Hier is het interwebs voor uitgevonden, dus.

A moins que vous ayez hiberné ces derniers jours, la vidéo du chat qui se tient debout n’a pas dû vous échapper :

Si Rocky est unique, c’est bien parce que personne ne lui a appris à se tenir debout comme un grand. Ce qui a fait sa renommée est inné.

"Il a commencé à faire ça vers un an", explique Daisy. "Maintenant il ne le fait plus trop parce que j’ai changé la disposition des meubles, mais quand j’ai fait la vidéo, à l’automne dernier, il ne pouvait pas voir par la fenêtre s’il ne se mettait pas debout. Or la fenêtre donne sur les toits, où il y a souvent des oiseaux. Donc il se lève."

Et Daisy, avec un grand sourire dans la voix, de préciser : "Parfois, il se met aussi debout en s’asseyant sur ses fesses, comme s’il était assis."

[kliketyklik]

Vanmorgen met niet overdreven veel goesting aan de dag begonnen: dat van die laatste loodjes, en alles.

Vannamiddag ontroerd geraakt door hoe we een klant hebben blij gemaakt.

Het was voor zowel Johan als mezelf de laatste dag vóór we een week op vakantie gaan. We werken nu ongeveer een maand of zes bij éénzelfde klant, en alhoewel het er erg afwisselend is – soms korte deadlines, soms langere deadlines, soms prototypes, soms wireframes, soms meer denkwerk, soms meer tekenwerk, soms meer schrijfwerk, soms meer coördinatie, soms op korte termijn en erg dicht op de realiteit, soms op langere termijn en meer visie – alhoewel het dus vanalles wat is en we er graag zijn en het sympathieke mensen zijn, werd het even tijd voor een adempauze.

Het was fijn, een dag als vandaag: zonder erg veel druk naar een korte workshop uitgekeken vannamiddag, te horen gekregen dat we op het goede spoor zaten, een idee gekregen van de richting die we verder zouden kunnen inslaan, tevreden gezichten all round, en ergens rond 18u iedereen een prettig weekend gewenst.

En dan naar huis, met op zak een Nikon D700 om te testen courtesy of digicamshop.be.

Thuisgekomen: met Zelie en Louis een spelletje gespeeld in het achterhuis, ’t is te zeggen ik World of Warcraft gespeeld en uitleg gegeven over het hoe en waarom van XP en mana en levels en buffs en seals en Horde en Alliance en respawning.

En dan naar boven gegaan – Anna en Jan zaten ondertussen al in bed – en muziek opgezet op de Sonos die ik ook al aan het testen ben en waar ik meer en meer content van ben, vooral nu ik er ook een afstandsbediening bij gekregen heb.

Muziek opgelegd terwijl Louis aan het tekenen was en Zelie haar on-line aanwezigheid aan het onderhouden was: ze zit tegenwoordig op Netlog, en ze heeft nu ook een GMailaccount die ze religieus elke dag leest. Ze had al een tijd een adres en zo, maar nu dus echt voor het echt: zo kreeg ze gisteren een mail van Lucas om te vragen ze geen zin had om vandaag naar het Magrittemuseum te gaan in Brussel – en hebben ze dat dus ook gedaan, vandaag.

Muziek op de achtergrond voor ons gedrieën: Flip Kowlier, Kate Bush, Holly Cole, Randy Newman, They Might Be Giants, The Orb, Dick Cheese, Joe Dassin, Joan As Police Woman, Gurrumul, Nino Rota, Paolo Conte.

(Ja, er is echt wel iets voor te zeggen, zonder televisie door het leven gaan.)

En dan was het tijd voor Louis om te gaan slapen, en dan was het tijd voor Zelie om te gaan slapen, en nu zit ik te wachten op Sandra.

Sandra is bij de buren van een paar huizen verder: bijpraten, en praten over eventueel alsnog opnieuw werk als advokaat te gaan doen.

Vandaag was ei zo na perfect. En morgen is de eerste dag van de vakantie.

Nog één dag. Eén. En dan is het eventjes vakantie.

Ik kan me niet zo meteen voor de geest halen wanneer ik nog eens zo hard naar een paar dagen vakantie uitkeek.

En ik heb zo enorm veel te doen dat ik eigenlijk niet weet waaraan begonnen. Aan niets, eigenlijk, liefst.

Die ochtend op Wikipedia:

Ha! Ettelijke miljoenen mensen hebben mijn naam gezien!

Niet dat het nog niet gebeurd was, maar ’t was de eerste keer dat ik eraan dacht om eens zelf te gaan kijken naar de homepagina op het moment dat er een featured picture op staat waar ik een hand in gehad heb.

…en om meteen dat “mijn naam gezien” zwaar te relativeren: op een doordeweekse dag wordt de homepagina van de Engelstalige Wikipedia tussen vijf en zes miljoen keer bekeken.

Een featured beeld wordt afhankelijk van het onderwerp meer of minder bekeken: “mijn”  Farmer walking in dust_storm (Cimarron County, Oklahoma) werd bijna 28.000 keer bekeken, ook “mijn” Caruso with phonograph maar 10.000 keer.

Op een normale dag wordt mijn profielpagina minder dan twintig keer bekeken. Op een dag dat er een featured picture van mij op de homepagina staat, wordt mijn profielpagina zo’n 200 keer bekeken (bij Farmer walking in dust was het 250 keer):

Vanitas vanitatum, meneer mevrouw. Omnia vanitas.

Wat een vreemde, vreemde dagen zijn het tegenwoordig: tussen werk en niet-werk, en tussen vakantie en niet-vakantie.

Het werk is boeiend en er is geen moment verveling, maar er is vorige week een redelijk stuk afgerond. Niet dat we in een zwart gat vallen, verre van, maar het is toch een ander gevoel.

En de kinderen zijn op vakantie maar ik niet, wat wil zeggen dat als ik thuiskom, iedereen al de hele dag thuis is geweest.  Er lopen kinderen van op straat binnen en buiten, onze kinderen zijn bij vriendjes en omgekeerd en zelfs om negen uur is er nog gevoetbal op straat,

Het is ook de eerste dag van zo lang dat ik het mij kan herinneren dat we ’s avonds de vensters van de auto moesten open zetten omdat het te warm was in de auto. En het is zo lang licht.

En er is geen televisie – niet dat dat enorm veel uitmaakt: ik doe nog altijd hetzelfde als anders, het enige verschil is dat er muziek op de achtergrond speelt in plaats van een televisieprogramma.

En vanavond zit ik alleen thuis, in een leeg huis wegens Sandra naar een film. Met spierpijn aan spieren waarvan ik niet wist dat ik ze had: mijn rechetrarm van het allerlei room en eieren kloppen, en rechts onder mijn kin in mijn nek, de spier om mijn hoofd een beetje naar boven te trekken omdat mijn kussen niet hoog genoeg is om zonder moeite het computerscherm te zien op mijn schoot.

Morgen werk in Zaventem, overmorgen werk in Brussel, vrijdag grote vergadering/workshop met het werk van vandaag, morgen en overmorgen – en dan een week vakantie.

Ik dénk dat ik wel eens een hele week in de zetel zou kunnen neerzijgen.

Het voelt aan alsof het het begin van een lange lange vakantie zou moeten zijn, maar het is het einde van een kort lang weekend.

Ik was niet meer objectief over de desserten die ik gemaakt heb, maar ’t schijnt waren ze eetbaar:

• een mandje van kattentongendeeg, maar dan met kruidnagel en kaneel en pili-pili, met daarin chocolademousse voor volwassenen (met drank!), en een spinnenweb van witte chocolade
• een chocolate cloud cake naar het recept van Nigella Lawson (basically: chocolademousse van zeer donkere chocolade, met wat meer ei erin en met optionele Cointreau en appelsienzest, in de oven, afgekoeld, met slagroom erop (met cointreau en vanille-extract)
• een ijstaart: brownie-met-okkernoot als bodem, en dan vanillecreme-witte chocolade-room, en daarop druppels donkere chocolade en cacaopoeder.

Net daarvoor was er lamsbout met look en rozemarijn, en gratin dauphinois en groenten, en díírvoor was er courgettesoep die Zelie gemaakt had.

Een dag gekookt en een dag gegeten, en morgen geradbraakt de trein weer op, hoera!

Zohoho. Gisteren uitgeweest en er andermaal niet in geslaagd om zat te worden.

Vanmorgen opgestaan om elf uur, en beginnen koken. Allemaal desserten gemaakt voor morgen want er komt een heel huis vol familie!

Er zal chocolademousse zijn met pikante koekjes en spinnewebben van witte chocolade. En er zal chocoladetaart zijn. En er zal ijstaart met vanille en witte chocolade zijn op een browniebodem.

Mijn rug is kapot van het rechtstaan en mijn arm is lam van het kloppen: er was geen recept of er moesten verscheidene kommen geklopt worden – eigeel, eiwit, slagroom, chocolade, you name it.

Oh, en met een béétje geluk zal er ook vlees zijn voor morgenmiddag: er was een logistiek probleem met het lam dat Sandra besteld was, we verkennen waar er nog op paasmaandag lam voor vijftien man te vinden is.

De televisie is nog altijd kapot, trouwens, en het is vandaag de eerste dag dat ik het jammer vind: ik had graag de kinderpuzzel gezien.

Het kan soms rap ingevuld zijn, zo’n dagboek: zaterdag de hele dag bezig geweest, en alleen even over de middag een uur of zo gelezen.

Zondag de hele dag bezig geweest en niet gelezen.

En daarmee zitten mijn drie weken dagboek erop. Morgen vul ik het laatste formulier in, en stuur ik het terug naar de mevrouw die een thesis aan het maken is (dacht ik) over e-readers en de mensen die ze gebruiken.

Nog twee dagen!

Niet veel te melden, voor de rest, trouwens: Gardens of the Moon zal één dezer uit zijn. En dan doe ik nog wat magazines, en dan nog wat Malazan.

Ik geeuw een beetje poëzie.
Het was nooit gemakkelijk: ik heb hier te lang alleen geleefd.

Blijf weg van thuis
Wacht niet op koude vingers.
Zonder druk, zonder bezigheid: de zon leest mijn hart
Mijn gekruisigde lippen verraden me.

Hun overluid, overmoedig gehamer was nooit mijn bedoeling.
Terug naar de winter aan het begin van de lente:
Macht en vernietiging en dode vrouwen.

Alleen. Tram 12 komt voorbij. 
Hij opent zijn armen, vecht terug.
Nog één poging om verzen tot brood te kneden:
Twaalf lezers schudden meewarig het hoofd.

Het steekt, op mijn voeten terechtkomen:
Klaterende lach in de grond
Los van lichamen.

Iedereen weet dat het een leugen is.

Schaamtelijk: ik lees de laatste tijd alleen als ik op de trein zit, moet ik vaststellen. En vandaag heb ik thuis gewerkt. Niet gelezen, dus.