Meestal is het maar een bijzonder saaie bedoening, namen van draadloze netwerken. Dat is dan van “dlink” of “NETGEAR” of “wireless” of “wifi” of dergelijke.

Het mijne heet “Van mijn erf, netwerkdief!” – en bij u?

(screenshot van inSSIDer, trouwens – gratis en een gemak)

Um, ja.

Mooi hoor, daar niet van, dat Microsoft ge-geotagde tweets kan op een kaart zetten, maar toch.

Enfin, privacy is het woord niet. Wat op het internet komt en wat niet op het internet komt, daar kunnen we ondertussen al een ruim aantal jaren mee om.

En ik ben wel wat gewoon, qua persoonlijke dingen op het net zetten en zien gezet worden. Maar die geolocatie, dat geeft er toch nog een extra dimensie aan.

Ik ken mensen die als ze op vakantie gaan, op hun weblog elke dag een postje laten verschijnen, kwestie dat dieven niet zouden weten dat ze er niet zijn – een beetje zoals die ronde kookwekkerachtige dingen voor in het stopcontact, waar van die pinnetjes in konden gestoken worden: witte om de stroom aan te zetten, rode om hem af te zetten. De theorie was dat die dingen aan de televisie konden gehangen worden, en aan een lamp links en rechts, en aan een radio of zo. Dat het leek alsof er mensen in huis waren.

(Die dan pakweg elke dag stipt tussen 19u03 en 21u35 naar televisie keken, en elke dag het licht aan lieten van 21u tot 23u47 – helemííl waterdicht is het niet, qua plan.)

Ik vraag me af hoe lang het zal duren eer er ergens iemand “op studiereis” was, maar eigenlijk een twitpic maakt vanuit een louche zaak ergens. Of iemand die zogezegd naar een klant is, maar eigenlijk op café zit te twitteren. Of iemand die voor het hele interweb een foto maakt van zichzelf en zijn familie op reis, daarmee luidkeels aankondigend dat, nee, er niémand thuis is, beste dieven-in-spe.

Niets gedaan, vandaag. ’t Is te zeggen: vanmorgen papieren gaan tekenen in de bank. En dan wat rondgelummeld. En dan is Sandra naar een vrijgezellendink gegaan, en zat ik met de kinderen thuis.

Zelie en Louis zijn alleen naar de scouts gegaan met de fiets. Julien is komen spelen met Jan en Anna, en ondertussen heb ik, in stukjes van telkens een kwartier prutsen en een kwartier in de zetel zitten, het onkruid grotendeels uit het grasperkje gewerkt.

Het is een verloren strijd, wegens dat het grasperk geen zon krijgt en veel vochtigheid, wat wil zeggen dat alles behalve onkruid dood gaat, maar bon, ’t heeft twee jaar onverzorgd gelegen en ik ben vast van plan het deze zomer tenminste opgekuist te proberen houden.

Het plan was om er een tuinarchitect op los te laten (verjaardagscadeau van, euh, 2007, denk ik), maar dan moet die mens opgebeld worden, en die belt dan niet terug, en dan laat hij niets meer weten en dan horen we er niets meer van, enfin, lang verhaal kort: de “tuin” heeft twee jaar geen grasmaaier gezien of welke verzorging dan ook gehad.

Vandaag een eerste grove borstel gedaan – vóór:

…tijdens…

…na (of beter: tijdens, deel twee – morgen doe ik, back permitting, nog wat verder):

En dan chocoladekoekjes gemaakt met Anna.

En ook nog chocolademousse gemaakt. Waar ik één potje van uitgehaald heb dat ze met vier mochten opeten, elk om beurten een lepeltje – nadat ze in koor geprobeerd hadden om witte kool te eten, maar in koor het niet eetbaar vonden. Gelukkig hebben ze de chipolata wel opgegeten, ha!

En hun gezichten waren prijsloos, bij die chocomousse:

Oh, en vandaag ook gesproken met Zelie, en het gaat niemand aan waar het over ging, maar ik werd er wel helemaal gelukkig van.

Euh ja, fijne dag, fijne dag.

Niet gelezen vandaag. Vanavond laat misschien wel nog wat in bed.

Anna, dag op dag vier jaar geleden:

Anna, vandaag:

Yay!

Lyonesse-trilogie gedaan. Next!

Ik ga in bed kruipen, en we zien wel wat ik begin te kezen lezen: het zal de inspiratie van het moment zijn, denk ik.

Vandaag had ik trouwens mijn Kindle thuis laten liggen: een enorm gemak, dat het ook op mijn telefoon lukt om te lezen, en dat alles synchroniseert en dingen.

Bart Peeters, kom terug! Alles is u vergeven!

De opvolger van de Droomfabriek, moesten we links en rechts horen.

Ik zag een knullig gedoe met koppelen van een oudere mevrouw aan oudere meneren – zo knullig dat zelfs Ingeborg er krullende tenen van zou krijgen.

Ik zag een jonge snaak die, dik tegen zijn goesting, een auto terugkreeg – hij had een rode cabrio die geaccidenteerd raakte, hij kreeg dezelfde auto terug maar dan lelijk gemaakt. Gepimpt, zeiden ze op televisie, en ze hadden het niet beter kunnen omschrijven: opzichtig lelijke rode kuipzetels in een wit-met-zwarte-strepen pooiermobiel-anno-1984. Pimp my ride, maar dan de karikatuur ervan. Zo van “en dit is uw auto!” waarop ze het gezicht van de teleurgestelde mens filmen en dan zeggen “ha ha welnee, het was maar een voosken – dit is uw auto!” Behalve dat het hier dus bij dat eerste bleef.

Ik zag een bed vol meisjes dat een kamer vol niet-medewerkende golden retrieverpuppies in de handen geduwd kreeg: om de één of andere reden moesten ze die beesten in het aanzicht van de camera allemaal wassen, omdat ze zogezegd “vuil” zouden zijn. Neen, ik weet ook niet hoe dit feelgoodtelevisie kon worden, vier meisjes die een zak vol puppies tegen hun goesting in een bad water moeten duwen.

En dan de twee presentatrices. Roos Van Acker en Sofie Van Moll: in het echt en op hun persoon ongetwijfeld proper, sympathiek en aangenaam om mee samen te zijn, en (no offence, voeg ik eraan toe, dan mag ik ílles zeggen, namelijk) als huppeltrut naast Bart Peeters zie ik ze eventueel hun werk wel doen – maar een televisieshow dragen? Zelf?

Euh nee.

En zo slecht gefilmd ook. En zo traag. En zo compleet verkeerd qua timing. En zo rommelig. En zo lelijk decor. En zo lethargisch publiek.

Ik zat zo hard te zuchten dat ik door de rest van de familie naar de slaapkamer verbannen ben.

En als ik niet weggestuurd was, was ik zelf weggegaan. Ik heb doorgaans een hoge tolerantiegrens voor slechte televisie, maar dit vond zelfs ik bijzonder slecht.

Half uurtje ’s morgens, eventjes  ’s avonds: Madouc is bijna uit.

Hierna The Green Pearl, en daarna mijn maandelijkse tijdschiftabonnementen. En dín Malazan. Denk ik.

Yes!

Eén van de foto’s waar ik het hardst aan gewerkt heb, in de loop van vorig jaar, zal overmorgen picture of the day zijn op Wikipedia:

En Papouasie, il y a des papous papa et des papous pas papa.

Et il y a des papous à poux et des papous pas à poux.

Donc il y a des papous papa à poux et des papous pas papa à poux, et des papous papa pas à poux et des papous pas papa pas à poux.

Mais il y a aussi des poux     papa et des poux pas papa.

Ce qui veut dire qu’il y a des papous papa à poux papa et des papous pas papa à poux papa, et des papous papa pas à poux papa et des papous pas papa pas à poux papa, et des papous papa à poux pas papa et des papous pas papa à poux pas papa, et des papous papa pas à poux pas papa et des papous pas papa pas à poux pas papa.

Il y a, d’ailleurs, des poux papous et des poux pas papous.

Donc papous papa à poux papous papa et des papous pas papa à poux papous papa, et des papous papa pas à poux papous papa et des papous pas papa pas à poux papous papa, et des papous papa à poux papous pas papa et des papous pas papa à poux papous pas papa, et des papous papa pas à poux papous pas papa et des papous pas papa pas à poux papous pas papa, et des papous papa à poux pas papous papa et des papous pas papa à poux pas papous papa, et des papous papa pas à poux pas papous papa et des papous pas papa pas à poux pas papous papa, et des papous papa à poux pas papous pas papa et des papous pas papa à poux pas papous pas papa, et des papous papa pas à poux pas papous pas papa et des papous pas papa pas à poux pas papous pas papa.

Il paraît qu’il y a des poux à poux et des poux pas à poux — et donc des papous papa à poux papous papa à poux et des papous pas papa à poux papous papa à poux, et des papous papa pas à poux papous papa à poux et des papous pas papa pas à poux papous papa à poux, et des papous papa à poux papous pas papa à poux et des papous pas papa à poux papous pas papa à poux, et des papous papa pas à poux papous pas papa à poux et des papous pas papa pas à poux papous pas papa à poux, et des papous papa à poux pas papous papa à poux et des papous pas papa à poux pas papous papa à poux, et des papous papa pas à poux pas papous papa à poux et des papous pas papa pas à poux pas papous papa à poux, et des papous papa à poux pas papous pas papa à poux et des papous pas papa à poux pas papous pas papa à poux, et des papous papa pas à poux pas papous pas papa à poux et des papous pas papa pas à poux pas papous pas papa à poux — mais aussi des  papous papa à poux papous papa pas à poux et des papous pas papa à poux papous papa pas à poux, et des papous papa pas à poux papous papa pas à poux et des papous pas papa pas à poux papous papa pas à poux, et des papous papa à poux papous pas papa pas à poux et des papous pas papa à poux papous pas papa pas à poux, et des papous papa pas à poux papous pas papa pas à poux et des papous pas papa pas à poux papous pas papa pas à poux, et des papous papa à poux pas papous papa pas à poux et des papous pas papa à poux pas papous papa pas à poux, et des papous papa pas à poux pas papous papa pas à poux et des papous pas papa pas à poux pas papous papa pas à poux, et des papous papa à poux pas papous pas papa pas à poux et des papous pas papa à poux pas papous pas papa pas à poux, et des papous papa pas à poux pas papous pas papa pas à poux et des papous pas papa pas à poux pas papous pas papa pas à poux.

In mijn hoofd kost een pint 20 à 25 frank, dat is dus ongeveer een halve euro.

En voor zover ik dat weet, zijn er ergens tussen 4 en 4,5 miljard mensen op aarde. Waarvan ongeveer een klein miljard in China en een dik half miljard in India. En iets minder dan tien miljoen in België.

Een gulden is 20 frank, trouwens. En weekgeld, dat is 5 frank in de lagere schoolen een briefje van 20, zo eentje met een atomium en Boudewijn en Fabiola erop, vanaf uw tien jaar.

En bij u?

(Ik zit bijna in de helft, yuiy.)

Vanmorgen begonnen aan Madouc, en vanavond wat verder gelezen. Ik heb vandaag de woorden gossoon en reredos geleerd.

En een aangenemen herkennismaking met één van die termen die Vance heel de tijd gebruikt: hoyden.