Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

  • Van testen en werk

    En geeft dit u voldoende informatie om een goede keuze te maken? Wat denkt u te vinden als u deze link volgt? Was dit wat u ervan verwachtte? Waarom niet? Wat had u wel verwacht? En wat gaat er volgens u nu gebeuren?

    Serieus: zes mensen op een rij ge-user-test vandaag, op het einde van de dag wist ik bijna niet meer wie ik wat al gevraagd had. Ja, er is wel een protocol, maar het is niet zo’n test die lineair te voeren is volgens een vast stramien. ’t Is zo’n test van doe maar aan, en we zien wel in welke volgorde we de dingen doen, ’t belangrijke is dat we op het einde van de test alles gezien hebben.

    Vandaag zes in het Nederlands, morgen zes in het Frans.

    En dan nog twee keer een halve vergaderen, en dan twee dagen in Gent werken, en dan twee weken thuis zijn, en dan twee dagen in Straatsburg werken of all places. Twee dagen om te beginnen, maar mogelijk voor toch wel eventjes telkens twee dagen per week.

    Kan ik zeggen dat ik daar heel erg hard naar uitkijk? Euh nee, niet echt. Maar hey, werk is werk is werk.

    ⁂

  • Bleh

    En dat is alles.

    Of nee: bleh op veel vlakken.

    Bleh.

    ⁂

  • links for 2010-07-10

    ⁂

  • Krakers

    In de reeks dingen die ik me nooit had gedacht te horen zeggen: we hebben krakers in ons huis!

    Nee serieus: mijn nonkel en mijn broer en ik hebben een huis geërfd, en daar zitten nu krakers in. Voor zover ik weet, houden ze het fatsoenlijk — geen vandalenstreken, in tegendeel zelfs — maar toch: het doet maar raar, dat er zomaar mensen hun intrek nemen in uw eigendom.

    Er zaten huurders in, en zo ongeveer het momént dat die huurders er uit trokken en nog voor er wat dan ook anders kon gebeuren, waren de ingangen afgesloten, zat er plots een nieuw slot op de deur, was een stuk van de tuin opgegraven en tot moestuin omgetoverd, en, euh, was dat dat.

    moestuin

    Proces verbaal van laten maken natuurlijk, maar met dingen als de kraakhandleiding is het praktisch onmogelijk om er als eigenaar wat dan ook aan te doen.

    Tsss.

    ⁂

  • Oprah hates the handicapped

    ’t Is wel erg: Oprah heeft gewoon de stemming vervalst. Zach heeft niet gewonnen, erger nog: hij heeft miljoenen stemmen minder nu dan hij had vorige week.

    Discriminatie zeg ik u! Oprah is niet voor de gehandicapte medemens.

    (ter herinnering –)

    ⁂

  • links for 2010-07-08

    ⁂

  • Ik mis jullie

    Mijn hart bloedt elke minuut dat ik er maar drie zie rondlopen in plaats van vier, er gaat geen uur voorbij of ik vraag mij of er toch maar niets verkeerd zou gaan, ik loop al dagen te hopen dat er een teken van leven komt van Zelie op scoutskamp.

    En dan blijkt dat ze gewoon een brief had gestuurd. Met de post. How quaint.

    zelie op reis

    Overmorgen is ze terug.

    Zotcool. Keivet.

    ⁂

  • The application Finder.app can’t be opened. -10810

    Wat er gebeurt: externe harddisken of devices, of volumes gemount via smb stoppen met werken. Spinning beach ball in Finder. Finder force-quitten (ik heb de indruk dat ik minstens een keer per dag wel iets moet force-quitten), en dan start hij niet meer op:

    finder -10810

    Welkom bij Apple-als-het-mis-gaat: shit out of luck, zijt ge dan.

    Wat er aan de poot is, is dat coreservicesd crasht. Nieuwe dingen opstarten zonder dat die daemon draait, lukt niet. Die daemon moet normaal gezien automatisch heropstarten, maar: als hij heropstart, lijkt het erop dat zijn versioning verkeerd staat, en dus dat launch services er niet meer mee willen spreken. Geen coreservicesd wil zeggen dat launch services failt, met de boodschap kLSUnknownErr, “An unknown error has occurred”, nummer -10810.

    Oh, kijk in de support thread bij Apple en op internet, en de dingen die ze u proberen wijsmaken, ’t is een schone zaak om zien. Ze hebben mij al vanalles gezegd, van upgraden (niet nodig) tot alles herinstalleren (zót) tot allerlei dingen wissen tot al mijn harddisken (ja, ook die aan mijn PC hangen) herformatteren.

    Maar het is dus een fout bij Apple, en Apple slaagt er al een tijd niet in om het op te lossen. (Ik kan me niet inbeelden dat er heel veel mensen zijn die een externe hardisk of een network share mounten, die dit probleem nog niét hebben meegemaakt — mocht het Windows zijn, het kot was te klein.)

    Deze is dan maar naar support vertrokken. In de hoop dat een zoveelste gelijkaardige brief misschien wel iéts doet bewegen.

    Dear Apple,

    I have Snow Leopard installed on my MacBook. The Finder randomly crashes / freezes. It seems to be related to when external drives and/or smb network shares are connected. It occurs randomly and inconsistently. Sometimes it will happen when waking from sleep (but not always). Sometimes it will happen when attempting to save a file (but not always). Sometimes it will happen when I’m reading a file (but not always).

    When it happens, I cannot relaunch the Finder. I get the message

    The application Finder.app can’t be opened.
    -10810

    Other programs I have opened may or may not work at this time. But when the Finder “freezes” I cannot save any open work. It seems as if there may be an issue with any program that needs to use the Finder’s ability to manage data in directories.

    The only solution is to do a hard shut down (holding the power button), but this is obviously not an acceptable solution for me.

    I have tried installing Snow Leopard from scratch, and I have done a number of reinstalls, updated all my software – and this did not seem to remedy anything even when no additional 3rd party software is installed.

    There is a thread in the Apple Discussions forum which has almost 120,000 views, so it is obviously an INHERENT problem with Snow Leopard.

    Please contact me immediately. I would like to make Apple aware of this problem. And I would like to know what can be done or is being done to address this problem.

    Sincerely,

    Michel Vuijlsteke

    Zucht.

    ⁂

  • links for 2010-07-07

    ⁂

  • Toiletten en dingen

    Waarom laten sommige mensen het toilet achter met de toiletbril naar boven? Kan iemand mij dat eens verklaren?

    Stel ik kom uw huis binnen en ik zet mij op een stoel aan tafel, en als ik wegga zet ik die stoel niet terug onder de tafel waar hij stond, maar ergens anders: dat zou niet gepast zijn. Of stel ik zet mij in uw zetel, en als ik wegga leg ik de kussens die er lagen ergens in de keuken. Of ik neem een boek uit uw bibliotheek en in plaats van het terug te zetten, leg ik het ergens open op een tafel.

    Men laat de dingen achter zoals ze waren. Men laat geen, of tenminste zo weinig mogelijk, sporen van zijn aanwezigheid achter.

    Een toilet dat dicht was, open achterlaten, is op het randje. Maar een toilet dat dicht was, achterlaten met de toiletbril naar boven, dat vind ik er zó enorm over, dat ik me zelfs niet kan inbeelden waarom iemand dat zou doen.

    Is het “kijk, ik heb rechtopstaand staan pissen en kijk, er is bijna helemaal niets naast gespat”? Is het “kijk, ik ben mans genoeg om met mijn handen aan een toiletbril te zitten potelen waarvan ik niet weet wie er allemaal op gezeten heeft en wie met welke lichaamsdeel waar heeft tegen zitten bengelen”?

    Of is het territoriumdrang, een soort alfamannetjesgedoe, geur- en urinesporen achterlaten?

    In alle geval: bah.

    ⁂

  • In de illegaliteit, dan maar?

    Hrmja.

    We moeten dringend naar een nieuwe kijk op eigendom. Met al dat digitaal gedoe waarbij de kost van vermenigvuldiging en opslag en vervoer teruggebracht is tot ongeveer nul, zitten we met een probleem zoals de mensheid nog nooit meegemaakt heeft. Verdorie.

    Eigendom voor altijd van een boek waar een monnik twee jaar aan gepend heeft, is duidelijk. Een bibliotheek opgebouwd over een heel mensenleven, daar kan ik mij iets bij voorstellen. Maar hoe het zit met een bestand dat op een factie van een seconde gekopieerd is op duizend exemplaren, of een plaats waar ik op een paar uur tijd duizend boeken kan downloaden, dat is iets helemaal anders.

    *
    * *

    Ik houd van boeken. Ze vasthouden, ze hebben, ze lezen.

    Boeken die ik al betaald heb, die wil ik ook kunnen hebben in digitaal formaat. Ik weet dat er een probleem is: een fysiek boek kan doorgegeven worden aan iemand anders, of verkocht, of geleend, of watdanook. Een digitaal kín vaak niet doorgegeven worden, laat staan dat het zou mogen.

    En ik begrijp het wel, ergens, maar toch: het steekt.

    Ik heb een bibliotheek vol boeken. Het is al een tijd geleden dat ik ze geteld heb — het is verdorie al meer dan tien jaar dat ze niet meer in een bibliotheek gestaan hebben — maar ik denk dat het er een paar duizend moeten zijn.

    Tel daar de boeken bij op van mijn vader — vijftienduizend? twintigduizend? meer? — en die van mijn moeder en van mijn broer en van Sandra en van de kinderen — en we hebben Echt Wel Heel Veel Boeken in de familie.

    Boeken waar we geld voor betaald hebben. Vaak zelfs meer dan eens: soms hebben we een versie in het Engels en een versie in het Frans, er zijn boeken die mijn vader en mijn broer en ik alledrie gekocht hebben, er zijn boeken die ik zelf twee keer gekocht heb, dingen waarvan ik eerse de individuele boeken gekocht heb en dan een omnibus-editie (Sandman bijvoorbeeld, of The Far Side, of Calvin & Hobbes).

    Boeken waar we dus, eigenlijk, véél geld voor betaald hebben. En tegenwoordig lees ik de meeste boeken veel liever electronisch dan op papier: gemakkelijker te verslepen, altijd bij de hand, geen bladwijzer meer nodig, aantekeningen kunnen maken: ik zou het niet meer kunnen missen.

    Ik kwam een paar dagen geleden op een website waar een hele reeks eboeken op staan. Gelijk, een hele reeks. “Méér dan een paar honderd,” zei hij met enig gevoel voor understatement. Met, zoals in mijn echte bibliotheek, een focus op science fiction en fantasy.

    En ik heb er een hoop gedownload. Ja, dat is illegaal, ik weet het.

    Maar kijk: ik ben nu (ja, nog altijd) Steven Erikson’s Malazan-reeks aan het lezen op mijn Kindle. Ik heb Gardens of the Moon, Deadhouse Gates, Memories of Ice, House of Chains en Midnight Tides in 2006 in één keer gekocht, in paperback. Dat heeft me, schat ik, meer dan 100 euro gekost. Paperbacks in de Fnac kostten typisch zoiets van 23,95 euro.

    Dan heb ik, in de loop van de jaren erop, ook The Bonehunters, Reaper’s Gale, Toll the Hounds en Dust of Dreams gekocht. Hardcover, bij Amazon. Elk zo’n 20 euro, plus verzendkosten.

    Ah, en dan, typisch voor mij: ik vond ze niet allemaal meer terug, en tegen dat ik Midnight Tides uit had, heb ik The Bonehunters, Reaper’s Gale en Toll the Hounds opniuw gekocht, in paperback deze keer. Nog eens een goeie 8 euro per stuk, plus verzendkosten.

    En dan ben ik ze beginnen lezen op Kindle. Ik heb ondertussen Gardens of the Moon, Deadhouse Gates en Memories of Ice gelezen: 13 à 14 dollar elk. Als ik alle tien boeken wil lezen op mijn Kindle, ga ik nog eens honderd of zo euro moeten betalen. En in totaal heb ik al tot nog toe, over een periode van vijf of zo jaar, ergens in de buurt van 270 euro betaald.

    En Erikson is maar één voorbeeld. Ik heb het nog erger meegemaakt met Michael Moorcock: we hídden ze allemaal al, en dan heb ik links en rechts ook nog omnibussen gekocht, en dan kwam er de kweetniethoeveeldelen-versie van The Eternal Champion uit en heb ik die ook gekocht, en nu zou ik ze eigenlijk willen herlezen maar ze liggen bedolven onder een ton andere boeken en ik wil ze eigenlijk in eboekformaat lezen wegens veel en veel gemakkelijker, en dus zou ik een fortuin moeten uitgeven.

    Behalve dat ik dus deze tegenkwam:

    eboek

    Is het echt nog altijd diefstal als ik die boeken download? Ik vind van niet. Ik héb er al voor betaald. Meer nog: bet dié boeken die ik wil herlezen, daar heb ik vaak al meer dan eens voor betaald.

    *
    * *

    Er moet een degelijk systeem komen. Ik wil geld betalen voor mijn boeken, ik ben geen dief. Ik kan er zelfs mee leven dat er DRM op mijn boeken zit, dat ik ze niet onbeperkt kan vermenigvuldigen.

    Maar ik wil ze wel minstens gecontroleerd kunnen doorgeven — aan mijn kinderen, bijvoorbeeld. Misschien wel iets zoals Steam nu al doet voor games? Ik kan een spel zoveel keer downloaden als ik wil op zoveel computers als ik wil, maar ik kan het maar op één computer tegelijk spelen.

    Ik koop het boek vandaag, ik kan het onbeperkt downloaden en lezen — zowel op mijn eboeklezer als op mijn computer als op mijn GSM (waarbij de plaats waar ik zit en de aantekeningen en zo gesynchroniseerd worden, uiteraard) — maar niet op meer dan één toestel tegelijk. Dat gaat er dan natuurlijk wel van uit dat al die toestellen op het internet kunnen.

    Oh, en ik wil ook de garantie hebben dat ik die boeken ook nog kan gebruiken als de plaats waar ik ze gekocht heb, ermee ophouden: dat wil zeggen dat ik dus geen systeem wil waarbij het boek voor eeuwig en één dag “naar huis belt” voor ik het kan lezen. Een systeem waar na verloop van tijd het boek in een bruikbaar formaat helemaal van mij wordt, en dat ik ermee kan doen wat ik wil.

    Aaargh! En daar wringt de schoen, natuurlijk: wie gaat me tegenhouden om dín dat boek illegaal op het internet te gooien?

    Ik hoop dat het allemaal opgelost zal zijn binnen een jaar of tien, verdorie.

    ⁂

  • Vrouwonvriendelijk

    Die Jezebel toch… The Daily Show ervan beschuldigen dat ze vrouwonvriendelijk zijn.

    Het antwoord van de vrouwen van The Daily Show is er niet naast.

    (En nu is het wachten op het eerste commentaar dat al die vrouwen blank zijn.)

    ⁂

  • Met vijf

    We zijn maar met vijf meer, thuis: Zelie is op scoutskamp. Normaal gezien zou Louis ook gaan, maar toen bleek dat geen enkele van zijn vrienden meegingen, en dus is hij thuis gebleven.

    Dat doet raar, dat Zelie er niet is. Het huis voelt zo leeg.

    Ik hoop dat ze zich amuseert. Ik wou dat ze op Facebook kon en al was het updates van een halve zin per dag kon geven.

    Bleh.

    Nog vijf dagen.

    ⁂

  • Kaboom

    Het begint traag, maar op den duur komt het op gang. En dan wordt het mesmeriserend.

    ⁂

  • Een iets oudere internetmens

    Daarjuist was ik even aan het pauzeren van het teksten schrijven, in de ligzetel in de zon, met Steely Dan op de achtergrond en koude drank bij de hand.

    Anna had haar prinsessenhoed — verschoning, haar jonkvrouwenhoed — op. Ze liep over en weer met haar kruiwagen met een knuffelolifant erin. Nephthys was de helft van de tijd aan het rondkronkelen van contentement omdat het warm is en ze gestreeld werd, en de andere helft van de tijd op vlinders aan het jagen.

    Steely Dan speelde op de Sonos, de draagbare muziekbak. Die doet automatisch ook een heads up naar Last.fm — vandaar trouwens dat er tegenwoordig zoveel K3 op staat: de kinderen gebruiken die Sonos ook nogal wat, en als hij niet op de radio staat, zetten ze hem wel eens op De Nieuwe Snaar of K3.

    Last.fm, dat hangt er een beetje van af of het werkt of niet. Ik heb een hele tijd naar muziek geluisterd dat er helemaal niets op Last.fm van verscheen omdat ik geen plugin had geïnstalleerd in mijn muziekspeler, en nu nog is het meestal dat hij niet onthoudt waar ik naar luister op mijn telefoon.

    Maar als het werkt, is het wel fijn. Dan kan ik naar muziek luisteren wanneer ik wil en waar ik wil — last.fm werkt mits een niet eens zo moeilijke kunstgreep ook op mijn telefoon en ook op die Sonos.

    Sonos Lst.fm

    Ik heb een tijd geleden al beslist om te betalen voor Last.fm. Ik weet niet meer precies hoeveel het was, maar het is zijn geld waard. Niet dat ik het dagelijks gebruik of zo, maar als ik het doe, ben ik er wel heel erg tevreden van.

    Ik vroeg me plots af hoe lang ik daar eigenlijk al lid van was, want het leek alsof het een eeuwigheid was. Ik dacht, ik ga eens kijken bij Last.fm hoe het er daar tegenwoordig nog uitziet. Ongeveer hetzelfde als vroeger, dus. Nog altijd “paint it black” en “simply red” als kleurenkeuzes, bijvoorbeeld.

    Onder mijn naam staat hoe lang ik al op Last.fm zit: sinds 5 oktober 2004.

    last.fm home

    Op 5 oktober 2004 had ik het over Fafblog, over het Vlaams Blok en over de Beach Boys.

    En dat deed me eraan denken: hoe zou het zitten met zo van die andere internetdingen?

    • Eerste website: dat was een site ergens in Amerika, op een plaats waar toen gratis een pagina kon aangemaakt worden. In, ik weet het niet precies, 1994? Ook ergens rond die periode had ik een pagina op http://eduserv.rug.ac.be/~mvuijlst.
    • zog.org: sinds, euh, 1995, denk ik. De huidige DNS-record dateert van 22 juni 1997, maar da’s omdat ik toen van Network Solutions naar iemand anders overgestapt ben. Dat ging toen nog met faxen, denk ik.
    • Amazon: de oudste bestelling die ik kan terugvinden, is er eentje van 7 november 1996, waar ik Edgar A. Poe: Mournful and Never-Ending Rembrance van Kenneth Silverman bestelde, alsmede Eadweard Muybridge’s Complete Human and Animal Locomotion — maar dat was zéker niet mijn allereerste bestelling.
    • Blogger: sinds 7 februari 2002, maar dat is niet echt waar, want ik had een blogger-dinges vóór diegene die er nu op staat. Daar stonden allemaal privédingen op, en die is gewist/verloren geraakt.
    • Easynews: sinds 18 november 2002, toen er ruzie was tussen Hershel Shanks and Israel Finkelstein.
    • Flickr: account sinds 29 maart 2004 (Peter Ustinov was overleden, en zagerijen over mijn rug en dingen, heb ik ondertussen min of meer afgeleerd), pro account sinds 8 oktober 2004 (foto’s van beesten, en opnieuw iets over het Vlaams Blok).
    • GMail: sinds 23 mei 2004 (toen ik een Linuxserver aan het installeren was in de dagen voor het gebruiksvriendelijk was, en ik mij een beetje nijdig maakte over politici in het algemeen en Leterme in het specifiek)
    • Wikipedia: een eigen account aangemaakt op 31 mei 2004, toen ik al een paar dagen CD’s aan het rippen was (al heb ik vóór (en na) die dag uiteraard ook wel redelijk wat anoniem geëditeerd op Wikipedia)
    • Delicious: sinds 12 november 2004 (de dag dat ik mijn werk na tien jaar definitief vaarwel zei).
    • LinkedIn: sinds 23 december 2004, toen ik bijna de hele dag zonder netwerk of computer had gezeten.
    • Librarything: sinds 9 november 2005, toen ik een Darth Vader Hello Kitty maakte en toonde hoe dat ging
    • Twitter: sinds 26 november 2006 (toen ik Pierre Perret — o zo schoon — oplegde, en Hutsepot gemaakt had — o zo lekker).
    • Facebook: ik weet het niet, maar in ieder geval líng voor 25 juni 2007, toen ik Graham ontdekte op Facebook en Titan Quest uitgespeeld had. Ik ben al zó lang bij Facebook dat het nog met een @telenet.be-adres was. Dat wil zeggen dat ik me geregistreerd heb in 2004, toen ik mijn GMail nog niet fulltime gebruikte. Ik herinner me in ieder geval dat er een loginformulier was waarop het lijstje van de universiteiten waar TheFacebook voor bestond. Mijn account is actief geworden jaren later, toen Facebook open werd voor iedereen. De oudste statusupdate die er nog in staat, trouwens, is “Michel is aan het werken bij Fortis in de Astrotoren”, en dateert van 9 oktober 2008, toen ik met Eurema’s Dam in mijn hoofd zat.

    Gho, ik word een oude mens op het internet.

    ⁂