Een onsterfelijke kwal, hoezee!

Ze ziet er sympathieker uit dan kwallen die ik recent nog tegenkwam, eigenlijk.

Suldrun’s Garden uit, en even overwogen om toch aan Gardens of the Moon te beginnen in plaats van het vervolg van Lyonesse. Dat laatste is het dan uiteindelijk geworden.

En vanavond niet verder gelezen wegens vergadering met Gentblogt!

Met de telefoon gemaakt:

Vanuit een rijdende auto. De techniek staat voor niets.

Vorige week was het een week in Brussel werken, deze week – of toch tenminste vandaag en morgen – is het weer in Zaventem werken.

Dat wil zeggen, voor het boekenlezen, um… niet zo enorm veel verschil: even op het perron lezen, een kwartier op de trein lezen en dan in slaap vallen ’s morgens, even op het perron lezen, een kwartier op de trein lezen en dan in slaap vallen ’s avonds.

Jack Vance is een fantastische mens om in stukjes en beetjes te lezen: allemaal kleine vignettetjes propvol nutteloze details en fijne woorden. Zo van

He often visits the fair where he buys ribbands and teazles and other such kickshaws.

Linten en kaardebollen en andere brol. Kickshaw, afgeleid van quelque chose.

Ik kan daar zo van genieten, als ik nieuwe woorden leer.

Of nutteloze details, zoals in het begin van hoofdstuk 18, als hij het heeft over Tripsy Shee :

WITHIN AND ABOUT THE Forest of Tantrevalles existed a hundred or more fairy shees, each the castle of a fairy tribe. Thripsey Shee on Madling Meadow, little more than a mile within the precincts of the forest, was ruled by King Throbius and his spouse Queen Bossum. His realm included Madling Meadow and as much of the forest surrounding as was consistent with his dignity. The fairies at Thripsey numbered eighty-six. Among them were:

BOAB: who used the semblance of a pale green youth with grasshopper wings and antennae. He carried a black quill pen plucked from the tail of a raven and recorded all the events and transactions of the tribe on sheets pressed from lily petals.

TUTTERWIT: an imp who liked to visit human houses and tease the cats. He also liked to peer through windows, moaning and grimacing until someone’s attention was engaged, then jerk quickly from sight.

GUNDELINE: a slender maiden of enchanting charm, with flowing lavender hair and green fingernails. She mimed, preened, cut capers, but never spoke, and no one knew her well. She licked saffron from poppy pistils with quick darts of her pointed green tongue.

WONE: she liked to rise early, before dawn, and flavor dew drops with assorted flower nectars.

MURDOCK: a fat brown goblin who tanned mouseskins and wove the down of baby owls into soft gray blankets for fairy children.

FLINK: who forged fairy swords, using techniques of antique force. He was a great braggart and often sang the ballad celebrating the famous duel he had fought with the goblin Dangott.

SHIMMIR: audaciously she had mocked Queen Bossum and capered silently behind her, mimicking the queen’s flouncing gait, while all the fairies sat hunched, hands pressed to mouths, to stop their laughter. In punishment Queen Bossum turned her feet backward and put a carbuncle on her nose.

FALAEL: who manifested himself as a pale brown imp, with the body of a boy and the face of a girl. Falael was incessantly mischievous, and when villagers came to the forest to gather berries and nuts, it was usually Falael who caused their nuts to explode and transformed their strawberries to toads and beetles.

Het punt? Van deze hele lijst komen enkel Falael terug, en dan nog maar eventjes in twee zeer korte episodes.

Bij Vance is het nooit gewoon “er was stier aan het spit”, het is dan bijvoorbeeld

Bullocks had been turning over coals since the preceding day, with good bastings of oil, onion juice, garlic and syrup of tamarind; now they were done to a turn and exuded a tantalizing waft across all the meadow.

Ja, ik vind dat dus fantastisch.

Ik heb James Randi even gesproken, een jaar of twintig geleden toen hij in Gent was voor een lezing. Hij heeft toen mijn wereld, toch wel, op zijn kop gezet. Zoals in “de dingen op punt gezet”.

James Randi is een homo. Letterlijk, zoals in “voor de mannen”. Hij schrijft dat op zijn website, vandaag.

Mijn eerste gedacht was “euh, en dan?” En toen las ik deze reactie:

Congrats, Randi. It must be a helluva thing for somebody born in the 1920s to find himself at a moment in history when declarations such as this one are commonplace and unremarkable. This is a good time to be alive.

…en bedacht ik dat dat eigenlijk wel waar is.

Dat ik eigenlijk ook uit een wereld kom waar dat nog raar was, en hoe fijn het is dat ik mij nu nog moeilijk kan voorstellen dat ik anders zou reageren dan met “en dan”.

Zo’n beetje gelijk het internet. Of afstandsbedieningen. Soms is de wereld schoon.

(en ja, ik weet dat het líng niet overal zo is, maar hey, in ons huishouden en in onze omgeving wel, en da’s in deze al wat telt voor mij op het moment)

Niet gelezen vandaag ook niet.

Geschreven, vandaag. En vooral bezoek gehad en gezellig aan tafel gezeten.

Niet gelezen vandaag. Nem.

Dat is de Europese Unie voor u.

In Engeland hebben ze geeneens een identiteitskaart, maar om het land binnen te mogen, is er wel allerlei officieel papier nodig.

En tot zover de reis, dus: Louis had geen identiteitskaart mee, dus we mochten de Eurostar niet op.

Volgend weekend zijn er dingen te doen en lukt het niet meer, de week daarna zijn de tickets ’s morgens uitverkocht, dus binnen drie weken is het vroegst dat het nog eens kan.

Wat voor een complete nonsens, eigenlijk. Vrij verkeer van mensen is blijkbaar beperkt tot deze kant van het kanaal.

Les jours se suivent et se ressemblent. Vanmorgen eventjes Suldrun’s Garden gelezen op de trein en dan in slaap gevallen. Vanavond eventjes Suldrun’s Garden gelezen op de trein en dan in slaap gevallen.

Morgen is het Londendag met Louis. Twee treintickets, meer dan dat heeft een mens niet nodig, denk ik.

Vanmorgen verder gelezen aan Suldrun’s Garden. Op de trein naar Sint-Pieters en dan op de trein naar Brussel-Zuid.

Niet op de trein van Dampoort naar Schaarbeek: die was afgeschaft, namelijk.

Vandaag was het de bedoeling met drie te tekenen voor een klant, maar mijn twee collega’s waren alletwee geveld door verschillende ziekten, en dus heb ik alleen getekend.

En mijn middagpauze productief gebruikt om ons domein te demarkeren:

Vanavond op de trein nog wat verder gelezen: Suldrun is ondertussen al dood, en hare vent is ontsnapt, haar zoon is ook al niet meer bij de elfen, enfin: het spel zit op de wagen.

Leest als een trein, Lyonesse – en dat komt goed uit, want ik lees het tot nog toe vooral op de trein, ha, ha.

Oh, en het is één van die auteurs die u ook na herlezing nog nieuwe woorden doet ontdekken – leve Vance’s uitgebreide woordenschat.

Eén nadeel van zo’n e-Readerdink trouwens: de verleiding om met een nieuw boek te beginnen is soms heel, heel erg groot. Vandaag de hele dag naar Gainsbourg geluisterd, en toen kwam de soundstrack van Vidocq voorbij. Ooit eind jaren 1970 een strip over Vidocq gekregen, en ik was zó teleurgesteld want ik had er echt geen zin in, en toen toch maar aan begonnen en van begin tot einde verslonden – het is natuurlijk een fantastisch echt gebeurd verhaal (klik wikipedia).

En van Vidocq is het maar een kleine stap naar Les Misérables: Jean Valjean is meer dan veel op de echte Vidocq gebaseerd: een veroordeelde crimineel die een respectabele mens wordt, en alles.

Dus ben ik maar naar de mannen van Gutenberg gegaan en heb ik de vijf boeken gedownload.

Misschien wordt dat het volgende. Maar eerst Lyonesse uitlezen. Dat zou moeten, even rekenen… dinsdag moeten zijn. Als ik alleen op de trein lees.

The Lost City of Z is uit. Was vanmorgen al uit, eigenlijk, nog op de trein.

Goed? Mja. Te lezen samen met 1491: New Revelations of the Americas Before Columbus. Percy Fawcett, de man waar het boek voornamelijk over gaat, was een zeer bekende ontdekkingsreiziger, die in 1925 verdween op zoek naar een verloren beschaving in het Amazonewoud. Een soort Indiana Jones, maar dan in het meer verbeten (en naar het einde van zijn leven toe: in het meer zweverig, genre Madame Blavatsky en seances). The Lost World, boek en film(s)? Gebaseerd op Fawcett.

Fawcett was er van overtuigd dat er daar ergens het oerwoud een verloren beschaving was – hij kwam er op wegens ervaringen ter plaatse (wat de indianen hem vertelden en de archeologische sporen die hij vond, petrogliefen en steles en bakken potscherven en dingen), en door de ooggetuigenverslagen van de vroegste blanken in het gebied met elkaar te vergelijken. De legende van El Dorado, onder meer, en nog een hele stapel andere, soms compleet van de pot gerukt lijkende dingen.

In The Lost City of Z reist de auteur Fawcett achterna, is hij de eerste zowat al Fawcett’s persoonlijke papieren en dossiers kan inkijken, spreekt hij met allerlei mogelijke mensen, en komt hij uiteindelijk te weten hoe en waar Fawcett schielijk kwam te gaan. Oh, en vindt hij nog eens die verloren stad (al wist de wetenschap ondertussen wel al die bestond, maar bij deze werd bevestigd dat Fawcett het meer dan bij het rechte eind had voor wat dat betreft).

(Niet dat hij helemaal gelijk had: tot het bittere eind kon hij er niet bij dat het de Indianen zelf waren die die beschaving hadden gehad, hij bleef in een helemaal 19de-eeuws racistisch gedachtengoed zitten. En ook dat spiritistisch gedoe was typisch negentiende eeuw, natuurlijk.)

Een fijn boekje, maar veel te kort. Ik was onaangenaam verrast toen ik in drie kwart van het boek zat en het er net naar uitzag dat het helemaal wetenschappelijk ging worden, en maar dat het toen plots gedaan was. Ik was wél aangenaam verrast door het laatste kwart van het boek, dat een heel erg grondig voetnotenapparaat is, een katern foto’s (die ik eigenlijk liever in context had gezien in plaats op het einde gegroepeerd), en door een leeslijst en bibliografie.

Ik had nét gedaan met het boek toen ik op mijn werk toekwam.

’s Avonds de Kindle weer bovengehaald in het naar de trein stappen, en toen ging ik dus beginnen aan Malazan-dinges, maar toen zag ik Jack Vance staan, en ben ik daar aan beginnen lezen: het was al heel lang geleden dat ik Lyonesse nog eens gelezen had.

Oh ja: The Lost City of Z, coming to a screen near you één dezer jaren, produced by and starring Brad Pitt.