Vorige keer: emmers zwart bloed onder mijn bed! Stervende en dode mensen naast mij op recovery! Gruwelijke pijnen en ademsnoden, vierentwintig uur aan een stuk!
Maar nu: niets van dat alles.
Ik dacht dat het om 14u30 u 15u was, bleek het uiteindelijk 13u te zijn.
En nu lig ik alweer op mijn kamer.
Pijn? Euh ja, toch wel. Erg, zelfs. Maar bon, dat gaat dan wel over, vermoed ik. En heb ik ondertussen een excuus om de mensen lastig te vallen als ik pijnstillers vraag.
Moet jij niet rusten?
Hoera!
Al terug ‘opgedoken’!!!
Een spoedig herstel!
Operatie om 1 uur en je blogt alweer om half vijf?
Ik denk niet dat ik je na zal doen als ik ooit onder het mes moet…
Beterschap!
Jippie! Fijn dat alles goed is verlopen. Maar ik zou me toch nog enkele dagen koest houden als ik jou was.
Op uw grafzerk zal iets komen te staan als “O.B.” (Obsessive Blogger)!
Welcome back.
Alles weer in elkaar gestoken?
Foto’s?
Gij spetse zot gij. Is dat voor een of ander record of zo dat gij aan het bloggen zijt? ‘Elke dag, zelfs tijdens een operatie, was Michel V aan het bloggen’
Go rest!
Hij is uniek!
Joepie!
Ik heb me sufgezocht naar de livestream van je operatie. Ik hoorde iets van “ja, ik zie het, er is een slijmprop”, maar het bleek om iets anders te gaan.
Oefff, de hele tijd mijn adem ingehouden, wat een opluchting!
Wow. Keigoed. We duimen.
Amai, vlot gegaan precies. Hopelijk verloopt het herstel even vlot.
Bij deze een virtuele fruitkorf toegestuurd. Sorry van de overrijpe kiwi’s.