Voor mij was het grootste nieuws uit Gent gisteren dat de stad een duidelijke eisenbundel op tafel gelegd heeft voor de Vlaamse regeringsonderhandelingen, maar ik zag vannacht ergens voorbijfloepen dat er vandaag een zeer negatief artikel over Gent en over burgemeester Termont in de Standaard zou staan.
Ik dus met een bang hart naar de Standaard vandaag. En het artikel waarvan sprake, gevonden. Negatief voor de stad en de burgemeester? Nee, niet echt.
Ga het artikel gerust lezen: Turkse blues in de Gentse straten.
In het kort: er zijn de laatste maanden kort op rij een paar ernstige geweldfeiten gebeurd in de Turkse gemeenschap. Een uit de hand gelopen ruzie tussen twee families: woorden op café, kloppen, bedreiging met messen en uiteindelijk schoten. Een paar uit de hand gelopen echtelijke ruzies die ook met pistolen geëindigd zijn.
In eerste instantie zijn het, zoals Termont terecht zegt, losstaande feiten die zuiver toevallig na elkaar gebeurden. Er is géén geweldepidemie in Gent, er zijn niet meer dan vroeger echtelijke ruzies of familievetes.
Maar Termont ontkent ook niet dat er wel degelijk een ernstig en groeiend probleem is. Dat er bij die ruzies en dat geweld naar wapens gegrepen wordt, is misschien zelfs minder relevant dan het feit dít die vetes en geweld er zijn. ’t Is vies om zeggen, maar misschien dat er niets aan zou gedaan worden als er geen doden waren gevallen.
En het werd tijd dat er iets aan gedaan werd.
Onder het artikel in De Standaard stonden vanmorgen twee reacties, van mensen die het artikel waarschijnlijk niet eens gelezen hadden. De bovenste reactie was deze:
Het zal wel allemaal de schuld van het Vlaams Belang zijn zeker.
Ja, inderdaad, het is de schuld van het VB. Dit is het soort artikel en het soort debat dat we twintig jaar geleden hadden moeten hebben, maar dat niemand aandurfde omdat men ervan overtuigd was dat het het VB in de kaarten zou spelen.
Het is de schuld van het Vlaams Blok indertijd, maar het is ook de schuld van Turkse ouders, die na x generaties in België nog altijd hun kinderen uithuwelijken aan kinderen uit “the old country” (of van de segregatie tussen Turkse jongens en meisjes in België, waardoor ze niet echt kennis maken met “geestesgenoten” in België, wat ze in Turkije dan wel doen). Het is ook de schuld van de naieve hoera-roepers voor wie een allochtoon niets verkeerd kan doen en die geen enkel mogelijk probleem zien in de zeden en gewoonten van die jongens die vers uit Emirdag in Gent toekomen.
Het is de schuld van wat VB cum suis de “politiek correcten” noemen en het is de schuld van de media die nu eens “de allochtoon” demoniseert en dan weer verheerlijkt. Het is de schuld van hokjesdenken en de schuld van amalgameren.
Ik hoop van ganser harte dat het failliet van het extreem-rechts in de recente verkiezingen één gevolg heeft: dat er een ernstig en, zoals dat dan heet, “sereen” debat komt over de problemen die er zijn.
Problemen moeten aangepakt worden. Ons collectief hoofd onder de wol steken, helpt niet.
Over die Gentse vrouw die door haar Nederlandse man vermoord werd vorige week, zei Termont dit:
Vorig jaar hebben we in 526 gezinnen waar de politie werd opgeroepen voor geweld in het gezin, aangeboden om te helpen. Slechts 44 zijn daarop ingegaan. We hebben bijvoorbeeld een systeem met een alarmknop. Als een vrouw die wordt bedreigd daarop duwt, is de politie binnen de tien minuten ter plaatse…. Als het slachtoffer van vorige week dat systeem had gewild, dan was dit drama mogelijk nooit gebeurd.
Tien jaar geleden was Termont voor een dergelijke uitspraak voor racist uitgescholden, en had het Vlaams Blok dezelfde uitspraak verdraaid en gerecupereerd om “aan te tonen” dat “de Turken” niet in “onze” maatschappij thuis kunnen horen en de “multicul” gedoemd is om te falen.
Dat is nu wel definitief voorbij, hoop ik.
En nu dus dat debat. Over huwelijksmigratie. En wapenbezit. En integratie.
Ik kijk er naar uit.
