft op zijn Standing on the Corner (Blue Yodel #9), en dat Armstrong dat een jaar voor zijn dood, veertig jaar na 1930 nog eens overgedaan heeft met Johnny Cash:
⁂
-
Wat gebeurt als een mens niet doorwerkt in de namiddag als hij thuis werkt?
Dan moet hij dat goedmaken ’s avonds.
En wat gebeurt als een mens niet doorwerkt ’s avonds als hij thuis werkt?
Dan moet hij dat goedmaken ’s nachts.
’t Is proper. Tsss.
⁂
-
Ik ben honds- en hondsmoe. ’t Is gelijk dat ik een hele dag rondgeslenterd heb in de duinen.
Oh, en ik ben kwaad op iTunes en Apple en mijn telefoon. Sync in progress gedurende een half uur, en dan al mijn muziek en video en audiobooks en podcasts wézg.
En dan hersynchoniseren en soms, één keer op vijf of zo, staat het er weer allemaal op. Maar meestal niet.
En oh: Apple, get your act together met die stomme notifications: zorg voor een notification tray of een plaats waar ik voorbije notificaties kan zien of zo, want de manier waarop het nu gebeurt trekt op geen zak.
⁂
-
Had ik al eens gezegd dat ik bijzonder graag dingen test? Ja? Welaan dan.
Een tijd geleden vroeg iemand van LVT/PR me of ik geen zin zou hebben om een Sonos ZonePlayer S5 te testen: ik moest het mij geen twee keer laten vragen.
Executive summary: een Sonos S5 is een luidspreker die overal in huis kan gezet worden, die muziek speelt van op het internet of vanop om het even welke computer of harddisk in uw netwerk, en die te bedienen is met een eigen afstandsbediening, met de computer, of met een iPod Touch of iPhone.
Executive beoordeling: ik was er zo tevreden van, dat toen ik hem moest teruggeven, ik er mij meteen zelf één gekocht heb.
*
* *Ik ben heel mijn leven al tzaloes op rijke mensen die zo’n geluidssysteem hebben met luidsprekens in alle kamers van het huis, en dan zo’n centrale console waar ze muziek mee kunnen laten spelen in andere kamers.
Toen we nog actiever aan het verbouwen waren dan nu, heb ik er meer dan veel aan gedacht om het hele huis onder de home automation te steken, met verlichting en rolluiken en media centers en dan met een reisvalies vol geld naar Bang & Olufsen te stappen voor het geluid en de video.
Het is er allemaal niet van gekomen.
Vooral, eigenlijk, omdat ik bedacht dat die netwerkkabel die ik overal had laten steken ook al zo’n verloren moeite was, en dat tegenwoordig, met draadloos internet en zo, het in principe mogelijk moeten zijn om zelf een systeem op te bouwen voor een fractie van de kost.
Ook dat is er niet van gekomen.
Er staat een oude radio-cd-speler in de keuken, er staat een oude wekkerradio in de slaapkamer, en voor de rest hangen er goede luidsprekers aan de computer in het achterhuis. En als er volk komt en er moet muziek zijn in de keuken, dan sleur ik een paar goedkope boxen naar boven, hang ik ze aan een laptop, hang ik een harddisk met muziek aan de laptop (dat was vóór het draadloos netwerk ook tot in de keuken reikte), en dan hebben we ook muziek.
Maar het steekt wel: het is altijd een hele verhuis, en het werkt niet als er geen laptop in de buurt is, en om van muziek te veranderen moet ik de laptop openklappen en in Windows Media Player zitten, en, kortom, het is gewoon lastig.
Enter the ZonePlayer.
*
* *Het materiaal
Sonos maakt al sinds 2005 systemen om draadloos muziek te delen over het hele huis. Tot voor kort bleef het een relatief dure en relatief complexe zaak: relatief omdat er weinig even eenvoudige oplossingen waren, en wellicht géén even eenvoudige oplossing voor die prijs. Duur en complex omdat Sonos alleen de draadloze technologie voor het delen van muziek voorzag: de luidsprekers of het geluidssysteem zelf, dat moest men al in huis hebben. En dus moest er zo’n Sonosbakje in het stopcontact zitten en in het Sonosbakje een luidspreker – niet erg draadloos voor een draadloos systeem.
Het systeem dat ik kreeg om te testen bestond uit drie onderdelen:
- een Sonos ZoneBridge 100 (€ 83), vast te hangen aan een router
- een Sonos ZonePlayer S5 (€ 330),een doos met vijf luidsprekers erin, draadloos verbonden met de ZoneBridge
- een Sonos Controller 200 (€ 349), draadloze afstandsbediening, met een oplaadcradle erbij.
In principe is alleen een ZonePlayer S5 nodig, maar dan moet die wel aan een router hangen – het komt erop neer dat het draadloos netwerk van Sonos een speciaal draadloos netwerk is. Je kan meer dan één ZonePlayer tegelijk gebruiken, maar dan moet er wel minstens één van de ZonePlayers rechtstreeks in een router zitten.
Zo’n ZoneBridge vervangt die ene ZonePlayer, dient als wireless bridge, en je kan er bijvoorbeeld rechtstreeks een netwerkdrive aan hangen.
Dat laatste heb ik gedaan: ZoneBridge met een kabel aan de router vastgehangen, en een NAS aan de ZoneBridge.
OOBE
Out-Of-Box Experience! Ik kreeg twee dozen (de afstandsbediening volgde pas later).
Proper ingepakt. Geen overbodige zooi in de doos, geen stapels plastiekzakken.
De ZoneBridge is een blokje van 11 op 11 cm, 4 cm hoog. Aan de achterkant: een gat voor een stroomkabel, en twee voor netwerk.
De ZonePlayer is een steviger beest: 22 cm hoog, 36 cm breed, 12 cm diep, weegt een dikke vier kg. Het geheel is gemakkelijk verzetbaar, er zit achteraan een handvat aan.
Aan de achterkant: dat handvat, gat voor stroomkabel, een uitgang voor koptelefoon, een line in voor externe muziekbronnen, en twee netwerkgaten (zo’n ZonePlayer kan ook als ethernetswitch gebruikt worden).
Stijl in het algemeen: sober, stijlvol, stevig. Metalen voorkant bij de ZonePlayer, de rest in kunststof, maar geen goedkoop plastiek. Degelijk materiaal.
Oog voor detail, ook: de hele onderkant van de ZonePlayer, die riskeert op allerlei oppervlakken te staan, is zwaar rubber. Om geen krassen te maken. En hetzelfde geldt voor achterkant van de afstandsbediening.
Installatie
Uitgepakt, ZoneBridge in stopcontact en router gestoken, ZonePlayer in het stopcontact. Ik had al een NAS staan waar mijn muziek op stond.
Ik had geen afstandsbediening en ik had niet meteen zin om software op mijn laptop te installeren. Ik heb een iPhone, en er bestaat een Sonos-toepassing voor iPhone, dus ik besloot om te zien wat dat gaf.
Gratis!
Sonos Controller geïnstalleerd op mijn telefoon, opgestart, eenvoudige setup doorlopen:
…en hopla:
Daarmee was de hardware klaar voor gebruik.
Die “Living Room” is de naam van de ZonePlayer. Er kunnen een stapel ZonePlayers aangesloten worden, en die kunnen dan elk individueel aangestuurd worden, of allemaal tesamen. Elke ZonePlayer kan zijn eigen muziek spelen, of ze kunnen allemaal dezelfde muziek spelen – synchroon, zonder lag.
De íllereerste kennismaking met het hoofdmenu was een aangename verrassing: er stonden al vier muziekbibliotheken in van de laptop van Sandra, waar er vier accounts op staan, en die toevallig in hetzelfde draadloze netwerk zat en aan stond.
Helaas, de volgende stap was dan weer een teleurstelling: als ik naar één van die vier Windows Media’s probeerde te gaan kreeg ik de boodschap “Unable to browse music. Windows Media Sharing is not turned on for one or more ZonePlayers.”
Lang verhaal kort: dat specifieke probleem heb ik nooit opgelost gekregen. Dat klinkt vies, maar is niet zo erg als het lijkt:
Ten eerste: het is een softwareprobleem, dat oplosbaar is. Volgens Sonos-support ligt het aan Windows 7 en zou Windows 7 SP1 het wellicht oplossen: Microsoft reageert anders op de UPnP-communicatie dan Sonos verwacht. Microsoft zal misschien wel zeggen dat het aan Sonos ligt, en het is inderdaad niet enkel bij Windows 7 dat het probleem optreedt: Sonos zegt dat sommige D-Link-apparaten (DNS-321 bijvoorbeeld) ook problemen geven. (For the record: mijn DNS-321-NAS gaf geen enkel probleem.)
Ten tweede: het is geen groot probleem, want het gaat enkel om Universal Plug and Play dat lastig doet, en “gewone” netwerkconnectiviteit lukt zonder enig probleem. Zoals ik zei: mijn NAS vond hij zonder enig probleem, en ik moest gewoon zeggen dat //NAS/Music muziek bevatte die te indexeren was:
Het duurt een tijdje voor alle muziek geïndexeerd is, maar eens dat gebeurd is, is de bediening snel en intuïtief. Lijst van artiesten, van albums, van genres, van componisten; zoeken op album, titel van track, artiest.
Vanaf een bepaald aantal resultaten in een gegeven lijst (zoals hieronder het aantal albums per artiest, voor David Bowie), wordt er –standaard iPhone/iTouch-gewijs—een alfabet getoond voor snellere navigatie.
Tracks kunnen individueel gespeeld worden, meteen, of als volgende in de rij, of toegevoegd aan de playlist. Hele albums of alles van een artiest kan ook meteen gespeeld worden, of toegevoegd aan de playlist.
Een “now playing” view toont (duh) wat er nu aan afgespeeld wordt, met de mogelijkheid door linken naar de playlist, naar informatie over de track (en van daaruit naar alle tracks van de artiest, of alle tracks op dit album):
Playlists kunnen geëditeerd worden, nummers verschoven of verwijderd, playlists bewaard.
Handig. En duidelijk, en eenvoudig: een kind kan het – zoals ik meer en meer merkte tegen het einde van de paasvakantie, dat de kinderen naar allerlei persoonlijke favorieten zaten te luisteren.
Afstandsbediening
De interface van de Sonos-afstandsbediening is heel erg gelijkaardig aan die van de iPhone/iTouch. Het bakje zelf is wat groter, hoekiger en zwaarder dan een iPhone: niet noodzakelijk een slechte zaak. Het past in een oplaadcradle, wordt wakker van zodra het bowogen wordt, en kan dienstdoen als klok op pakweg een nachtkast.
Het heeft vier dedicated knoppen (volume + en –, home, mute), en verder een touchscreen. Dat ik niet zo goed vind als dat van Apple: het scrollen verloopt niét vlot, bijvoorbeeld. Let er eens op: bij een iPhone of iPod Touch beweegt een lijst minstens één op één mee met je vinger, er is geen vertraging.
Op de Sonos-afstandsbediening had ik altijd de indruk dat dat niet zo was. Het scrollen gebeurt veel trager dan bij Apple, die er nog wat versnelling en wat inertie en dan wat bounce aan geeft.
Komt daarbij dat die afstandbediening niet goedkoop is: € 350, terwijl er al een iPod Touch is vanaf € 189.
Features, features, features
Wat doet zo’n ZonePlayer? Muziek spelen, natuurlijk.
Ik ben niét zo’n audiofiel die gouden kabels gaat kopen of enkel lossless muziek wil staan hebben: voor mij klinkt Caruso fantastisch, zelfs meer dan een eeuw geleden opgenomen in een hotelkamer, toen microfoons nog niet eens uitgevonden waren, vol ruis en krassen:
…maar goed. De ZonePlayer, voor zover ik dat kan inschatten, geeft uitstekende klank. Er zitten vijf luidsprekers in elke ZonePlayer (vandaar die S5 natuurlijk, realiseer ik me nu pas), het klinkt allemaal zuiver en helder, en als het moet, gaat het ook heel erg luid.
Zodus. Ik vermoed dat er op de interwebben stapels reviews te vinden zijn voor wel-audiofielen, maar qua klank kan ik niets verkeerds vinden.
Wat doet zo’n ZonePlayer nog? Radio spelen!
Radio spelen van over de hele wereld:
Ik had mijn locatie op NEwcastle staan, maar dat kan om het een waar in de wereld zijn, tot zelfs Ouagadougou of Nouakchott. Of Vlaanderen, natuurlijk.
Je kan gewoon in eigen regio blijven, of zelf een lijst van favourites samenstellen, die van over de hele wereld komen. Het radio spelen zelf is, tja, alsof het echte radio zou zijn, maar dan zonder storingen: allemaal internetstations, vermoed ik, en aangezien alles tegenwoordig op het internet zit…
Wat nog? Er kan aan één ZonePlayer een CD-speler of andere geluidsbron (televisie, versterker, computer, iPod, …) gehangen worden, en dan kan het geluid daarvan over het hele netwerk gespeeld worden.
Er zit een wekker in:
Wat ook wel fijn is, is dat de ZonePlayer mooi samenspeelt met Windows 7. Geen idee wiens verdienste dat is – ik vermoed vooral Windows – maar het is wel proper:
Ja, ik vind dat fijn, dat dat zonder meer werkt.
Er kunnen aan die ZonePlayer(s) ook allerlei services toegevoegd worden. Last.fm, bijvoorbeeld, om automatisch bij te houden wat er gespeeld wordt, of Twitter, om on demand te laten weten waar je naar aan het luisteren bent:
Die last.fm geeft dan bijvoorbeeld dit:
De Twitter-servive doet geen automatische tweet voor elke track – ze zouden wel zot zijn – je moet zelf zeggen “stuur deze track naar Twitter”. De tweet zelf kan wel automatisch aangemaakt worden, en er zijn een aantal variaties mogelijk, wél allemaal in het Engels.
Aardigheidjes, die services, niet meer.
…wat me tot mijn voorlaatste onderdeel brengt.
Klachten
Is het allemaal goed? Neen, het is niet allemaal goed.
Ik mag hopen dat er ooit méér dan enkel die twee knullige voormelde services zullen beschikbaar zijn in België: Twitter is compleet oninteressant, en last.fm scrobbling is wel goed, maar zonder last.fm streaming is het niet veel waard.
Ik vind het ongelooflijk vervelend (en dat is bijzonder beleefd uitgedrukt) dat ik mijn last.fm niet kan gebruiken om naar muziek te luisteren, daar betííl ik last.fm namelijk voor. Het werkt op mijn desktop, maar bij Sonos lees ik
Streaming from Last.fm is only available to the United States, the United Kingdom, and Germany. Scrobbling is available worldwide. If you are in an unsupported region and add your account, you’ll see Last.fm (Scrobbling Only). The Last.fm account will not show under the Music Services tab but will scrobble the music you play over your system.
Ik mag ernstig hopen dat daar verbetering in komt.
Conclusie
Het is, al met al, een fantastisch ding, die ZonePlayer: overal in huis muziek, van overal elders in huis. Vanop computers, vanop netwerk, vanop internet. Uitbreidbaar als het nodig is: twee ZonePlayers, één in de living en één in de keuken. Of In de keuken en in de slaapkamer, als wekker en om mee in slaap te vallen.
Klein genoeg om niet overheersend aanwezig te zijn, groot genoeg om uitstekende klank te geven en niet verloren gelegd te worden.
Mooi van uitzicht, gebouwd als een tank.
Eenvoudig en vanzelfsprekend in het gebruik – te bedienen met telefoon of iPod Touch, of via de computer – en op het toestel zelf: alleen twee volumeknoppen en een mute-knop.
Voor feestjes en als er bezoek is: ideaal. Playlists samenstellen op voorhand, er snel een track tussen schuiven, zoeken naar dat ene liedje zonder je in allerlei bochten te moeten gaan wringen om een laptop te bedienen of een computer die ergens ver staat: alles met de telefoon bediend.
Niet goedkoop, nee. Maar wel zijn geld waard. (Op de afstandsbediening na, daar zie ik écht het punt niet van: veel te duur, en een iPod Touch doet hetzelfde maar beter.) Ik ben in blijde verwachting van een eigen, zelf gekochte ZonePlayer S5. En als ik meer geld heb, ooit, dan koop ik er mij een tweede, en misschien nog meer, voor bijvoorbeeld de kinderen.
Meer info: http://www.sonos.com/
⁂
-
-
Any computer interface that is designed to be seen on television, as opposed to actually be useful for the user.
⁂
-
-
Het is erg om zeggen, maar ik ben Louis kwijt.
Zelie was ik al kwijt, een hele tijd al, maar dat Louis nu ook moet gaan… ’t is erg.
Ik kwam vanavond thuis, ik ging naar de slaapkamer, ik deed mijn peignoir aan, en ik kwam terug in de living.
Louis vroeg hoe het kwam dat ik zo snel mijn peignoir kon aandoen. Ik zei hem dat dat was omdat ik mijn peignoir onder mijn gewone kleren aanhad.
En dan!
En dan!
In plaats van te lachen, zoals hij al heel zijn leven doet – houd u vast – in plaats van te lachen, rolde hij met zijn ogen.
Rolde hij met zijn ogen!
Net zoals Zelie ook al jaren doet!
Ik ben mijn zoon kwijt!
Ik hem afvallige genoemd en slechte zoon.
Daar moest hij dan wel, zei het een heel klein beetje, om lachen.
⁂
-
Ik kreeg vorige week van de mensen van digicamshop.be een Nikon D700 te evalueren. Het heeft een week geduurd voor ik er warm voor liep, maar nu vind ik het bijzonder jammer dat ik het toestel moet teruggeven.
Ter situering: ik heb al een paar jaar Nikon-fototoestellen. Een D70, en dan een D200, en dan een D300. De D300 is gestolen geraakt, en ik ben echt wel in de markt voor een vervanger.
Met fototoestellen is het zoals met computers: een upgrade naar een beter model voelt eventjes wow aan, en –tenminste als het een goed toestel is—voelt het heel snel terug normaal aan. Heb je niet de indruk dat er eigenlijk veel verschil is ten opzichten van vroeger.
Het is pas als je dan terugkeert naar het oude toestel, dat het enorm opvalt wat het verschil is. Dat is trouwens ook één van de redenen dat ik tegenwoordig zo weinig foto’s maak: ik was zó content van mijn D300 dat het echt vies aanvoelde om terug te keren naar de D200.
Dus. Ik met die D700. De Nikon D700 is een full-frame camera met een FX-sensor, ’t is te zeggen dat de sensor 36×24 mm is, waar de DX-sensor van de D300 23.6×15.8 mm is. De resolutie blijft hetzelfde, allebei ongeveer 12 megapixels. Wat dat wil zeggen, is dat de twaalf miljoen pixels van de D700 betere pixels zijn dan die van de D300.
Vergelijk het met emmers om regenwater te vangen, maar in plaats van emmers pixels en in plaats van regenwater licht: een grotere sensor zorgt ervoor dat elk beeldpunt meer licht kan vangen. Meer licht is minder ruis, is diepere kleur, is beter beeld.
Nu, da’s mooi in theorie, maar wat merkt een mens daarvan?
Het allereerste dat ik ervan merkte, is dat veel van mijn lenzen niet meer werkten: lenzen die geoptimaliseerd zijn voor DX-sensoren, die geven op een (grotere) FX-sensor aleen maar in het midden van de foto een goed beeld . Het hangt een beetje af van de lens: de ene wordt helemaal vaag aan de rand en is niet meer scherp te krijgen, de andere geeft een scherpe zwarte cirkel, nog een andere geeft een heel (heel) erg zwaar vignet.
’t Is te zeggen: dat doen ze als je de D700 manu militari zegt om alsnog een foto over de hele sensor te nemen. Standaard neemt hij namelijk alleen maar een foto van het midden als er zo’n DX-lens op zit.
Dat wil dan zeggen dat je met een DX-lens op een D700 plots maar een 5 megapixel-camera meer hebt: niet zo fijn, dus. Versta mij niet verkeerd: 5 is ruim voldoende voor veel toepassingen, maar toch.
De foto hierboven is met een 18-200 mm gemaakt (DX): lage resolutie, en zelfs met die automatische crop is er nog vignettering in de hoeken.
Deze foto is met een 30 mm f/1.4 gemaakt (ook DX, maar hier niet automatisch gecropt): in het praktisch volledig donker, en toch nog 1/20 (aan 1000 ISO). En het vignet stoort niet écht.
…maar bon, ik heb het toestel voornamelijk getest met wél FX-lenzen: een standaard 50mm f/1.8, zowat de goedkoopste lens die ik heb, een 70-180 mm f/4.5-5.6 en een 80-400 mm f/4.5-5.6.
In het begin van de week was ik wat teleurgesteld: mijn vorige Nikons, daar kon ik bij wijze van spreken met mijn ogen dicht foto’s mee maken. Zo’n full frame, dat verandert dus elke lens. Een breedhoek wordt breder, een telelens wordt minder tele, een macrolens wordt minder macro.
Foto’s met de 80-400 waren degelijk, maar op een DX-sensor is 400 mm ongeveer 600 mm, en dus leek het erop dat ik niet zoveel kon inzoomen:
Als er minder licht is, voelt zo’n grote sensor fantastisch aan, vooral ’s morgens en ’s avonds: dat zuigt licht naar binnen. Maar met veel licht had ik het moeilijk om niet overbelicht te zijn:
Een kwestie van gewoon worden, vermoed ik. En dat ik al andere Nikon’s gebruikt heb, speelt ongetwijfeld ook mee: de D700 is in het gebruik zo ongeveer precies hetzelfde als de D300: ligt uitstekend in de hand, alle knoppen zitten op de plaats waar ik ze verwacht te zitten – vandaar dat het verschil in foto’s met lenzen die ik al jaren ken, zo opvallend was, wellicht.
…maar de laatste paar dagen daagde het plots wat voor fijn toestel het eigenlijk wel is, en wat ik er allemaal zou kunnen doen.
Ik kreeg wat voeling met de 50 mm:
Die kleuren! Die scherptediepte!
En dan gisteren, doorslaggevend: foto’s op een huwelijksfeest, in het quasi-donker. Met een goedkope lens, zonder flits uiteraard, en aan meer dan 1000 ISO.
De foto hierboven, bijvoorbeeld: 2000 ISO. En kijk eens naar het gebrek aan ruis in het beeld op 100%! Serieus degelijk, noem ik dat.
Wat moet er nog gezegd worden? Dat de batterij het verdomd lang uithield: een hele week foto’s getrokken met een batterij die niet eens volledig opgeladen was.
Dat het focussen een enorm gemak is met de 51 focuspunten. Dat de zoeker enorm groot en helder is, net zoals het LCD-scherm achteraan.
Dat de tilt sensor leuk is: hij zegt u wanneer uw toestel waterpas staat en wanneer niet – handig om een rechte horizon te hebben.
Dat ik Live View eigenlijk niet gebruikt heb.
Dat het toestel van ergonomie en vastnemen en stevigheid en van interface, zowel qua knoppen op het toestel als qua menu’s fantastisch is (al kan het zijn dat ik bevooroordeeld ben wegens jarenlange Nikongebruiker).
Dat ik het een bijzonder lichte camera vind, en dat ik er in het echt misschien toch wel een extra grip zou aanhangen.
Dat ik het fijn vond om tethered shooting in Lightroom 3 te doen.
*
* *Ik ben in de markt voor een betere Nikon.
Een D700 zonder lenzen kost net onder 2000 euro. Een D300s kost zo’n 1300 euro. Als ik nu zou beginnen met fotografie en ik zou het geld op zak hebben om een camera te kopen, zou ik niet twijfelen en die D700 kopen. Mijn week met een Sony Alpha 850 en vooral mijn week met de D700 hebben me bijna helemaal overtuigd om full frame te gaan.
Ware het niet…
Ik denk dat ik nog eens een D300s wil testen: vooral omdat die D300s filmpjes maakt, en de D700 niet. Dat van die filmpjes zal, denk ik, voor mij in absoluut niet doorslaggevend zijn, maar ik wil het toch eens aan den lijven ondervonden hebben dat het inderdaad niet echt zo fantastisch is. Ik ken mezelf: anders zou ik het mij eeuwig blijven doorsteken.
Oh, en ook: ik heb genoeg lenzen om een overstap naar een ander merk weinig verantwoord te maken. En ik heb genoeg DX-lenzen waar ik aan gehecht ben en die te duur zouden zijn om door FX-lenzen te vervangen om een keuze voor FX niet meteen voor de hand liggend te maken.
Wat me misschien alsnog naar de D300(s) drijft.
Wordt, met andere woorden, vervolgd.
⁂
-
Ik vind, ze moeten StarCraft uitzenden in plaats van voetbal of wielrennen of –in ’s hemelsnaam!—golf of Formule 1.
Als het in Zuid-Korea kan met de (twaalf jaar!!) oude Starcraft, dan moet het toch kunnen met de binnenkort uitkomende StarCraft 2? In full HD, met commentaar erbij: spannend en –omg zerg rush kekeke!—spectaculair, perfecte showcase voor HD televisie, kijkers verzekerd.
Serieus: met een beetje voorkennis (waar mensen goed in zijn en waar Zerg en Protoss) is het fantastisch om te volgen. Kijk maar naar deze epische match tussen LiquidNazgul en TheLittleOne:
⁂
