Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Auteur: Michel Vuijlsteke (pagina 1 van 1236)

That gum you like is going to come back in style

Er is een nieuw seizoen Twin Peaks.

25 jaar geleden was Twin Peaks het hoogtepunt van de week. Bij Christian in de living, met een Duvel (of twee of drie), en verloren in een andere wereld. 

Ik heb juist aflevering 1 en 2 gezien. 

Maar zo helemaal wat ik er van hoopte. Zo goed. 

Uren aan een stuk, nieuwe David Lynch. Heerlijk. 

Links van 11 mei 2017 tot 23 mei 2017

Liever Gutmenschen dan cynici – De Standaard
Dat die stroom aan verwijten niet ophoudt, is vreemd. Rechts heeft het op veel plaatsen allang voor het zeggen, ­militairen staan op straat en debatten over migratie en islam worden grotendeels door rechtse ideeën gedomineerd. Waarom dan nog blijven verwijzen naar wat anderen (zouden) doen? Vanwaar de nood aan die sardonische spot? Natuurlijk is de weg naar de hel geplaveid met goeie bedoelingen en omvat politiek meer dan sentiment, maar wat zouden we doen zonder juiste intenties?

Handel domineert het circulatieplan: Gent schaaft parkeertar… (Gent) – Het Nieuwsblad
De realiteit is dat parkeren in Gent niet duurder is dan in Antwerpen of Brussel. Onder de Vrijdagmarkt, bijvoorbeeld (6 euro voor 3 uur), betaal je ongeveer even veel als aan de Meir (7,50 euro) of aan de Beurs in Brussel (6,90 euro). Het zijn grotere steden, met andere sterktes en zwaktes. Maar parkeren in steden is nergens goedkoop. Behalve in Brugge, de helft zo groot als Gent. Daar kom je er met 4 euro vanaf voor 3 uur.

A Story of Slavery in Modern America – The Atlantic
I had a family, a career, a house in the suburbs—the American dream. And then I had a slave.

Bart De Wever, voorzitter-voor-het-leven, blijft onvervangbaar – Apache
’Ten laatste in 2014 stop ik als partijvoorzitter,” zei De Wever toen aan Gazet van Antwerpen (…). Dat staat in marmer gekapt. Ik heb er dan 10 jaar opzitten. Langer zou nadelig zijn voor de partij. Ik heb al te veel politici ten onder zien gaan aan de illusie van onsterfelijkheid.

WordPress is evolving and you should care – Riad Benguella
Do you know WordPress, this tool that powers 27% of the web? This big old CMS everyone loves to hate because It’s oldish, it’s PHP and it’s not an SPA? but in the same time, everyone uses because it’s so great at achieving the goal it’s designed for: creating content? Well! It’s time to stop criticizing and take a look at what’s happening in the WordPress community and what we’ll get for the next iteration of our beloved CMS.

Nekeer azo, nekeer anders

Bleh bah. Slechte quiz gedaan vandaag. Vragen die ons niet lagen, stomme dingen vergeten. Slecht slecht slecht.

En ook allemaal andere dingen gebeurd waar ik mij zeer graag over zou opwinden maar het is geen avance, dus doe ik het maar niet. Of alleen maar in beperkte kring.

Zo draait de wereld: Mentez, mentez, il en restera toujours quelque-chose. Il faut mentir comme le diable, non pas timidement, non pas pour un temps, mais hardiment et toujours.

Gelezen: The Interdependency 1: The Collapsing Empire

John Scalzi

Tor Books, 2017, 336 blz.

Verdju.

Ik heb mij weer laten vangen, en mijn te-lezen-lijst-zonder-context heeft mij weer bij mijn pietje.

Ik zet er een titel op, die titel staat dan op mijn Kindle, en naar gelang ik andere boeken tegenkom, verschuift een titel naar boven of naar beneden. En zo kwam ik gisterenavond uit op The Collapsing Empire, waar ik absoluut niet meer van wist wat het precies was.

Het blijkt een boek van John Scalzi te zijn, waar ik onlangs — nee, scratch that — waar ik vijf jaar geleden Redshirts van las dat ik toen niet helemaal mis vond. Sympathieke kerel met veel respect voor andere sciencefiction, zo staat hij in mijn hoofd.

Blijkt het klassieke space opera te zijn. Niets verrassends, wel zeer onderhoudend. Fate of the universe stuff en personages die zó goed zijn in wat ze doen dat het griezelig wordt, en een beetje bijeengeraapte concepten van allerlei andere universa.

Niet dat ik daar iets tegen heb, het leest vlot en aangenaam. Maar wél lastig dat dit nog maar boek één is en dat boek twee nog meer dan een jaar op zich zal laten wachten. Grr.

Verhaal in het kort: we zijn tweeduizend of zo jaar later, mensen zijn verspreid over het universum, er is een complexe balans tussen de keizer, de verschillende grote huizen die elk hun monopolies hebben (van wapens over wijn tot citrusvruchten), het parlement en de Kerk. Er is maar één bewoonde planeet in The Interdependency, al de rest zijn habitats en ondergrondse basissen en (soms enorme) ruimtestations.

Er is geen sneller-dan-licht-reizen, maar de werelden zijn verbonden via een soort supersnelweg, de Flow. De Aarde zelf is niet verbonden met de Interdependency, de Flow die tot daar ging is er duizend of meer jaar geleden weggetrokken. De ene planeet die er wel is, is The End, een verloren gat negen maand via Flow verwijderd van de hoofdstad.

Op The End is er een rebellie, de oude keizer in de hoofdstad sterft en wordt onverwacht vervangen door zijn dochter, en een oude vriend van de keizer op The End heeft net bevestiging gekregen dat het Flow-netwerk helemaal aan het verdwijnen is.

Shenanigans, intriges, actie, humor en romantie. Leutig.

  1. Hidden Empire
  2. Star Wars: The Thrawn Trilogy 1: Heir to the Empire
  3. The Well of Ascension

[van op Boeggn ]

Endorfines

Ik eet al graag eens een beetje pikant.

Ik ben dan ook zeer content van de pikante saus die ik op de internets gekocht heb:

33974572623_e67fdc88cc_b

Er is Habanero, Red Savina en Ghost Pepper.

SHU — Scoville Heat Units — zijn de officiële schaal voor hoe pikant iets is. Ter vergelijking: peperoncini (die ‘heel pikante’ kleine rode pepertjes) zijn 100-500 SHU. Tabasco is 250-500 SHU. Srirachasaus is 1000-2500 SHU. Piment d’Espelette is 1000-3500 SHU.

Pikant eten, dat is iets dat een mens gewoon wordt: ik zou er geen moeite mee hebben om een glas sriracha te drinken of een soeplepels piment d’Espelette binnen te draaien.

Het pikantste hier in huis tot voor kort was gedroogde Habanero, aan 100.000-350.000 SHU. Lekker, maar moeilijk te gebruiken wegens enorm fijn poeder, en als ik het gebruik om te kruiden moet ik het zeer ver van het vuur doen: anders vliegt het alle richtingen uit, en bijna microscopisch fijn habaneropoeder is niet iets dat ge in uw ogen wilt.

Sprak hij uit ervaring.

Normaal gezien zijn ghost peppers ongeveer een miljoen SHU, maar 70% verdund is het nog ongeveer 600.000 SHU.

En dus is het strafste in huis nu de Psycho Juice 70% Ghost Pepper. Geproefd en oh boy, goedgekeurd. Het bouwt langzaam op, en dan blijft het redelijk lang hangen. Lekker, zonder chemische of overdreven azijnachtige smaak. AA++ would recommend.

Dit is trouwen wat er op de zijkant van het etiket staat:

☠ Use Psycho Juice Daily. Apply to all food.
☠ You may experience pain. Do not panic.
☠ Pain facilitates the release of powerful endorphins from within your brain.
☠ Endorphins make you feel good.
☠ If pain symptoms persist do not lower your dosage.
☠ Just shut up whining and take your damn medicine.
☠ HALLOWED BY THY PAIN

Mhuhu.

Gelezen: The Book of Strange New Things

Michel Faber
Hogarth, 2015, 5248 blz.

Peter is een ex-alcoholieker die parochiepriester geworden is, ergens in Engeland. We zijn ergens in de niet-zo-verre toekomst, en een soort mega-coporatie, USIC, doet allerlei.

Onder meer ook het uitbaten van een kolonie (maar noem het geen kolonie, noem het een “gemeenschap”) op een verre planeet, “in partnerschap” met een intelligent ras.

Peter en zijn vrouw doen, met vermoedelijk veel andere kandidaten, mee aan een selectieprocedure om Christen missionarissen te worden op die planeet, Oasis. Peter is geselecteerd, zijn vrouw niet.

(De reis er naartoe is niet zwaar uitgelegd, maar het duur niet lang, en er is een manier om e-mail-achtig in bijna-real-time te communiceren tussen Aarden en Oasis.)

Peter komt toe, en na een periode van acclimatiseren, gaat hij voor het eerst naar de dichtsbijzijndste stad van de aliens. Zijn teamgenoot deeld medicijnen uit, de inboorlingen (“Oasans”) geven er voedsel voor in de plaats, het wordt duidelijk dat Peter een priester is, en dan gebeurt dit:

The Oasan reached out one hand, and, with an unmistakably tender motion, stroked Peter’s cheek with the tip of a glove. ‘We pray Jeสีuสี for your coming,’ he said.

[…]

‘The book? You have the book?’ the Oasan repeated.

‘Uh . . . not on me right now,’ said Peter, chastising himself for leaving his Bible back at the base. ‘But yes, of course. Of course!’

The Oasan clapped his hands in a gesture of delight, or prayer, or both. ‘Comforรี่ and joy. Glad day. Come back สีoon, Peรี่er, oh very สีoon, สีooner than you can. Read for uสี the Book of สีรี่range New Thingสี, read and read and read unรี่il we underสีรี่and. In reward we give you . . . give you . . . ’ The Oasan trembled with the effort of finding adequate words, then threw his hands wide, as if to indicate everything under the sun.

Euh ja. Christelijke aliens. Met een vreemd ernstige devotie.

Ondertussen aan de andere kant van het heelal, zit Peter’s vrouw Beatrice alleen thuis met haar kat, en zoals ze hem schrijft:

Sometimes, I feel as though your leaving caused things to fall apart.

De wereld gaat om zeep: een tsunami hier, een vulkaan daar, grootwarenhuisketens gaan failliet, vuilnisophaling werkt niet meer — met de brief wordt de wanhoop van Bea groter, en Peter snapt het niet. Hij valt terug op platitudes (God zal bij u zijn, blijf bidden, dat soort zaken), maar daar heeft Bea geen nood aan. Hij slaagt er niet in te omschrijven wat er gebeurt, en eigenlijk: hij begrijpt niets van wat dan ook.

Hij begrijpt de Oasans niet — hij doet wel hard zijn best om hun taal te leren, maar zelfs dan –, hij bevat niet wat er op de Aarde gebeurt, hij is emotioneel doof voor Bea, en hij geraakt langzamerhand los van de hele wereld.

Het blijft voor iedereen onduidelijk wat motivaties van de Oasans zijn: ze hebben blijkbaar geëist dat er een nieuwe priester zou komen nadat de vorige verdween, tot en met een voedselembargo, maar ze zijn zó alien dat niemand er op of staart aan vindt. En het is ook heel lang onduidelijk wat USIC doet op Oasis, en wat de kleine gemeenschap die zichzelf nog het meest met het Vreemdelingenlegioen er precies moet doet.

En dat is allemaal nog maar aan de oppervlakte, want het zit vol taal en politiek en psychologie en diepgang. En ontroering, en spanning, en alles.

Een boek dat blijft plakken. Dokter, ik vermoed dat we hier met een geval van literatuur zitten.

[van op Boeggn ]

Brainstorm met Cara

cara_pilsIk ga het dan nog eens moeten vragen want mijn geheugen is op sommige vlakken gewoon een zeef, maar ik heb vanavond een ontdekking gedaan: Cara met X erbij is eigenlijk wel drinkbaar.

Ik weet niet meer wat X is. Iets likeur-achtigs appelsienachtigs? ’t Was in ieder geval interessant: een slok Cara, een geut van X rechtstreeks in het blik, en hopladiejee.

En verder: gebrainstormd vanavond. Ik was te bang om alleen te gaan, dus ik heb Zelie meegesleurd, en ’t was wel wijs. Zoals meestal die dingen, dat het allemaal griezelig veel vreemde mensen lijkt op voorhand, maar dat het in ’t echt wel meevalt.

Morgen is het rechtbank voor pleegzorg. Sandra is gelijk ziek (ik heb ze niet meer gezien als we thuis kwamen, dat wil dus zeggen: echt ziek),  ’t is te hopen dat we er morgen geraken.

Update: ’t Was Picon! Cara met Picon!

Great news, everyone!

Vandaag in de gazet:

The Bluths are reuniting again.

Arrested Development, the cult-classic comedy, is returning with its entire regular cast for a fifth season in 2018, Netflix confirmed on Wednesday. It will be 12 years after Fox canceled the show, and five years after Netflix revived it for a long-awaited fourth season.

“In talks with Netflix we all felt that stories about a narcissistic, erratically behaving family in the building business — and their desperate abuses of power — are really underrepresented on TV these days,” Mitchell Hurwitz, the series creator, said in a statement.

The fifth season will get the whole family back together: Michael, George Michael, George Bluth Sr., Lucille, Gob, Buster, Lindsay, Tobias and Maeby (played by Jason Bateman, Michael Cera, Jeffrey Tambor, Jessica Walter, Will Arnett, Tony Hale, Portia de Rossi, David Cross and Alia Shawkat).

Netflix did not say how many episodes would be in the new season, or if they would all be released at once, as Netflix typically does with its TV series.

YIHA!

ArrestedDevelopment

Lang, lang leve Netflix.

Shine on You Crazy Diamond

Het ging over covers op het werk.

Kijk eens hoe mooi dit is:

Gestrand met de fiets

Ik ging met de fiets de kinders afhalen aan de school. Vanmorgen een beetje te pessimistisch gekleed: kostuum, muts, handschoenen, lange mantel, maar hey: al wat ik niet aandoe, steek ik in de fietstas, dus geen probleem.

Toegekomen op de school van Z: zoeken naar Z, zoeken naar rugzak, zoeken naar mantel, zoeken naar helm, haar de fiets opkrijgen, en dan doorsteken naar de school van A… euh hang on.

20170516_200245

Deze foto is in de living thuis getrokken, maar het is wel de situatie: mijn sleutel is afgebroken in het slot. Metaalmoeheid, vermoed ik, van al vijf jaar aan een stuk elke dag een paar keer omgedraaid te worden (het is dezelfde sleutel voor het fietsslot en voor de batterij, en de batterij moet van de winkel elke dag in het stopcontact gestoken worden).

Dikke pech, dus.

En geen idee wat ik nu moet doen.

Ik ben met mijn veel te warme kleren door de blakende zon te voet naar huis gestapt, maar wat nu? Met de auto ophalen en binnensteken bij de fietswinkel? ’t Zal niet anders kunnen zeker?

Aaargh.

Gelezen: The Disaster Artist: My Life Inside The Room, the Greatest Bad Movie Ever Made

Greg Sestero & Tommy Bissell
Simon & Schuster, 2013, 288 blz.

Wie The Room nog niet gezien heeft: meteen doen. Het is een ervaring met meer dan veel Ed Wood-allures: een barslecht scenario (geschreven door Tommy Wiseau), geproduced door een producer die niet weet wat hij doet (Tommy Wiseau), met een hoofdacteur zonder aantoonbaar talent (Tommy Wiseau).

Niemand weet precies wie Tommy Wiseau is (is hij Pools? misschien), hoe oud hij is (hij zegt in de twintig, misschien is het in de zestig), waar zijn vele miljoenen vandaan komen (shady klerenverkoop? real estate?), en vooral: waarom hij dit allemaal doet. De film heeft miljoenen dollars gekost, hij heeft stapels gespendeerd aan promotie, en het is echt objectief uiterst slecht.

En dan dit boek lezen, en de film opnieuw bekijken met andere ogen.

Sestero is hoofdpersonage twee in de film, en al jaren Wiseau’s “beste vriend”, wat dat ook moge betekenen. Hij schrijft door elkaar twee verhalen in The Disaster Artist: zijn leven tot en met The Room en het verfilmen van The Room zelf. Naar het einde van het boek komt daar een derde verhaal tussen: het leven van Tommy Wiseau, voor zover Greg het naar beste oordeel en vermogen kan reconstrueren.

The Disaster Artist leest vreemd: het voelt aan als een niet-professioneel boek, als dat iets betekent. Het is duidelijk dat Sestero geen schrijver is, en ik weet niet in hoeverre co-schrijver Tom Bissell de pen zwaar vastrgehouden heeft, maar het klinkt alsof het één lang interview is. Het had gemakkelijk geweest om het allemaal in het belachelijke te trekken; dat is niet gebeurd.

Wiseau is een tiran, jazeker, en een charlatan en een controlefreak, maar tegelijk is er ook een meer dan een beetje onderhuids vreemde asexuele mancrush tussen hem en Greg Sestero. En is het duidelijk wat voor een gebroken en kwetsbaar persoon er onder het personage zit.

Ik ga dringend nog eens The Room moeten bekijken.

[van op Boeggn ]

Gelezen: Historische Grammatica van het Nederlands

Cor van Bree
Foris Publications, 1987, 335 blz.

Interesant om lezen, zeer zeker dat. De historische klank- en vormleer van het Nederlands, met eerst eene heel hoofdstuk over het Gotisch, wegens dat eht Gotisch nog zeer dicht bij het Gemeengermaans staat.

Ik heb veel bijgeleerd, maar op hier en daar een detail na, ben ik het ondertussen al allemaal vergeten.

En ik moet er niet aan denken wat het zou zijn om over deze leerstof een examen te moeten afleggen. Brrr.

Wél spijtig: het aller-allerlaatste dat besproken wordt,zijn de telwoorden. Er zou zich een oud twaalftallig stelsel kunnen weerspiegelen, zegt onze vriend Cor:

Zo betekenen elf en twaalf oorspronkelijk ‘één overblijvend’ en ‘twee overblijvend’ (got. aín-lif, twa-lif, met lif dat verband houdt met bileiban, ndl. blijven). En zo zijn de telwoorden voor ‘twintig’ t/m ‘zestig’ in het Got. gevormd met *tigus ‘tiental’ (twái tigjus enz.) maar die voor ‘zeventig’ enz. met tehund (70 = sibuntehund). Laatstgenoemde reeks wordt in het Osa. gevormd met een soort prefix ant-(ontstaan uit hund in de betekenis ‘tien’), waarvan we nog resten in het Ndl. terugvinden, in de t– van tachtig (in het Mnl. ook nog wel tseventich en tnegentich)

Dacht ik “yes, nu wordt het interessant”, en eindigt het boek drooggaweg:

Voor de afzonderlijke telwoorden zie de etymologische woordenboeken of Van Loey 1970.

Bleh.

[van op Boeggn ]

Gelezen: The Mountain Between Us

Charles Martin
Broadway Books, 2011, 336 blz.

Na wat zware kost dacht ik: tijd voor iets licht verteerbaars. En jawel: bijzonder licht verteerbaar, deze veredelde stationsroman.

Snel: als er zou moeten gevliegtuigcrashet worden in de bergen, en ge zijt met twee en één persoon heeft een zware beenbreuk, wat voor soort mens zou die andere moeten zijn om een beetje kans te maken op overleven? Als ge hadt gezegd “een dokter met specialisatie orthopedie en spoedgeneeskunde, die net terugkeert van een expeditie bergbeklimmen en dus al zijn overlevingsmateriaal nog bij zich heeft, en die een volleerde Eagle Scout was en recordhoudende sportman”, dan hadt ge goed geraden.

Ben Payne is namelijk dat alles, en hij weigert beeldschone taekwondo-één en al spieren-machtig getalenteerde schrijfster-met-enorm-gevoel-voor-humor Ashley Knox achter te laten.

Payne spreekt voortdurend met zijn vrouw (hij heeft een dictafoon mee, dat is persoonlijker dan voicemail of e-mail, zegt hij), en Knox moest eigenlijk de dag na de crash trouwen met haar überknappe-bijzonder-slimme-enorm-rijke verloofde, maar WAT GRAADT GIJ? ze beginnen gevoelens te hebben voor malkander.

Niet op een voorspelbare manier (’t is altijd dat), maar de MORANTIEK spat wel van de pagina’s. “Oeioei, dat zou wat geven als ze dat verfilmen”, was mijn gedacht de hele tijd en WAT GRAADT GIJ? het zal binnenkort een film zijn met Idris Elba en Kate Winslett.

Ge moet er u allemaal niet te veel van voorstellen, maar het is wel een zeer snel gelezen fijn tussendoortje. En ook wel een beetje spannend, een beetje, soms.

[van op Boeggn ]

Gelezen: Les bienveillantes

Jonathan Littell
Gallimard, 2006, 1408 blz.

Geen flauw idee hoe ik op dit boek uitgekomen ben, nee.

In een notendop: 1400 bladzijden, zonder paragrafen. Geschreven door een Amerikaan, als de autobiografie van een half-Duitse, half-Franse nazi. Die verliefd is op zijn tweelingzus, een kleine maar belangrijke rol had in de Einsatzgruppen en later in het beheer van de concentratiekampen, en die ergens in de tweede helft van het boek zijn moeder en pleegvader vermoordt, en dan achternagezeten wordt door twee politieagenten.

Niet dat het ook maar één moment een politieroman of zo is. Jonathan Littell kreeg er in 2006 tegelijk de Nobelprijs en de Oscar van de Franse literatuur voor: zowel de Grand Prix du roman de l’Académie française als de Prix Goncourt. En dat is het boek wel, literatuur.

De titel verwijst naar de Erinyen, de Griekse wraakgodinnen die het vooral hadden voor oudermoordenaars. Bij nader inzien blijkt het hele boek parallel te lopen aan de Oresteia, met Maximilien Aue als Orestes, een afwezige en wellicht oorlogsmisdadige vader als Agamemnon, de moeder die hier eigenlijk niets misdeed als Clytaemnestra, Thomas Hauser als Pylades, en zelfs een kort optreden voor een Helena (van Troje).

Aue heeft, Zelig- of Forrest Gump-gewijs, verdacht veel cruciale punten van de oorlog meegemaakt: de einsatzgruppen in Oekraïne en de Caucasus (incluis Babi Yar), Stalingrad, bezet Frankrijk, een stafpositie rechtstreeks onder Himmler, werkbezoeken in verschillende concetratiekampen (onder meer Auschwitz, jawel), de verbanning van de Joden uit Hongarije, de bezetting van Pommeren door het Rode Leger, de val van Berlijn, en zelfs één van de laatste dagen van Hitler in de Führerbunker.

Meesterlijk, denk ik, is wel een redelijke manier om het boek te omschrijven. Bijzonder goed gedocumenteerd, enorm ambitieus, niet voor de hand liggend, maar tegelijkertijd uiterst leesbaar. Natuurlijk is het bij momenten totaal onrealistisch — alleen al dat Aue op al die plaatsen in de oorlog geweest is, is weinig plausibel — en akkoord dat geen mens ter wereld spreekt zoals de personages in het boek, maar dat hoort erbij. Het zijn de memoires van een bijzonder onbetrouwbare verteller, en het is zeer bewust literair Frans.

Dat geeft dan bijvoorbeeld een dialoog tussen een Russische vroeger belangrijke maar wegens redenen gedemoveerde revolutionair, waar het over de merites van nationaal-socialisme versus communisme gaat. Met aan de ene kant Aue en aan de andere kant een man die al gemarteld was en na het gesprek zal geëxecuteerd worden, maar wat geen van beide tegenhoudt om ellenlange monologen af te steken en elkaar op het scherp van de intellectuele snee te bevechten. De communist beweert bijvoorbeeld dat de nazi’s alles gestolen hebben van de communisten:

Là où le Communisme vise une société sans classes, vous prêchez la Volksgemeinschaft, ce qui est au fond strictement la même chose, réduit à vos frontières. Là où Marx voyait le prolétaire comme le porteur de la vérité, vous avez décidé que la soi- disant race allemande est une race prolétaire, incarnation du Bien et de la moralité ; en conséquence, à la lutte des classes, vous avez substitué la guerre prolétarienne allemande contre les États capitalistes. En économie aussi vos idées ne sont que des déformations de nos valeurs. Je connais bien votre économie politique, car avant la guerre je traduisais pour le Parti des articles de vos journaux spécialisés. Là où Marx a posé une théorie de la valeur fondée sur le travail, votre Hitler déclare : Notre mark allemand, qui n’est pas soutenu par l’or, vaut plus que l’or. Cette phrase un peu obscure a été commentée par le bras droit de Goebbels, Dietrich, qui expliquait que le national-socialisme avait compris que la meilleure fondation d’une devise est la confiance dans les forces productives de la Nation et en la direction de l’État. Le résultat, c’est que l’argent, pour vous, est devenu un fétiche qui représente le pouvoir producteur de votre pays, donc une aberration totale. Vos relations avec vos grands capitalistes sont grossièrement hypocrites, surtout depuis les réformes du ministre Speer : vos responsables continuent à prôner la libre entreprise, mais vos industries sont toutes soumises à un plan et leurs profits sont limités à 6 %, l’État s’appropriant le reste en sus de la production.

En een paar pagain’s later, Aue over communisme:

Le problème n’est pas le peuple : ce sont vos dirigeants. Le Communisme est un masque plaqué sur le visage inchangé de la Russie. Votre Staline est un tsar, votre Politbüro des boyards ou des nobles avides et égoïstes, vos cadres du Parti les mêmes tchinovniki que ceux de Pierre ou de Nicolas. C’est le même autocratisme russe, la même insécurité permanente, la même paranoïa de l’étranger, la même incapacité fondamentale de gouverner correctement, la même substitution de la terreur au consensus commun, et donc au vrai pouvoir, la même corruption effrénée, sous d’autres formes, la même incompétence, la même ivrognerie. Lisez la correspondance de Kourbsky et Ivan, lisez Karamzine, lisez Custine. La donnée centrale de votre histoire n’a jamais été modifiée : l’humiliation, de père en fils. Depuis le début, mais surtout depuis les Mongols, tout vous humilie, et toute la politique de vos gouvernants consiste non pas à corriger cette humiliation et ses causes, mais à la cacher au reste du monde. Le Pétersbourg de Pierre n’est rien qu’un autre village à la Potemkine : ce n’est pas une fenêtre ouverte sur l’Europe, mais un décor de théâtre monté pour masquer à l’Occident toute la misère et la crasse sans fin qui s’étalent derrière. Or on ne peut humilier que les humiliables ; et à leur tour, il n’y a que les humiliés qui humilient. Les humiliés de 1917, de Staline au moujik, ne font depuis qu’infliger à d’autres leur peur et leur humiliation.

Vuurwerk. Leutig. Niet, denk ik, om aan één stuk door in één ruk uit te lezen: ik heb er een maand over gedaan, met hier een paar bladzijden en daar een paar tiental. Maar geen moment verveeld, geen moment spijt gehad, en met enorm veel plezier tot de allerlaatste zin gelezen.

Zeer aangeraden. Geen idee hoe overeind het blijft in vertaling, dat wel.

[van op Boeggn ]

Yay Eurovisiesongfestival

Lach er maar mee, maar als we nummers als dit sturen, dan zijn we goed bezig.

En als deze mens wint, en samen met zijn fantastische zus dit brengt, dan is er nog hoop.

(Zijn speech alleen al, dat het muziek is die gewonnen heeft en geen vuurwerk: geef die mens een medaille.)

Oudere berichten

© 2017 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑