In de brievenbus zat deze folder:

Het Oog is zó al de optiek waar wij allemaal onze brillen, zonnebrillen en aanverwanten gaan halen, maar een folder van de meesterhand van Kris Demey!

En goed dat ik weet dat ze de hele vakantie open zijn, want ik heb een nieuwe bril nodig: de mijne is heel zijn coating kwijt geraakt over de jaren. Of het zou moeten zijn dat Michel of Els er een nieuwe laag kunnen op smurfen, natuurlijk.

Maar genoeg over mijn bril: terug naar de folder, en wel naar de achterkant ervan!

Klik vooral om het in het groot te zien. Hoezee!

Maakt The Onion een stukje over zogezegd ontdekte nieuwe stukken Star Spangled Banner:

Ha. Nee, dín de Marseillaise:

Allons enfants de la Patrie,
Le jour de gloire est arrivé !
Contre nous de la tyrannie,
L’étendard sanglant est levé,
Entendez-vous dans les campagnes
Mugir ces féroces soldats ?
Ils viennent jusque dans vos bras
Égorger vos fils, vos compagnes !

Aux armes, citoyens
Formez vos bataillons
Marchons, marchons !
Qu’un sang impur
Abreuve nos sillons !

Que veut cette horde d’esclaves,
De traîtres, de rois conjurés ?
Pour qui ces ignobles entraves,
Ces fers dès longtemps préparés ?
Français, pour nous, ah ! quel outrage
Quels transports il doit exciter !
C’est nous qu’on ose méditer
De rendre à l’antique esclavage !

Quoi ! des cohortes étrangères
Feraient la loi dans nos foyers !
Quoi ! ces phalanges mercenaires
Terrasseraient nos fiers guerriers !
Grand Dieu ! par des mains enchaînées
Nos fronts sous le joug se ploieraient
De vils despotes deviendraient
Les maîtres de nos destinées !

Tremblez, tyrans et vous perfides
L’opprobre de tous les partis,
Tremblez ! vos projets parricides
Vont enfin recevoir leurs prix !
Tout est soldat pour vous combattre,
S’ils tombent, nos jeunes héros,
La terre en produit de nouveaux,
Contre vous tout prêts à se battre !

Français, en guerriers magnanimes,
Portez ou retenez vos coups !
Épargnez ces tristes victimes,
À regret s’armant contre nous.
Mais ces despotes sanguinaires,
Mais ces complices de Bouillé,
Tous ces tigres qui, sans pitié,
Déchirent le sein de leur mère !

Amour sacré de la Patrie,
Conduis, soutiens nos bras vengeurs
Liberté, Liberté chérie,
Combats avec tes défenseurs !
Sous nos drapeaux que la victoire
Accoure à tes mâles accents,
Que tes ennemis expirants
Voient ton triomphe et notre gloire !

Nous entrerons dans la carrière
Quand nos aînés n’y seront plus,
Nous y trouverons leur poussière
Et la trace de leurs vertus (bis)
Bien moins jaloux de leur survivre
Que de partager leur cercueil,
Nous aurons le sublime orgueil
De les venger ou de les suivre

Machtig beest, die kat: een beetje op onderzoek gaan of het geen hertenjong zou kunnen opvreten.

En dan staat er in de buurt een achterlijke hond, waar het moederhert zijn gevoelens op uitwerkt.

De kat heeft tenminste de hersenen om uit de buurt te blijven.

Achter ons: twee puistensmoelen die de hele film — de. HELE. film. — met luide stem een conversatie hebben gevoerd. Zonder enige onderbreking. Serieus. In de pauze zijn ze elk een trog nachos gaan kopen. Ook daar houden ze nu luidkeelse beraadslagingen over.

Naast Sandra: een short en een lapje blauwe stof die met behulp van een paar spaghettibandjes welzeker 100 kilo spek in min of meer de vorm van een vrouw houden. Een vrouw die ondertussen aan haar derde emmer popcorn met stroop toe is. En die al sinds het begin van de film elke zin letterlijk meezegt — vijf seconden voor hij op het scherm gezegd wordt.

Naast mij: een oudere man, ik geef hem 60 jaar ongeveer, die de hele film wijdbeens met zijn hand in zijn broek aan zijn kruis zat te krabben.

Film, een feest.

Ik heb me trouwens deze namiddag op weg naar de proclamatie op school een toetsenbord gekocht. Zo’n bloetoef-gedoe, dat ik er ook op mijn telefoon mee kan schrijven.

Een gemak! Dit, bijvoorbeeld, is helemaal op mijn telefoon geschreven, ver weg van computers en dingen, op de trappen van de school.

Ik had het al een tijd geleden gezegd, dat ik met mijn telefoon eigenlijk voor heel veel zaken genoeg heb, en dat ik mijn computer eigenlijk niet zo heel veel nodig heb, als ik op weg ben — wel…

Ik heb een nieuw droomtoestel. En het wijkt niet eens zo enorm veel af van wat ik in gedachten had een paar jaar geleden:

– Formaat: mijn Kindle-met-cover is nét de ideale grootte, iets kleiner dan een A5.

– Gewicht: um ja, mijn Kindle-met-cover is ook zo ongeveer ideaal van gewicht. Driehonderd-en-een-beetje gram: ik moet er met één hand mee over straat kunnen lopen, en ik moet het zonder een lamme pols te krijgen een hele namiddag kunnen vasthouden.

– Scherm: als ik zou moeten kiezen tussen een scherm als dat van een laptop nu (lichtgevend, slecht voor in de zon) of voor een scherm zoals dat van een e-boekreader (uitstekend in de zon, slecht in het donker, geen animatie of kleur mogelijk), dan zou ik het eigenlijk nog niet zo weten. Op straat lopen of in het park zitten en op een comfortabele manier kunnen lezen in volle zon *kan* gewoon niet met een laptop/iPhone/iPad, en dat is toch wel imperatief. Aan de andere kant: ik wil niet lezen met een nachtlamp, en ik wil toch ook wel bewegend beeld. Het best van de twee werelden dan maar? Een openklapbaar toestel met aan de ene kant een Kindle-scherm en aan de andere een iPhone 4-scherm?

– OS en dergelijke: I don’t give a rat’s ass. Het mag Windows 7 (mobile of niet) zijn, het mag OSX of iOS-iets zijn, het mag nog iets anders zijn. Van zodra er een Kindle-app op staat (wat ongetwijfeld het geval zal zijn, het meesterplan van die gasten is Buy Once, Read Anywhere) en het op het internet kan, ben ik tevreden.

– En verder: the usual. GPS, telefoon, gyroscoop en watnog voor AR en spelletjes, eventueel een camera al hoeft dat niet zo nodig, voldoende geheugen/opslag (die twee worden toch hetzelfde), snel genoeg, voldoende batterijduur — minstens 12 uur aan intensief gebruik. Het hoeft geen klavier te hebben als ik er met een extern op kan. En connectiviteit, natuurlijk: draadloos internet overal, zoals mijn telefoon en mijn Kindle.

Het komt dichter, alsmaar dichter. Binnen vijf à tien jaar lopen we allemaal met The Hitchhiker’s Guide to the Galaxy op zak.

De laatste schooldag!

En hoe ongelooflijk fantastisch moet dat niet zijn om, zoals Louis en Zelie, u geen enkel moment te hoeven afvragen hoe het zou zijn met het rapport.

Ik heb er nog geen idee van hoe het zal zijn, maar het zal ongetwijfeld goed zijn.

Anna heeft haar laatste schooldag in de Verdedigingsstraat erop zitten: vanaf volgend jaar zitten ze allemaal, toch een jaar lang, allemaal in hetzelfde schoolgebouw.

Nu alleen nog de recepties en het is twee maand vakantie!

update: ik heb de recepties handig kunnen omzeilen (in de gang gaan zitten met een boek bleek voldoende te zijn), en het rapport is inderdaad goed. Enfin, vermoed ik. Want ik heb alleen dat van Zelie gezien: Louis is er zo gerust in dat hij het nog niet eens open heeft gedaan.

Tsss.

update update: het rapport van Louis was nog beter dan het al uitstekende rapport van Zelie. Typisch. En ik zou bijna gaan blozen van het lovende commentaar van de meester.

Kan het mooier? Een postzegel van Paul Otlet, de beschermheilige van de informatiearchitecten. Getekend door François Schuiten, Die Gast Van Les Cités Obscures.

…en detail:

(klik voor nog meer detail, en dankuzeer DE POST – LA POSTE bpost voor de mooie beelden)

Hoe fantastischer dan Stephen Fry kan een mens eigenlijk worden? Eigenlijk?