Ja, dat er dingen aan het veranderen zijn, en dat er nog dingen gaan veranderen.

En dat is dat.

Zelie is aan haar examens bezig, trouwens: voor zover ik dat zie, is het allemaal perfect aan het verlopen. Ze heeft al één resultaat van wiskunde, en daar heeft ze 34 op 35.

Morgen is het zinsontleding: ik herinner mij dat ik daar een hekel aan had; Zelie kan het kristalhelder uitleggen, en van wat ik ervan hoor, is het sinds de jaren 1970 eigenlijk veel ingewikkelder geworden.

Zucht.

Tot u spreekt een triestige persoon. Een ongelukkige mens. Een duts.

Maandag ben ik op mijn werk in Brussel. Ik neem de trein naar huis, ik kom geen controleur tegen, en dus moet ik ook mijn abonnement niet tonen.

Dinsdagochtend vertrek ik naar de trein, doe ik zoals elke morgen de ronde van mijn zakken, en: geen portefeuille te vinden.

Fietstassen: niets behalve lege flessen en papier. Rugzak: niets behalve computer en draden. Toog in de keuken: niets behalve papier en rommel. Naast mijn trekzetel: niets behalve een fototoestel en achtergelaten kabels. Naast mijn bed: niets behalve de afstandsbediening van het bed.

Geen paniek, geen paniek: niet moeten tonen ’s avonds, dus het zou wel eens kunnen dat mijn portefeuille gewoon op het werk is blijven liggen.

Controle dinsdagmorgen op de trein, uitgelegd dat ik mijn portefeuille op mijn werk heb laten liggen, gelukkig geen problemen (dankuzeer conducteur!), op het werk toegekomen: geen portefeuille.

Argl. Dan wordt het moeilijker.

Terugkeren ’s avonds: een controleur die het niet zometeen liet vallen. Of ik mijn identiteitskaart had? Of een SIS-kaart? Of een bankkaart? Nee, natuurlijk: een portefeuille, daar zit vanalles in.

“Haja,” zei de man lakoniek, “als ge geen identiteitskaart op zak hebt, dan zijt gij hier niet hé, en dan kan ik u niet controleren ook.”

Woensdag toch maar in Gent-Dampoort een formulier voor verloren voorwerpen gaan halen en mooi ingevuld. ’s Morgens dat getoond aan de controleur, die maakte geen probleem maar zei dat ik best een afschrift van mijn abonnement ging vragen.

’s Avonds was het station al gesloten, dus heb ik mijn ingevuld formulier voor verloren dink niet kunnen indienen. Donderdagochtend dan maar afgegeven, en gevraagd of ik geen afschrift van mijn abonnement kon krijgen.

Neen, dus: daar is geld voor nodig, maar vooral: daar is een identiteitspasfoto voor nodig. Die ik niet had. Donderdag zo’n ding afgeprint, dus maar. Ik was er nog altijd gerust in, dat mijn portefeuille wel zou uitkomen, thuis of bij de verloren voorwerpen.

Op het perron donderdagavond mijn situatie nog eens uitgelegd aan de controleur: die zei dat ik best naar de verloren voorwerpen in Brussel Noord zou gaan. Portefeuilles, dat komt meteen uit, of dat komt niet uit, wist hij.

Een dikke drie kwartier later (er stond een Limburger die een vraag had net voor mij aan het loket) was het duidelijk: portefeuille niét gevonden.

Op zo’n momenten ben ik dan niet in paniek, maar eerder in “crap. wééral.”-modus. Ik zeg het: ik ben écht een ongelukkige mens in dergelijke zaken.

Afijn. Om de één of andere reden, nu het min of meer vaststond dat ik mijn portefeuille niet zeer snel zou terugvinden, besloot ik dan maar een echt treinticket te kopen in plaats van de zoveelste keer het “verloren”-verhaal boven te halen.

Ik heb al het kleingeld dat ik in mijn rugzak had slingeren bij elkaar geharkt, en ik kwam, met stukken van tien en vijf cent, uiteindelijk op 8 euro 75 cent uit. Een ticket naar Gent was 8 euro 10.

Terug in Gent: donderdagavond, de avond dat de kuisvrouw langsgeweest is, en dat er risico is dat er links en rechts kleine hoopjes teruggevonden materiaal liggen. Kousen, afstandsbedieningen, heroplaadkabels, dat soort dingen.

De avond van de laatste kans gaf geen soelaas: portefeuille nergens gevonden. Niets aan te doen: vanmorgen gaan werken, en na het werk zou ik linea recta naar de plietsie en naar cardstop en watnog gaan.

Niet meer aan gedacht tot ik thuis kwam vanavond. En ik een random plastiekzak bekeek die op het aanrecht lag. Waar die stomme portefeuille in zat, natuurlijk.

Ik zeg het: een ongelukkige mens, ik.

Ja, en heel soms recycleer ik eens dingen die ik al op Gentblogt schreef:

Als u Gentblogt bezoekt via de website (het kan ook via RSS, en voor goede klanten hebben we een postduivendienst), hebt u al een tijdje een oproep zien staan bovenaan de homepagina.

Dan weet u dat we op zoek zijn naar versterking voor de Gentse Feesten, en dat we daar nu vrijdag 18 juni in de Vooruit een infovergadering over houden.

Hoe kan u meedoen? Op een ongelooflijk groot aantal manieren! Wij zijn op zoek naar schrijvers, fotografen, videografen, dichters, schilders, leeuwentemmers, mimes, cursiefjesmakers, concertgangers, reviewers, cocktailproevers, optredenbesprekers, dagboekschrijvers, meninghebbers en meer. Okay, niet echt op zoek naar mimes. Maar de rest wel!

Iedereen is welkom, en we kregen al een hartverwarmend aantal reacties, van mensen die zeker meedoen en vrijdag komen, van mensen die vrijdag komen luisteren, en van mensen die er vrijdag niet zullen zijn maar die wel op post zullen zijn tijdens de Feesten.

…maar er is nog altijd ruimte voor meer volk. Mail ons op redactie@gentblogt.be voor praktische details over vrijdag. Als het niet zou lukken om te komen maar je wil wel meer informatie: hetzelfde e-mailadres is uw vriend!

In de Vooruit, dus. Vrijdag 18 juni om 20u. Stuur een mailtje en wees welgekomen.

(de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat het niet zo lang geduurd heeft, en dat we achteraf een letterlijk vier maal snellere verbinding hadden, yay)

Van toen er nog geen www was was maar wel verschillende Information Superhighways: 1994!

Vanavond zaten we naar televisie te kijken. Zelie zat in de zetel, en het zou De Kampioenen worden.

Wij zijn geen fans van De Kampioenen. Als ik met Zelie en Louis alleen ben, zoals gisteren, blijf ik meestal wel kijken: zij zien het wél graag, namelijk.

Maar nu werd het verzet, en bleef het stil staan op Sex and the City. Waar één van die trutten dellen vrouwmensen in bed lag met een zoveelste anonieme man, en waar bleek dat hij niet besneden was, wat meteen aanleiding was voor hilariteit en tralala.

Ik heb er niet het minste bezwaar tegen om Zelie en Louis uit te leggen wat besnijdenis is, en waarom die karikatuur van een eendimensioneel soepkieken mevrouw het een vreemde zaak vond om iemand onbesneden te zien. Maar het was niet het moment, en ik vond het eigenlijk geen serie om met Louis en Zelie naar te kijken.

…wat er mij toe brengt: overreageer ik? Ik zou het bijvoorbeeld een probleem vinden als Zelie (ze is elf) naar Sex and the City 2 zou gaan kijken. Niet omdat de ratings Rated R for some strong sexual content and language. zeggen in de VS, of 15 in Ierland en UK, 14 in Canada en Brazilië, maar gewoon, omdat ik dat geen soort films vind om kinderen naartoe te sturen. En ook nog los van de intrinsieke kwaliteit van de film (gemiddelde rating van 178 reviews: 3/10, ongetwijfeld één van de allerslechtste films van het jaar, is zowat de consensus die ik lees). 

Ik heb voor de duidelijkheid niet het minste probleem met sex per se, en ik denk dat Zelie –zeker voor haar leeftijd—heel wat dingen heel erg goed kan plaatsen. Ik heb gewoon en heel erg groot probleem met het concept van een film die enkel grappig kan zijn voor mensen die al sex hebben gehad of er zich tenminste een beeld bij kunnen vormen. En ik denk dat er genoeg goede films zijn waar een meisje van elf jaar naartoe kan gaan, voor ze naar Sex and the City 2 moet gestuurd worden.

Of vergis ik me écht helemaal?