Ik ben hem kwijt

Het is erg om zeggen, maar ik ben Louis kwijt.

Zelie was ik al kwijt, een hele tijd al, maar dat Louis nu ook moet gaan… β€˜t is erg.

Ik kwam vanavond thuis, ik ging naar de slaapkamer, ik deed mijn peignoir aan, en ik kwam terug in de living.

Louis vroeg hoe het kwam dat ik zo snel mijn peignoir kon aandoen. Ik zei hem dat dat was omdat ik mijn peignoir onder mijn gewone kleren aanhad.

En dan!

En dan!

In plaats van te lachen, zoals hij al heel zijn leven doet – houd u vast – in plaats van te lachen, rolde hij met zijn ogen.

Rolde hij met zijn ogen!

Net zoals Zelie ook al jaren doet!

Ik ben mijn zoon kwijt!

Ik hem afvallige genoemd en slechte zoon.

Daar moest hij dan wel, zei het een heel klein beetje, om lachen.

Doe mee met de conversatie

10 reacties

  1. Maar Michel, ge zijt hem niet kwijt. Hij is er nog, maar anders dan vroeger.
    ’t Is nu kwestie van het te accepteren, en mee te veranderen, natuurlijk.

    Vader zijn is prachtig.
    (Knock on wood…)

  2. Ik vind dat ook niet normaal, hoor, zo’n peignoir aandoen onder zijn gewone kleren. Ik zou ook met mijn ogen rollen.

  3. Och Michel, dat doe ik al jaren. En geloof me, ik zie die oude man enorm graag! Dat zeg ik hem uiteraard nooit. Stel u voor…

  4. Het lachen met de papa is hier niet zo heel erg lang weggeweest. Hij was me kwijt, maar ik kwam vanzelf terug.

Laat een reactie achter

Zeg uw gedacht

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.