Had ik vandaag al iets op mijn weblog geschreven, vroeg ik me af. Ik had er geen idee van.

Vanavond zat ik bij mijn ouders. Ik was er toegekomen en ik wist dat ik vandaag zeker twee dingen gedaan had op het werk, maar tegen dat mijn broer er was, wist ik er maar één meer. En toen moest ik heel hard nadenken, want ik wist geen van de twee meer.

Even maar, want dan wist ik het weer.

Toen ik bij mij thuis kwam, moest ik heel hard nadenken, want ik wist het weer niet meer (pro memori: gewerkt aan een wiki, gewerkt aan een offerte).

Ik werd vanmorgen wakker en het was in mijn hoofd vrijdag. Ik was er helemaal zeker van dat het morgen weekend was.

Ik las deze middag een e-mail dat iemand woensdag op bezoek zou komen, en ik was ervan overtuigd, echt honderdvijftig procent van overtuigd, dat het vandaag woensdag was.

Vanavond deed ik, zuiver per toeval eigenlijk, mijn werkmail open (tijdens een hoop ik niet vergeefse poging om in mensentaal het verschil uit te leggen tussen emailadres, browser, mail client en mail server), en daar zat een confirm is voor een tentative van donderdag in Gent en een cancel voor dezelfde tentative voor woensdag in Gent. Ik wist van haar nog van pluimen dat er een kans was dat ik morgen niet naar Brussel moest gaan. Voor hetzelfde geld stond ik morgen en was mijn meeting in Gent.

Morgen zijn er dingen te doen op het werk, maar ik weet niet wat. Vandaag zijn er dingen te doen thuis, maar ik weet ook niet wat.

De wereld is niet in zijn haak. Vakantie zit er voor iets tussen. Iets.

Er lag een dood tsjiepken op de vloer voor de kerk vanmorgen:

Geen idee wat voor merk tsjiepken het is: manifest teveel snavel om een kip te zijn en manifest te weinig staart om een velociraptor te zijn, da’s al wat ik zo op het eerste zicht kon zien.

Ook geen idee hoe het ding daar terechtgekomen was: er stond in de buurt alleen een zeer debonair uitziende Mozes, en verder weinig richels of zo.

Nog geen halve meter verder stond dit op de grond getekend:

Hier (Justitiepaleis) stierven Elke en Sabien op 18–05–2009. Vreemd, want “hier” was niet het justitiepaleis maar wel de portico van de Saint-Jacques-sur-Coudenberg.

Twee vriendinnen die een oud leven begraven hebben, in de ijdele hoop dat het nu écht wel beter zou worden, misschien? Weten zij veel.

Ik kon wat rondlopen in de stad omdat ik te vroeg was voor mijn vergadering — had ik al ooit gezegd dat ik het haat om ergens te laat te zijn en dat ik meestal een heel eind te vroeg ben en dan sta te drentelen tot nét op tijd?

Afijn. Toen was het vergadering, kijk, een telefoon op allemaal stoeltjes met wieletjes:

En toen was het weer naar het werk gaan en het was al wat beginnen betrekken:

Allemaal vreemd volk in het park trouwens: Japanezers en andere toerismen, in luidruchtig gesticulerende groupuscules.

En dan op het werk, waar het na lang eindelijk weer wat draaglijk van temperatuur aan het worden was.

En dan naar de trein en naar huis. Kijk, het perron van Brussel-Zuid en tegelijk de binnenkant van de wagon, waar net een mevrouw opstapte waar ik elke dag heen en terug mee rijd:

Het is wat, zo heel de tijd met een fototoestel in uw handen rondlopen.

Zeg nu eens serieus: wat voor achterlijkheid is dat niet, dat scheren.

Ik had de laatste paar dagen minofmeer in bed doorgebracht, met iets tussen voedselvergiftiging (misschien) en buikgriep (wie weet), dat in alle geval de symptomen van beide had.

Afijn, ik dus in bed gebleven, en scheren was wel de laatste van mijn zorgen.

Volgt: een episode uit mijn boeiende leven. Ge zijt gewaarschuwd.

Vanmorgen was het nog niet allemaal koek en ei in mijn maag, maar hey, ik moest gaan werken, dus ik helemaal met goede moed mijn wekker op zeven uur gezet.

Zeven uur?! Zo laat!? Ha ja: er zijn maar twee kinderen thuis, ik moet maar om tien voor acht de trein halen, en dus kan ik rustig om 7u30 vertrekken.

Maar!

Toen bleek plots dat ik mijn fiets aan het station had laten staan vrijdag, en dat ik dus te voet moest gaan! Te voet gaan, da’s zeker een kwartier vroeger vertrekken, want een mens weet nooit. Oei! Snelsnel scheren en dingen, en dan nog mijn efforts invullen van vorige week want dat was er ook niet van gekomen zondag, en dan raprap op weg.

Ik dus op weg naar het station, gepakt en gezakt. Tot ik voorbij de Joremaaie ben en ik merk dat o ramp! Mijn portefeuille nog in de keuken ligt!

Een portefeuille die thuis is blijven liggen, da’s geen treinabonnement, geen busabonnemente, geen geld op zak, geen metroabonnement, geen maaltijdcheques, geen niets!

Met de fiets is het maar een minuut of wat om over en weer te gaan, maar te voet: pech. Dan geraak ik niet meer op tijd aan de trein. Op een andere dag is dat geen onoverkomelijk probleem, maar vandaag: no-can-do. Vergadering in de Koningsstraat om 9u30, da’s niet veel speelruimte om een latere trein te nemen.

Gnn. Dan maar op de trein gestapt en mijn naam en adres en geboortedatum alvast op een papier geschreven om aan de controleur te geven.

Brussel, vergadering, metro, werk, station, trein, terug thuis, en thuis: gemerkt dat ik me in mijn haast ‘s morgens vroeg maar half geschoren had.

Zucht.

Dat scheren, dat is zo smeerlapperij.

Geen idee wat het is, maar den dezen heeft vorige nacht de ziel uit zijn lijf gespaaid. En ligt al de hele dag in bed.

Brrr.

O-kay.

Ik weet welke film ik dringend wil zien:

Leve Laibach!

Het huid loopt een beetje leeg: vanmorgen is Zelie op kamp vertrokken, met een rugzak bijna zo groot als haarzelf. En straks vertrekt Louis ook, en blijven wij met Jan en Anna achter.

’t Zal raar doen, denk ik, zo helemaal alsof we een paar jaar jonger zijn.

En als we nu een cocktails zouden drinken op het terras van de Grade? Zou dít geen goed idee zijn?

Iets eten en dan naar de cinema gaan. Zou dat niet iets zijn?

Kindle, voor iPhone/iTouch of gewoon in ‘t echt, is vooralsnog—drat nog aan toe—niet beschikbaar in Europa.

Awoert!

Ik lees graag boeken, ik lees graag veel boeken tegelijk, maar ik heb een slechte rug en ik zie mij niet rondslepen met veel boeken tegelijk.

Zo’n Kindle in ‘t echt: geen idee of het eigenlijk wel iets voor mij zou zijn (al koop ik er mij natuurlijk meteen één, het moment dat hij in België te kopen is). Dat hij goed leesbaar is in volle zon is een enorme pro. Dat hij niet leesbaar is zonder nachtlamp in het donker is een enorme contra.

Daar zou dan wel tegenover staan dat ik de iPhone app zou kunnen gebruiken om ‘s nachts en in bed te lezen: dan kan ik zelfs zonder bril lezen. Ik zie namelijk zo slecht dat ik zonder bril toch maar met één oog kan lezen tegelijk, en dan nog alleen als de letters niet meer dan een centimeter of vier of zo ver zijn.

…maar bon, goed, afijn. Er is nog geen Kindle.

Wat er wél is, daarentegen, op iPhone/iTouch, is Stanza.

Stanza is een e-boeklezer. Doet zo ongeveer alles wat ik ervan verwacht, gegeven de beperkingen van het platform, en dan vooral de relatief slechte resolutie.

De Stanza-bibliotheek is geordend op titel, auteur, onderwerp en laatst gelezen boeken:

Proper zonder flashy te zijn: ik was al lang tevreden dat het geen overbodige Delicious Library-achtig houten schappen waren;

Boeken hebben een voorpagina, en kunnen tekst en beeld bevatten. Geen idee wat de beperkingen zijn, ik heb nog maar heel eenvoudige dingen gezien tot nog toe:

Lezen is, zoals het hoort, eenvoudig: rechts duwen om naar de volgende pagina te bladeren (met een propere page curl-animatie), links duwen om terug te bladeren, in het midden duwen om allerlei menu’s te zien te krijgen:

Er is een manier om e-boeken van de computer op Stanza op iPhone/iTouch te krijgen, maar ik heb er nog geen nood aan gehad: er zit namelijk een behoorlijk uitgebreide lijst gratis boeken in. Er zitten ook links naar een aantal te-betalen-boekenwinkels in, zoals O’Reilly:

Er kan vanalles aan gecustomized worden — een instant favourite bij mij was alvast dat ik de rotatie kon afzetten, zodat ik op mijn zijkant kan liggen en dat de pagina niet in landscape-mode springt — maar uiteindelijk zijn de standaardwaarden (kleur, font, achtergrond) wel goed genoeg gekozen.

Het kín wel anders, als het zou moeten:

…maar ik laat het dus gewoon zo staan. Behalve als ik niemand mag wakker maken, dan zet ik het scherm minder helder (vinger van boven naar onder over het midden van het scherm); en als het écht moet, kan ik naar night mode overstappen (witte of grijze tekst op zwarte achtergrond):

Ontbreekt er iets? Tja. Annotaties, misschien. Misschien meer dan één bookmark per boek. Integratie met Amazon? Downloaden van kranten en tijdschriften?

Ik voel dat ik een waslijst van features zou kunnen opsommen, maar uiteindelijk: dan maak ik er een tweede, jawel, Kindle van. En dat is niet de bedoeling: dit is een ding waarmee ik op dit op dit moment een aantal grote klassiekers aan het (her)lezen ben. Daarvoor is dit ideaal, om tussendoor een paar tiental pagina’s te doen.

Als ik ooit zover ben, bekijk ik de integratie met de desktoplezer en het versluizen van boeken van computer naar iPhone/iTouch ngo eens.

Maar tot zover: van harte aangeraden. Vier en een halve vinger op vijf.

Om zeven uur te voet naar Sint-Jacobs. De bus naar de Dampoort. Een half uur wachten op de trein. Een dikke drie kwartier trein naar Brussel-Zuid.

Een dik kwartier metro tot Madou. Te voet naar het werk.

In zoveel mogelijk stilte tekenen en knippen, in de tuin op het werk, achter een gesloten deur.

En toen moest ik naar een vergadering, en zijn de kinderen bij de kinderen die in het huis aanwezig waren naar een film gaan kijken en gaan spelen.

Toen ik terug was: gaan eten, te voet een minuut of twintig ver. Te voet naar de metro. Met de metro naar Brussel-Zuid. Treinen met vertraging, bijna drie kwartier staan wachten. Trein naar Gent-Sint-Pieters. Trein van Gent-Sint-Pieters naar Dampoort: drie kwartier of zo blijven staan. In de hitte. Zonder air conditioning.

Te voet naar de bus, op de bus, te voet naar huis.

Met vier kinderen op stap, in dit weer, naar Brussel over en weer, met openbaar vervoer.

Niet. Echt. Aangeraden.

…is de camera die men op zak heeft.

Ten bewijze! Anna, andermaal potzwart na een hele dag spelen, zit aan tafel pizza te eten en te zingen.

Te zingen van jezus is geboren bij zijn mama en zijn papa, en variaties erop—tot en met de onsterfelijke klassieker brilletje is geboren bij zijn brilletje en zijn brilletje.

Yup.

…dat ik het niet vergeet: de laatste schooldag.

Zelie en Louis alletwee zeer goede punten; respectievelijk naar het vijfde en het derde leerjaar.

 Anna, na overleg, gaat naar de tweede kleuterklas. Als het niet zou blijken te lukken, kan ze opnieuw in het eerste terecht: ze zitten toch in hetzelfde gebouwtje met die twee klasjes.

De juffen hebben daarentegen met spijt afscheid genomen van Jan, die gaat naar het derde kleuterklasje en dat is in een ander gebouw.

Ik was op allemaal trots, natuurlijk, maar zeker op Louis: die heeft na veel moeite en tranen en wanhoop alsnog 98/100 gehaald voor zijn hoofdrekenen.

En dan is het nu vakantie.

Eerst nog een paar weken werken, en dan zelf vakantie. Ik kan het moeilijk geloven, en ik weet niet goed wat er mee gedaan.