Snap out of it! zeg ik dan tegen mezelf. En dan lukt dat heel even.
En dan weer niet.
Hierziekijk, om op te fleuren:
Tales of Drudgery & Boredom.
Snap out of it! zeg ik dan tegen mezelf. En dan lukt dat heel even.
En dan weer niet.
Hierziekijk, om op te fleuren:
⁂
⁂
We zijn nog niet honderd procent door de keuken, en we zijn nog niet eens begonnen aan de living en het achterhuis — het ligt allemaal wat stil op het verbouwingsfront voor het moment, helaas — maar kijk:
Zo zou de slaapkamer en de badkamer er wel eens kunnen uitzien.
Met zo’n walk-in shower. En alles.
Spannend!
⁂
⁂
Ik moet een interview gaan doen en ik heb er geen goesting in. Bah.
⁂
⁂
Ze slaan er ons weer om de oren mee, met de Web Trend Map van Information Architects.
Zoals altijd in dergelijke dingen, stond het al maanden (in april, dus letterlijk deze, deze keer niet internetmaanden) geleden op de usual suspects — Gawker, TechCrunch, BoingBoing.
En zoals meestal in dergelijke dingen, druppelt dat langzaam langzaam langzaam naar beneden tot de usual suspects in Vlaanderland.
Zuiver toevallig kwam het ding nog ter sprake op het werk deze middag. Ik vind het een af-grij-se-lijk slecht voorbeeld van visualisatie.
Wat legt dat schema uit? Het gooit “web trends” (een hoogstpersoonlijke selectie) bovenop de metrokaart van Tokyo.
Euh, ja? En? Wordt het u duidelijker, wat de verhouding tussen de “trends” is, als u weet dat Wikipedia op het kruispunt tussen O’Reilly en HowStuffWorks enerzijds en Twitter en Huffington Post anderzijds ligt? Dat SlideShare een klein stapeltje is tussen craigslist en IxDA, op dezelfde spoorlijn als een minuscuul Sourcefourgetje?
Komaan jongens, de kledij van de keizer: er is er geen. Dit is abject slechte visualisatie. Praktisch geen inhoud, praktisch allemaal flash.
Er is zo enorm veel op dat vlak, en dan wordt dergelijke kul goed gevonden. Dat is een stamp in het gezicht van al wie zich met ernstige infografiek en visualisatie bezig houdt.
Net zoals, trouwens, die andere degoutantigheid, de periodic table of visualization methods. Die ook al zo fantastisch wauw oh mega goed jong gevonden werd door de usual suspects in binnen– en buitenland.
En die op zijn eentje zowat alles verkracht dat goede visualisatie is. Die erin slaagt om één van de beste en meest kloppende schema’s — de periodieke tabel — volledig te verkrachten, dat tegelijk te doen in slechte typografie, én met slechte inhoud, én… aargh.
En hetzelfde op nog zo’n typische Digg-friendly zooipagina met voor de honderelvendertigste keer gerecycleerde links die de ronde doet. Daar staan een stapel goeie dingen op (die, zoals uiteraard, ook allemaal al een eeuw de ronde doen), maar het staat ook weer vol nonsens — nummer één en twee zetten al de toon: de web trend map en nog zo’n nonsensikale periodieke tabel. Nummer tien is zelfs geen visualisatie maar gewoon een mozaiek, nummer zeventien moet zelfs geen commetnaar op gegeven worden, nummer 19 is begod een kleurenplaatje en ze zijn erin geslaagd om het in jpeg te zetten zodat het niet eens meer klopt, en ook 20 en 21 zijn weer periodieke tabellen zonder de minste coherentie.
AAAAARRGH.
Mijn pilletjes gaan pakken. Snel.
⁂
‘t Is ondertussen al een eeuwigheid oud, maar ah, hoe goed om horen dat er overal oligofrenen zitten, en niet alleen in de commentaarsectie van Het Laatste Nieuws.
Ach ja, een bende zatlappen in om het even welke stad ter wereld zouden dezelfde propos houden. Blaffende honden.
Naar ‘t schijnt was dit gecensureerd op YouTube? Niet verwonderlijk: moeten die mensen hun toestemmig niet geven om uitgezonden te worden of zo?
Ah well. Als dit
⁂
We waren vandaag bij mijn ouders.
Het is wreed wat een paar jaar verschil doet met uw manier van naar de dingen te kijken: toen ik klein was, leefden we zo ongeveer halftijds bij mijn grootouders, aan de andere kant van de tuin.
Het huis leek ongelooflijk groot en de tuin leek een kilometer diep. Maar uiteindelijk, na er een hele tijd niet meer geweest te zijn — het huis was verhuurd, de huurder heeft het trouwens grondig verdesteleweerd — ben ik er de laatste tijd weer wat langsgegaan.
De kleine dingen die er vroeger waren, zijn er nog altijd: de scherpe stukjes metaal onder de pompbak in de keuken, het geluid van de veren in de trektrap naar de zolder, het geluid van de keukenkasten.
Maar de tuin is een voorschoot geworden, de eetplaats krap, de deur naar de badkamer op het eerste bleek maar een halve deur te zijn.

Aan één kant van de rotonde stond vroeger — héél vroeger — een reuzengrote schommel. De plaats waar die stond, daar is nu nog net plaats voor een klein schommeltje.
Alleen boom waar we altijd in klommen, die is op ware grootte gebleven:

Vreemd genoeg, en ik heb geen idee hoe dat kan, lijkt het wel alsof de hele boom een paar graden in klokwijzerszin gedraaid is, helemaal onderaan.
…en aan de andere kant: vroeger leek ons eigen huis zo enorm klein, en onze eigen tuin minuskuul. Nu lijkt het op sommige foto’s alsof het een paleis is.

Weird.
⁂
⁂
⁂
Erg allemaal hé?
Nee serieus, érg toch wel hé?
En zo schrijnend jong! Een dode mevrouw op straat, brandende wrakken, en allemaal gefilmd met GSM’s, en getwitterd en geyoutubed.
God god god, wat gaan we nog allemaal meemaken?
Op zowat elk gefilmd beeld staan er meer mensen die ook aan het filmen zijn dan wat anders, maar dat mag de actualiteitswaarde niet drukken.
En zo érg jong.
Vooral dat er GSM-beelden van zijn dan. En dat het zo fotogeniek is allemaal.
Ik weet het wel hoor: het is erg. Maar de selectieve verontwaardiging viert dezer dagen wel bijzonder hoog tij.
Ze zouden over de hele wereld GSM’s met camera’s erin moeten uitdelen.
⁂
Louis was thuisgekomen met een toets metend rekenen waar hij twaalf op vijfentwintig had.
Gebuisd.
Wat nog erger was: ver, vér onder het klasgemiddelde.
Wij dus uitleg vragen. Louis wenend naar boven gekomen met zijn toets. Dat hij niet weet waarom het zo slecht is.
Meer uitleg? Of hij het niet wist, of hij gewoon geen zin had, of hij zomaar iets ingevuld heeft: geen kik. Groot drama: “ik wééét het niet meer”.
De vragen allemaal afgegaan: nu wist hij de antwoorden wél. Waarom dan verkeerd antwoorden op de toets? “Ik wéét het niet.”
En dan bij één van de vragen: “ik heb dat niet geschreven”. Louis zei dat iemand anders een verkeerd antwoord op zijn blad geschreven had.
Hoezo, iemand anders? Heeft iemand op zijn blad geschreven? Hij wéét het niet. Of heeft hij afgekeken van iemand anders, die verkeerde antwoorden had? Nee, dat was het niet.
“Ik schrijf mijn 2 altijd met zo’n streepje, dít hier heb ik niet geschreven,” zegt Louis.
Wij: allez, dat kan toch niet, alle getallen zijn op dezelfde manier geschreven.
…en dan kijken we heel aandachtig naar de naam op de toets.
Er staat “boris”. Dat lijkt heel erg op “louis”, behalve dat Louis zijn naam altijd met een hoofdletter L schrijft.
Zucht.
Louis schaterlachend naar beneden.
Moodswings, anyone?
⁂
⁂
Zo wijs.
We zijn thuisgekomen.
The hodg-man. Yes.
⁂