• Debat 2010

    Allez ju, het is weer van dattum: twee aan twee worden de mensen uitgenodigd om over, een deelprobleem te discussiëren.

    Marianne Thyssen en Caroline Gennez over de begroting. Ze zijn het eens dat we 22 en een half miljard moeten besparen. Gennez wil –buiten “de rijken zullen het betalen”—niet zeggen waar er zal bespaard worden: niet in de lonen, in alle geval. En ook niet in de pensioenen. Marianne Thyssen zegt dat er niet aan de index geraakt zal worden. Zij wil aan de sociale partners vragen om opleidingen en vormingen te geven en uit eigen initiatief loonmatiging te doen.

    De belastingen worden niet verhoogd maar verschoven, zegt Gennez. Lastenverlagingen voor sommige mensen, lagere lasten op arbeid, minder onroerende voorheffing, en meer belastingen voor mensen die “rijker worden zonder dat ze moeten werken” – daar moet meer dan drie miljard euro uitgehaald worden. Thyssen is niet voor vermogenswinstbelasting, omdat er al genoeg belastingen op vermogen zijn. We moeten de belastingen beter innen, zegt ze.

    Allez hop, Gennez heeft het over Suez – waarop Thyssen meteen countert dat die privatisering gebeurd is toen CD&V in de oppositie zat, en dat het toen een sp.a-minister was en dat die niéts gevraagd heeft aan Suez.

    Reactie bij de anderen? Decroo wil geen bijkomende belastingen op werk, besparen of investeren, hij wil dat de overheid op dieet gaat. De Wever wil loonmatiging, en wil ook geen vermogensbelasting. Applaus op de banken.

    Filip Dewinter is in goede doen, en Linda De Win niet. Bah.

    *
    *      *

    Vlaams Blok en Lijst Dedecker over (de geloofwaardigheid van) justitie, en politie en watnog. Typisch dat die twee partijen aan het woord mogen daarover. In plaats van de bevoegde ministers te laten spreken, of meerderheid/oppositie.

    Dewinter wil een harde aanpak van criminaliteit: pakkans omhoog, en nultolerantie in steden. En een einde aan straggeloosheid. Har die fucking har. Goed zo, VRT: laat precies Dewinter aan het woord over het ene thema waar hij een verhaal heeft dat hij al dertig jaar aan het repeteren is, en waar hij gemakkelijk kan scoren. In plaats van hem over pakweg onderwijs of economie te laten spreken.

    Dedecker doet hetzelfde verhaal in light-versie, zo moeilijk was dat niet te voorspellen.

    En de voorspelbare reacties van de anderen. Met als klap op de vuurpijl Thyssen die de schuld van de mislukte justitiehervorming op OpenVLD legt. En De Wever die het zegt zoals de mensen het graag horen: ja, het plan-De Clercq was goed, maar het is gekelderd door de PS.

    *
    *      *

    Marianne Thyssen vs. Bart Dewever over de toekomst van België.

    Zij wil arbeidsmarkt en een deel van gezondheid regionaliseren. Pensioen en bij uitbreiding sociale zekerheid moet Belgisch blijven.

    Dewever blijft bij de les: Vlaanderen en Europa is het einddoel, België zal verdampe, net zoals Van Rompuy en Peeters bij de CD&V zeggen.

    Hij wil wat “die andere CD&V” wil – die van Kris Peeters: een copernicaanse hervorming. Hij wil een Vlaams pensioen, bijvoorbeeld.

    Thyssen zegt dat de CD&V op één lijn zit, en wordt op hoongelahc uit het publiek onthaald. Pijnlijk. Ze gaat dan maar in de aanval, en wil opnieuw Dewever pinnen op confederalisme of niet. Dewever countert meteen met “jamaar, we hebben u dat allemaal al uitgelegd toen wij samen werkten”.

    Dewever houdt het op realpolitik, en blijft kalm maar cordaat. Thyssen wordt er zowaar bitsig van, ze zegt dat de reden waarom CD&V verder bleef doen, om de bankencrisis op te lossen was. Waarop Dewever bovenhaalt dat ze de bankencrisis gewoon helemaal verkeerd aangepakt hebben.

    ’t Is pijnlijk, hoe Dewever ogenschijnlijk maar de dingen binnen te kloppen heeft.

    Reactie van Decroo, waarop De Win samenvat “opvallende eensgezindheid met N-VA”, waarop Decroo “helemaal geen eensgezindheid op alles”, waarop De Win “jamaar toch opvallende eensgezindheid”. De geest van Bracke zweeft daar nog altijd hard rond.

    *
    *      *

    Gennez en Decroo over pensioen en werk.

    Gennez: de laagste pensioenen moeten verhoogd worden. Dat is een prioriteit, waar 300 miljoen voor moet uitgetrokken worden. En voor de rest: een carrière van 40 jaar, het wettelijk pensioen verstevigen, en een gemengde bijkomende bijdrage van werkgevers en verknemers – ik heb het haar nog nooit zo goed horen uitleggen.

    Decroo wil de effektieve pensioenleeftijd verhogen van 59 naar 63, en onder meer ook het brugpensioen laten wegvallen. Hij spreekt over een systeem van loopbaanrekening, en 45 jaar in plaats van 40.

    Gennez haalt een typisch populistisch voorbeeld aan van de arbeider die schroeven staat te draaien tot het einde van zijn leven – stom, want ze had al gesproken van betere carrièrepaden voor eindeloopbanen – en daar springt Decroo meteen op, natuurlijk.

    En voor de rest doet Decroo een variante op “wie gelooft die mensen nog”: “en díírmee gaat u drie miljard binnenhalen?”

    Zucht.

    Groen! gaat ook iets zeggen over pensioen: Van Besien ziet heil in ontspannen loopbanen en duurzame dingen. Hij wil ook het minimumpensioen naar boven, daarvoor is 1.25 miljard voor nodig. En brugpensioen als systeem nu werkt niet goed.

    *
    *      *

    Van Besien en Dewinter over milieu en energie. Ik ben eens benieuwd.

    Dewinter wil een extra kerncentrale plaatsen. De politisering van de distributie en het monopolie van Suez zijn de redenen dat het nu zo duur is. Energiedistributie moet genationaliseerd worden, dat al die politieke postjes in de intercommunales weg kunnen.

    Van Besien is niet akkoord: voor hem is groene energie de toekomst (duh). En voor de rest had hij niet begrepen dat Dewinter het had over distributie, niet over productie. Van Besien houdt het op een kernuitstap, en denkt dat al de andere partijen ofwel banden met Electrabel hebben, ofwel bang zijn van veranderingen.

    Dewinter is hier overtuigender dan op veiligheid, begot. “Een ecologisch paradijs op een economisch kerkhof,” ’t is haast poëzie.

    *
    *      *

    Marianne Thyssen en Alexander Decroo over geloofwardigheid. En daar is de boomerang: “wie gelooft die mensen nog?”

    Zó kwaad dat ik was, vorige keer toen Leterme daar voortdurend mee op de proppen kwam! Ik ging daarnet bijna schrijven EET STRONT EN STERF, SMEERLAPPEN, maar toen besefte ik plots dat dit het internet is en dat alles wat ik zeg ten eeuwigen dagen bijgehouden wordt, dat ik nog in beleefd gezelschap moet komen volgende week, en liet ik het dus maar achterwege.

    Thyssen wordt geconfronteerd met de geloofwaardigheid van alle instellingen: kerk, politiek, “zelfs media tegenwoordig”. Zwak van De Vadderifan: in plaats van ze te pakken op “wie gelooft die mensen nog”.

    Thyssen wordt, helaas, weer ronduit uitgelachen door het quasi-coltallige publiek als ze zegt dat ze alles aan het oplossen waren tot OpenVLD de stekker uittrok. “We waren BHV aan het splitsen,” ze heeft het écht gezegd. WIE GELOOFT DIE MENSEN NOG?

    OpenVLD wil de kopstem afschaffen, en ook het syteem van opvolgers, en de schijnkandidaten. Thyssen wil opvolgers houden, want anders kunnen nieuwe mensen niet meer gelanceerd worden. Decroo: ha, doe dan zoals wij doen, zet de jonge mensen aan de kop van de lijst – touché.

    Akelig: Thyssen wordt alleen maar uitgelachen, ik heb haar eigen supporters niet een keer horen applaudisseren.

    Tiens, zowel Decroo als Gennez gaan voor samenvallende verkiezingen.

    Dewinter heeft immigratie, vluchtelingen, regularisatie gemist in het debat, de dingen die écht leven bij de mensen. Tss.

    *
    *      *

    …eeeennnn afsluiten met dilemma’s. Zucht. Díír zaten we op te wachten.

  • links for 2010-06-05

  • Rick K. and the Allnighters

    Hoeveel mensen zoals de drummer van RK&tA lopen er nog rond? Die niet geïnterneerd zijn en/of bij Dr. Teeth and The Electric Mayhem spelen?

    Let ook voor hoe enorm weinig man ze spelen alhier:

    Die video’s staan er al een paar jaar op, op YouTube — ik mag hopen dat ze ondertussen het succes hebben gevonden dat ze verdienen.

  • Een Spanjaard!

    De slappe lach van de dag: ik kom de keuken binnen, en op de radio speelt de nummer twee in de top 30, te weten Tom Waes’ ballade Dos cervezas por favor.

    Met drie zitten ze mee te zingen, Louis, Jan en Anna: DOS!! cervezas por favor! DOS!!!! cervezas por favooor! Elke Spanjaard heeft een snor, dos cervezas por favor.

    Oh ja: compleet met dansje en handbewegingen en alledrie met een yoghurtsnor. Louis: “kijk papa, Jan is ook een Spanjaard!” Anna: “Ja, wij zijn allemaal Spanjaarden!”

  • Plets

    ’t Is wel wat schaamtelijk: met allemaal nieuwe collega’s in de stad lopen op weg naar de bakker, en dan plets met mijn gezicht op de vloer vallen.

    Ik heb, sinds dat ik mijn rug gebroken heb, van tijd tot tijd eens een probleem met reflexen in mijn benen. Niet vaak, misschien om de paar maand eens, en meestal zonder veel problemen – hete drank morsen en het te laat merken, of op een trap aan het lopen zijn en een optrede missen en dreigen omver te vallen.

    Gisteren was het, denk ik, wat spectaculairder: een tegel op straat die een beetje verkeerd ligt, normaal gezien doet een mens dan een halve struikel en hopla probleem opgelost – niet zo deze keer. Ik besefte pas dat er iets mis was terwijl ik al voluit op mijn bek aan het gaan was, zo ongeveer halverwege tussen vertikaal en recht voorover met mijn gezicht horizontaal op het plankier.

    Een geluk dat ik, voreger toen mijn rug nog werkte, zo’n truuk had van recht voorover of recht opzij op de grond te vallen, en dat ik dat met een licht uitgestoken elleboog en knie en schouder kan opvangen zonder veel gevolgen, maar ’t was wel even zo’n moment van “hey, ’t is niet alleen dat mijn rug altijd pijn doet, ’t is ook dat de machine écht wel kapot is”.

    ’t Is zo in de kleine dingen dat ik het merk, dat het achteruit gaat zoals de dokter had gezegd dat het zou gaan. Ach ja, niets aan te doen.

    Ha! Binnenkort een looprek!

  • Nu ook officieel een vlotte jongen

    Euh, niet echt, natuurlijk, maar toch een beetje: sinds vandaag werk ik part time bij Namahn in Brussel en part time bij de mannen van Adhese in Gent.

    Cool, ge hebt er geen gedacht van!

  • links for 2010-06-03

  • Warm hé?

    Tssss. Vanmorgen een vroegere trein genomen, maar dan kwam die uiteindelijk met vertraging toe in de buurt van Brussel Zuid, en bleek dat hij over de lange reis Brussel Zuid-Brussel Centraal meer dan een kwartier deed.

    Metro naar Brouckère genomen, en wat een raar gevoel was dat. Ik heb zo ongeveer anderhalf jaar aan een stuk bijna elke dag de metro van Centraal naar Brouckère genomen, toen ik consultant was bij De Post.

    De gang in Centraal, daar waren bijna geen oude bekenden meer, alleen de oude mevrouw op het einde links zat nog waar ze anders zat. In het metrostation keek een juffrouw die ik tot vorig jaar elke dag zag maar sindsdien niet meer, plots om, zo met een gezicht van “hey, ik kén uw van ergens”.

    En dan in Brouckère zelf: zo ongeveer elke winkel daar in de ondergrond, op de Delhaize na, zag er failliet of tenminste gesloten uit. Was dat het uur? Of heeft het te maken met dat nieuw gebouw ana de overkant van de straat? Of iets anders? ’t Was in alle geval weird.

    Te voet naar de meeting, en er met nauwelijks een paar minuten vertraging toegekomen, ’t viel nog mee.

    Een halve dag aangenaam vergaderd, dan terug naar Namahn, proberen beginnen aan een stuk wireframes maar onderbroken door telefoon en meetings, en dan in de auto naar elders om te kijken of we iets zouden kunnen betekenen voor een project van detailontwerp en high fidelity prototype.

    En hop! De dag zat erop. Een fijne, drukke dag.

  • Nieuw

    Morgen (nu ja, straks, dus) moet ik naar een nieuwe klant. Ik haat dat.

    Niet dat ik niet graag naar klanten ga, en ook niet dat ik iets tegen nieuwe klanten heb, verre van: ik vind het vaak gemakkelijker nieuwe mensen tegen te komen dan mensen die ik al een beetje ken.

    Nee, ’t is dat het op een plaats is waar ik nog niet vroeger was. En dat ik er alleen moet geraken.

    In de top tien van dingen die ik hartsgrondig haat, neemt “te laat komen op een afspraak” een redelijk hoge plaats in. En als ik zelf ergens moet raken en ik weet niet precies waar het is, en met mijn normale trein en dan wat metro en te voet zou ik er met veel geluk nét op tijd kunnen zijn, dan word ik daar helemaal lastig van.

    Dilemma, dus: gewone trein en risico dat er vertragingen zijn (zoals vanmorgen), of dat de metro niet werkt (zoals gisterenmorgen), of dat ik verloren loop (zoals vaak)? Of een trein een uur vroeger nemen?

    Gnnn.

  • Yep yup

    Vanmorgen toegekomen op het werk en verder geschreven aan een artikel waar ik al een week writer’s block over heb.

    En dan was het plots bijna brainstorm en moest ik nog wat gedachten verzamelen. En dan was het tijd voor een brainstorm over een mentaal model: wijs! Achter een whiteboard! En tekenen! En discussie!

    En dan was het tijd om te kijken naar een productpresentatie van iemand die een tijd bij ons werkt op een mentorship-dinges. Interessant! Opportuniteiten!

    En dan was het tijd om te kijken naar een rapport dat klaar moest zijn. En dan was het tijd om voor te bereiden aan een opleiding. En dan was het tijd om even te kijken naar een grafisch uitgewerkte vorm van dat mentaal model. En dan was het tijd om naar een ander stuk van het rapport te kijken.

    Ik vergeet ongetwijfeld nog zaken, maar dan was het plots tijd om naar huis te gaan. En dan kwam ik thuis (anderhalf uur later, maar bon), en waren Louis en Jan op straat aan het spelen. Ze waren zo content dat ze mij zagen, ze riepen uit de verte en alles. Kijk zelf, en wat een genot in een verkeersarme straat in het centrum-centrum en naast een park te wonen:

    (Bewonder ook de traptechniek van Jan. En zijn pogingen om “Gollands” te spreken.)

    En dan moest ik zelfs nog beginnen aan dat ding met Zelie.

    Serieus: fijne dag.

    (Louis is trouwens ziek, al ziet hij er misschien niet zo uit op het filmpje: hij bast als een hond in het schuthok, hij heeft koorts, en hij slaapt slecht – maar het komt uiteraard goed; hij ziet er de positieve kant van in, ’t is gelijk een Krokusvakantie, zegt hij.)

  • Trotse vader

    Vanavond was de dag waar ik al zowat heel mijn volwassen leven naar uitkijk.

    Zelie moet een spreekbeurt geven. Een boekbespreking van Roald Dahl’s Reuzenperzik.

    Ze heeft al eens een spreekbeurt moeten doen, over wespen, maar die was ze uit het oog verloren van begin februari tot de ochtend voor ze ze moest geven, ergens begin mei. En dus hebben we er niet samen aan kunnen werken, heeft ze het niet kunnen oefenen, en was het wellicht niet meer dan gewoon okay.

    Enfin ja, “okay” in deze context is waarschijnlijk “zeer goed” in puntencontext, maar dat maakt niet uit: het kon ongetwijfeld beter.

    En kijk, tweede kans: Roald Dahl.

    Zelie had een boekbespreking geschreven, en die was wel in orde. Daarnaast moet ze ook een spreekbeurt geven, en die gingen we vanavond samen doornemen.

    Er is niéts dat zo fijn is als kennis doorgeven, en ik zeg niet dat ik de beste spreker ter wereld ben, maar ik weet wel redelijk goed hoe een goede spreekbeurt in mekaar kan zitten.

    Zelie had een degelijke spreekbeurt voorbereid, maar er was ruimte voor verbetering. Ze begon bijvoorbeeld met de standaard-“Geachte meester en klasgenoten vandaag ga ik u vertellen over”, het was allemaal heel erg houterig, het stond bol van oubollige taal, passieve constructies, niet-overgangen… dat kon allemaal beter.

    Zo’n spreekbeurt kan (of: moet? geen idee) tegenwoordig ook met PowerPoint, en ook daar was nog wat marge: veel te veel nutteloze animaties,  beelden die beter konden, nutteloze tussenslides…

    En dus zijn we eraan begonnen.

    Om te beginnen: Zelie was zenuwachtig. Dat zal niet zo’n probleem meer zijn, nu. Het geheim: veel meer weten dan wat je eigenlijk gaat zeggen – bijvoorbeeld weten dat Roald Dahl al 45 was toen hij het boek schreef, of dat de reuzenperzik op weg naar de zee door de Chocoladefabriek rolde.

    Over spreektaal en schrijftaal gesproken: dat het niet noodzakelijk een goed idee is om plots allemaal stijve woorden genre desalniettemin, echter of vervolgens te gaan gebruiken als je dat anders ook niet zou doen. Dat het gewoon beter klinkt en gemakkelijker spreekt als je een actieve contructie gebruikt eerder dan een passieve.

    Dat het doel is dat het klinkt alsof je alles ter plaatse staat uit te vinden, maar dat het eigenlijk allemaal op voorhand bedacht is. En dat je daarop kan oefenen: zoek naar verschillende manieren om de link te leggen tussen de spreekbeurt van André van vorige week over Sjakie en de Chocoladefabriek en deze spreekbeurt. Of vraag ook eens iets aan het publiek, zoals pakweg wie het boek al gelezen heeft – en omdat je veel meer weet dan wat je gaat zeggen, kan je gewoon als het moet uit de losse pols wat extra vertellen.

    Zelie wist dus al heel veel: ze leest goed en vlot, en ze heeft een olifantengeheugen. We hebben alleen wat geschaafd aan de presentatie en wat structuur in de spreekbeurt gestoken: verrassende start, logische opbouw, call to action op het einde.

    Geen titelslide met “De reuzenperzik” bijvoorbeeld, maar dit:

    01-06-2010 20-11-40_stitch

    De luizige zetel in het tuinhuis waar Dahl al zijn kinderboeken schreef. En dan beginnen met “heeft iemand een idee wat dit zou kunnen zijn?” of iets in die zin.

    En dan dus algemeen over het boek, en de personages introduceren samen met het begin van het verhaal, en oefenen dat het allemaal spontaan klinkt maar tegelijkertijd synchroon slides waarin de hoofdpersonages verschijnen.

    En dan eindigen met een animatie van allemaal verschillende edities in allerlei talen, een persoonlijke appreciatie, en een schalkse reden (naast dat het goed is en grappig) waarom iedereen het boek zou moeten lezen (hint: omdat het één van de boeken is waarvan veel mensen vinden dat het niet geschikt is voor kinderen – nummer 58 meest geprobeerd uit bibliotheken te verwijderen in de VS, meneer).

    En dan vragen of er nog vragen zijn.

    We hebben een uur of twee bezig geweest, en ik ben er bijna van overtuigd dat ze het helemaal ziet zitten. Yay!

  • links for 2010-05-31

  • Verandering van spijs doet eten

    Ik ben zo een schijtlaars als het op veranderingen aankomt, ge kunt u dat niet inbeelden. Maar kijk, na wat omzwervingen: alsnog mijn handtekening onder allerlei documenten gezet.

    Vanaf morgen werk ik part time in Brussel. En als alles goed gaat, werk ik vanaf ergens later deze week part time in Gent.

    Dat zal ik bijvoorbeeld de kinderen naar school kunnen brengen met de fiets. En thuis zijn binnen een kwartier nadat het werk gedaan is, in plaats van een uur later als het meezit, en twee uur later als het niet meezit.

    Niet dat het zal zijn om uit te bollen of om het rustigaan te doen, zeer, zéér verre van: bij momenten vraag ik mij af wat ik mezelf aandoe.

    Maar hey: er zijn van die dingen die men moet doen. Al was het maar om u jaren later niet voortdurend te blijven afvragen wat íls. (Zoals “wat íls ik in 1995 als vierde werknemer bij een Later Zeer Groot Bedrijf was gebleven in plaats van er voor grotendeels loze beloften na een dag weer weg te gaan?”)

    We zullen zien, denk ik.

    Nerveus? You betcha! I wouldn’t have it any other way.

  • Anna!

    Kijk, Anna vanmorgen op de trap, met mijn telefoon getrokken. De lens was wat stoffig, en het is in de gsm zelf naar zwartwit omgezet:

    Anna

    Maar zeg nu zelf, is ze niet om op te eten?

    En wat nog meer: daarnet op Facebook een tekening gezien, en dat lijkt toch wel heel erg verdacht ook op Anna:

    anna-getekend

    Met haar lachje, zo typisch. Merci Max!

  • Geluk zit in kleine dingen

    Oeioei, al die dingen te doen… Ik zou moeten een artikel schrijven maar ik heb nog tot morgen, dus ik denk dat ik het morgen maar zal doen. Ik zou een review moeten schrijven maar ik ziet het niet zitten want het is een redelijk negatieve review, dus ik denk dat ik het morgen maar zal doen.

    Ik zou willen naar wat televisieseries kijken maar dat kan later ook nog, dus ik denk dat ik het maar morgen zal doen. Ik zou willen verder lezen in Malazan Chronicles, maar die staan op Kindle (en telefoon en computer), dus dat kan om het even wanneer, dus ik denk dat ik het morgen maar zal doen.

    tumblr_l2mn05BdAI1qzpwi0o1_500

    Ik denk dat ik maar wat muziek opzet, een stoel op straat zet, en dan Christianity: the First Three Thousand Years lees op onze dorpel.

    Een onderwerp dat mij interesseert, een naar het schijnt uitstekend geschreven boek, maar wel een hardcover van bij de tweeduizend pagina’s: dat is moeilijk meer te nemen op verplaatsing.

    Dit is trouwens anders wel typisch het soort boek dat ik op Kindle verslind, maar het is verdomme niet te kopen in ebookformaat buiten de VS:

    29-05-2010 13-37-15

    Er zijn manieren om errond te gaan, die landbeperking: met een adres in de VS zoals van bij Borderlinx, en als het moet zelfs met een Amerikaanse kredietkaart. Maar ze zijn niet stom bij Amazon: een klant die al meer dan tien jaar in België woont, die plots naar de VS “verhuisd” is, daar willen ze bewijs van hebben.

    Dan krijg je een vriendelijk mailtje van je persoonlijke account specialist:

    Hi Michel,

    I see that you attempted to purchase different books while in a different country than United States listed on your Amazon account.  Certain Kindle titles are not available everywhere.  We are reaching out to you for information to ensure the best possible service for your account.

    If you have moved to a different country, you can easily update your country for your Amazon account at www.Amazon.com/manageyourkindle.

    If this is not the case, and you’re actually residing in United States, please fax us any of the following at 001-206-266-1838 when faxing from outside the US, or 206-266-1838 from within the US:
    –       Passport
    –       Military ID
    –       Permanent Resident Card
    –       Driver’s License
    –       Other state photo identity card

    Please include your email address on the fax.

    Thank you for your assistance.

    Best regards,
    [naam]
    Amazon.com

    Zucht. Terwijl ik dus gewoon geld wil geven aan Amazon en aan de uitgever en de schrijver hé!

    Maar bon. Niets aan te doen, ’t zal gewoon papierenboeklezen worden.