Michel Vuijlsteke's weblog

Tales of Drudgery & Boredom.

Auteur: Michel Vuijlsteke (pagina 1 van 1278)

Waste not want not

Wij hebben een probleem met voedsel, thuis, soms.

Dan maken we eten voor zes en bleek dat eerder eten voor acht te zijn. Of maken we eten voor zes maar hebben er twee “geen goesting”. Of had er één al gegeten bij een vriendin, en was een andere plots gaan logeren.

Of, nog erger: koopt er iemand iets om te eten, en vergeet iemand anders dat dat gekocht was, en blijft het in de frigo zitten.

Dat was het geval twee dagen geleden: ik had Zelie carte blanche gegeven om vlees te kopen voor de volgende twee dagen. Ze had voor dag 1 valse cordon bleus gekocht, en voor dag 2 twee pakken kippengyros. (Ja, ’t is niet alle dagen kermis bij ons.)

De valse cordon bleus heb ik gemaakt met gebakken patatten en boontjes; de dag erna was ik al vergeten dat er nog kippengyros was, en had ik al een verzoek gekregen van Jan om pasta met kaassaus en hesp te maken.

Ik dus om kaas en verse bloem wegens dat ze op was, en dan keek ik in de frigo om boter te pakken — en viel ik op die kippengyros. Die dié dag op moest wegens niet langer houdbaar.

Maar niemand had echt zin in kippengyros, en dus heb ik iets geprobeerd: kippengyros klaargemaakt tot min of meer gereed, en dan kruiden en een paar blikken tomaat bijgedaan: hopla presto, spaghettisaus! Goéd was het niet, maar het was ook niet oneetbaar.

En de overschot, wegens twee kinderen niet aanwezig, ging de frigo in.

Vandaag, twee dagen later, zag ik de pot in de frigo staan, en ik had geen enkele zin om hem weg te smijten. In een pot op het vuur, wat melk erbij om het wat vloeibaarder te maken, een vette scheut sriracha om alle eventuele slechtvleesverschijnselen te verdoezelen, en dan op het einde nog een pootje kaas:

20181116_150156

Dat was eigenlijk helemaal niet zo slecht.

Net zoals gisteren de overschot van de pasta met kaassaus en hesp (die ik dan alsnog gemaakt had, belofte maakt schuld), met wat extra melk en een vette scheut sriracha, trouwens. 😀

Gourmet vuiligheid

Ik ben zo hard verliefd op Claire Saffitz.

Ze maakt allemaal dingen na, en ’t is altijd spannend of het zal lukken of niet:

Links van 8 november 2018 tot 15 november 2018

code challenge – Build a working game of Tetris in Conway’s Game of Life – Programming Puzzles & Code Golf Stack Exchange
In Conway's Game of Life, there exist constructs such as the metapixel which allow the Game of Life to simulate any other Game-of-Life rule system as well. In addition, it is known that the Game of Life is Turing-complete. Your task is to build a cellular automaton using the rules of Conway's game of life that will allow for the playing of a game of Tetris.

Medium is a poor choice for blogging – Nikitonsky – Medium
Instead of becoming nice citizens and do what other websites do, they turned themselves into a closed silo that’s either all or nothing. No RSS. Bad reading experience, and I want to highlight it: it’s bad. Bad. Really bad. It’s not good, for any meaning of good you can imagine. There’s no person on Earth who could honestly call it at even partially good. Banners all over the place. Aggressive tracking and profiling.

BBC – Travel – The last velvet merchant of Venice
Today, the 3,500 archival designs stacked on the workshop’s warped floorboards are all still available, but many are no longer produced in-house. Like Venice itself, the Bevilacqua company has had to adapt in order to stay afloat in a changing world, and the family now owns a second factory on the mainland where some of its archaic patterns are woven by modern machines. Bevilacqua explained that many of his long-time clients can no longer afford the high costs of hand production, and that the 6m a machine makes in one day would take a weaver a full month and cost four times as much. Yet, the secrets of the soprarizzo are something that no machine can learn, and after five centuries of craftsmanship, Bevilacqua sees it as his family’s duty to ensure that this ancient Venetian thread doesn’t unravel.

(104) Why Danish sounds funny to Scandinavians – YouTube
What you peasants don't realise is that we Danes have transitioned you mere mortals and developed a language that makes sense no matter the level of your drunkness.

Buffalo buffalo buffalo buffalo buffalo.
Buffalo buffalo Buffalo buffalo Buffalo buffalo Buffalo buffalo Buffalo buffalo.

Rare dromen

Ik had vannacht één van die episch lange dromen, met een begin, een midden en een einde, met allemaal personages en situaties en achtergrond en emotionele lading en alles.

Maar dus echt zware emotie.

Ik was ergens begin de twintig. Het was oorlog en er was een aanslag gepleegd en ik liep met iemand van mijn familie waar ik samen mee in een klein huis leefde door de stad. We kwamen aan een huis dat een grijze ruïne was, en in het koude puin lag een klein meisje van pakweg vier vijf jaar.

We hebben ze meegenomen naar huis, en dan was het gelijk een enorm lange filmmontage van hoe ze eerst helemaal niets zei, en ook bijna niets wou eten, en dan hoe ze dan in de loop van weken en maanden helemaal openbloeide maar nog altijd niets zei, en hoe ze dan uiteindelijk lachte en meer en meer ‘normaal’ werd, en dan helemaal op het einde voor het eerst zei dat ze ons graag zag, maar dan ook voor het eerst haar naam op een stuk papier schreef.

En dat we dan beseften dat we ze niet konden houden, en toch besloten om eens naar de politie te gaan en te vragen of er niemand een meisje kwijtgeraakt was.

En dan was het jaren later en was het duidelijk dat we we allemaal — kind en ouders en wij — goede vrienden geworden waren.

Hm.

Speed painting

Zot. Totaal zot.

En dan vooral hoe hij keer op keer van gedacht verandert. 🙂

Pfoei

Ik heb negen uur aan een stuk gewerkt vandaag.

Of nee, eigenlijk vier en een half uur en dan koken voor de kinders en eten, en dan nog eens vier en een half.

En het resultaat is: 90 bladzijden documentatie. In sneltreinvaart.

Weekplanning (niet)

Sandra heeft mij laffelijk verlaten om naar het Verre Oosten te gaan, awoert!

(Het is haar enorm gegund natuurlijk, ze zouden er mij geen plezier mee kunnen doen, twee weken Singapore.)

En dat wil dus zeggen dat ik allerlei dingen moet doen die ik anders nooit doe, en allerlei dingen moet weten die ik anders nooit weet.

Het was vorige week al meteen volledig fout begonnen, met een oudercontact gemist wegens treinperikelen en een belangrijke voetbalvergadering wegens zowel Jan als ik vergeten. (En, zei Anna, wegens “jamaar mama had toch wel dezelfde dag moeten een berichtje sturen dat ge het niet mocht vergeten”. Ze heeft een punt.)

Dingen die ik heb moeten (her)ontdekken:

  • wanneer krijgt de kat eten? en wie doet dat eigenlijk? (’s morgens, Anna als ze het niet vergeet)
  • wanneer komen de vuilbakken nu ook alweer? (donderdag, voor GFT en PMD en papier: geen idee, er is wellicht een kalender online te vinden)
  • zou ik zaterdag grote inkopen doen, of elke dag? (een mengeling: Zelie heeft wat vlees gekocht voor twee dagen, en voor de rest stuur ik kinderen om vlees en koop ik de rest)
  • moet ik op voorhand plannen wat we gaan eten? (nee, duh)
  • is het een goed idee om de kalender religieus in het oog te houden? (ja, getuige oudercontact en voetbal)

Er is eigenlijk denk ik maar één ding dat ik nog niet heb gedaan: de was. Ja, ik weet hoe het moet, maar wanneer zou ik die doen? Als alle wasmanden vol zitten? Of op een vaste dag?

Voor de rest gaat alles eigenlijk verbazend vlot.

Allez jong.

Moeilijk of niet moeilijk koken

Het is met koken soms zoals met veel andere dingen: als ge niet weet waar ge mee bezig zijt, is het heel moeilijk, maar als ge weet waar ge mee bezig zijt, is het eigenlijk niet zo moeilijk.

Het heeft ergens iets met mentale modellen te maken. Het klassieke voorbeeld: geef iemand een doos met een zwengel, twee draaiknoppen en een schuifknop, en zeg hem dat hij die in één welbepaalde volgorde moet op één bepaalde manier manipuleren om een lamp aan te krijgen, en dat loopt gegarandeerd fout omdat niemand dat allemaal perfekt kan onthouden.

Maak van de doos een doorschijnende doos waar duidelijk wordt hoe al die onderdelen eigenlijk op elkaar inhaken, en niemand maakt nog fouten.

Idem met koken, vaak.

Case in point: cacio e pepe. Mijn collega Alessandra, een Italiaanse van Italië, zei dat dat moeilijk is om te maken. En dat aglio, olio e peperoncini wél gemakkelijk is.

Terwijl het eigenlijk min of meer dezelfde recepten zijn, met dezelfde moeilijkheid: er moet vet en water gecombineerd worden. Bij de cacio e pepe is het kaas en water, bij de aglio e olio is het olijfolie en water, en vet en water, dat combineert eigenlijk niet.

En waarom is het ene dan moeilijk en het andere niet zo moeilijk? Omdat cacio e pepe die mislukt is, vies is: ofwel iets waterachtig met hier en daar wat kaasglobulen in, ofwel droge plakkerige kaas — in plaats van smeuïge kaas die de pasta omarmt. En omdat aglio e olio die mislukt eigenlijk best wel eetbaar is: gewoon pasta die verdrinkt in stapels en stapels olijfolie.

Maar vet en water met elkaar doen samengaan, dat lukt wél als er een bindmiddel gebruikt wordt. En laat nu eenmaal het zetmeel in de pasta een uitstekend bindmiddel zijn. Dus, dat wetende: zorg er gewoon voor dat er bij het koken voldoende zetmeel in het water zit.

En dat kan door bijvoorbeeld de pasta in zeer weinig water te koken. In plaats van in liters en liters en liters in een hoge pot, in een lage pot en net bedekt met water. En dan de pasta uithalen, en het water not wat laten inkoken.

En daar dan de kaas bij doen (cacio e pepe), of dat water bij de olie doen (aglio e olio) — hopla! binding en smeuïgheid, en altijd prijs, altijd gewonnen.

Als ge begrijpt wat ge aan het doen zijt, dan is het gelijk mayonaise, niet toevallig dat het eens lukt, maar gegarandeerd dat het 99 keer op 100 lukt. Die ene keer is dan een mysterieuze “ik weet niet wat er aan de hand was, normaal gezien lukt het altijd”. 🙂

Vertikaal

Ergens eind 2016, dat is wanneer het bij mij gebeurde: dat ik eigenlijk vaak liever vertikale video bekijk dan horizontale.

Natuurlijk omdat ik veel op mijn telefoon kijk, maar ook omdat ik een vertikale monitor staan heb die ik graag nuttig gebruik.

Netflix is al een tijdje bezig met vertikale trailers en previews:

…maar wat mij betreft mogen ze eigenlijk ook wel eens beginnen met dingen helemaal vertikaal. Voorlopig zie ik het alleen maar op de social mediats, zoals in Jorge Ramos’ fijne interviews — extracten alhier, en uiteraard best vertikaal te bekijken:

Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik vind dat dus fris en vernieuwend. En het opent allerlei nieuwe manieren om aan beeldregie te doen.

Op mijn bureau thuis ziet dat er dan zo uit:

20181111_165625

Niet duidelijk te zien wegens donker, maar dat is dus monitor 1 links met landscape Netflix, monitor 2 in het midden met landscape interwebs en monitor 3 rechts ùet portrait Facebook (video).

 

Een fossiel

Ik dacht, ik kijk eens hoe gemakkelijk het tegenwoordig is om een API te maken.

Zeer gemakkelijk, zo blijkt. Loopback installeren en ’t is gepiept, in essentie. Voor een zeer eenvoudig ding zoals ik nodig had, was het letterlijk tien minuten “werk” om alles in orde te krijgen.

Eén stap daarin was om de gegevens in een database te steken, as opposed to enkel in het geheugen. Ik had niet veel zin om ergens een aparte database te laten draaien, dus besloot ik om het in sqlite3 te steken, da’s gewoon een file die ergens kan staan.

Dat was ook géén werk: de SQLite3-connector installeren en hop.

Eén stapje daarin is dat er een lege file moet gemaakt worden. In Linux of gelijkaardige is dat simpel: touch db.sqlite en er wordt een file van lengte 0 bytes gemaakt. Maar met Windows?

Ha. Ik moest er geen seconde over nadenken, zelfs al is het misschien wel 25 of meer jaar gelden dat ik het nooit nog heb moeten doen: copy con db.sqlite en dan ctrl-Z. Zoals in:

copycon

Copiëren van de console naar een file. Tee hee.

 

Links van 7 november 2018 tot 8 november 2018

Weta, largest insects on Earth, are the zombies of New Zealand (That’s Wild!) | AL.com
When animals hibernate, they breathe every now and then; their hearts beat, their brains keep working, and if prodded they can awaken. The Weta don’t hibernate, though. They die. Zero heartbeat, zero breaths, zero brain activity, zero life. They are dead. Exactly how is not yet understood, but that doesn’t seem to bother them; for when the temperatures rise, so do the Weta! That’s a pretty neat trick for a critter whose brain, the only part unprotected by the antifreeze, has rotted to mushy goo.

10 Impressive Questions to Ask in an Interview 2018
So here are the ten best questions to ask in an interview when it’s your turn to ask the questions — to both impress your potential employer and help you get useful insights into whether or not this is the right job for you.

Twilight forever: how superfans kept the vampire critics at bay | Film | The Guardian
Stephenie Meyer’s Twilight Saga inspired both love and hate a decade ago. But it’s the Twihard fans who can smell blood now as the haters begin to mellow

The Man Who Made Science Fiction What It Is Today | Literary Hub
“Asimov called him ‘the brain of the super-organism,’ while the writer Harlan Ellison, one of his harshest critics, conceded that he was ‘the single most important formative force’ in modern science fiction.”

Who is a team lead?

Top 12 most promising libraries for UI animations in 2019 – UI Tutorials & Freebies
In this article you will find the 12 best animation libraries for UI animations that I like to use.

House of Cards, seizoen zes

Ik was beginnen kijken naar het laatste seizoen van House of Cards.

Het was eerst wat verwarrend, want Kevin Spacey deed nog mee — bleek dat ik bij seizoen vijf blijkbaar gestopt was op twee afleveringen van het einde, dus eigenlijk nog wel goed, want zo was ik meteen weer helemaal mee met het verhaal.

En dan kwam seizoen zes er aan, en was het helemaal anders, wegens Princess Buttercup president van de Estados Unidos en geen spoor meer van Keyser Söze.

house-of-cards-season-6-review_2wrs

Het is allemaal wat bij het haar getrokken soms, met redelijk wat gemiste kansen, vond ik, maar bon, dacht ik, we zullen wel zien hoe het allemaal rechtgetrokken wordt op het einde, nee?

Vanavond zat ik op de bus met Fijne Collega Johan die ook aan seizoen zes begonnen was. Hij had nog maar de eerste aflevering gezien, en ik zei dat ik er al een aantal gezien had, ik wist niet meer hoeveel precies.

Ik komt thuis, ik maak eten voor de kinders (cordon bleus en bloemkool in kaassaus, yum), we eten samen, de kinders gaan studeren, ik zet mijn Netflix op om verder te kijken naar de aflevering waar ik gisteren ergens in het midden mee gestopt was.

Een paar seconden oriëntatie, zo van “hang on, wat was er weer aan de hand? ah ja, juist, ze zitten in het Oval Office en ze zijn dáár over aan het discussiëren”.

Ik was rond minuut 48 gestopt, ergens in het midden van een redelijk intense scène. En dan was het plots minuut 52, en was de aflevering gedaan!

Nog weirder: in plaats van het einde van ergens een aflevering in het midden van de laatste reeks, was het het einde van aflevering 8, de 73ste en allerlaatste aflevering van House of Cards!

Wtf. Ik was op letterlijk vier minuten van het einde gestopt, en ik had geen flauw idee dat ik ook maar in de buurt van het einde zat.

Het verkeer werkte niet mee vandaag

Het was een ahem minder dan ideale verkeersdag vandaag.

Mijn normale timing is:

  • 6u30 opstaan
  • met de fiets tegen 7u aan Sint-Pietersstation
  • met de trein tegen 8u aan Brussel-Centraal
  • met de shuttlebus tegen 9u op het werk

De timing vandaag was:

  • 6u30 opstaan
  • met de fiets tegen 7u aan Sint-Pietersstation
  • met de trein tegen 8u aan Brussel-Centraal
  • met de shuttlebus om 11u45 op het werk

Uren stilgestaan in het verkeer. En ja, ik had kunnen uitstappen en die tien kilometer te voet gedaan hebben, maar daar had ik geen zin in.

In het naar huis komen was het minder erg, maar toch nog prijs: drie kwartier later dan anders thuis, waardoor ik het oudercontact van Anna gemist heb.

Kak.

Cacio e pepe

Voilà zie: een nieuw basisrecept aan het vaste repertorium toegevoegd.

Het kan moeilijk nog eenvoudiger dan dit (excuus voor de foto):

20181106_193318

Ingrediënten:

  • pasta
  • zwarte peper
  • kaas (normaliter pecorino, maar ik had alleen Comté)

En dat is het. Ja, nog water om de paste in te koken en wat zout in het water, maar dat is echt alles. Geen room, geen olie, geen boter, geen niets.

Werkwijze:

  • zwarte peper wat roosteren in een pan en dan vermoezelen in een vijzel
  • kaas raspen
  • pasta net onder water zetten en bijna al dente koken.
  • paste uit het water halen
  • voor het gemak van het mengen: een beetje kookwater bij de geraspte kaas doen en een papje maken
  • het water nog wat laten inkoken
  • peper in het water
  • pasta in het water
  • kaas in het water
  • roeren tot alles smeuïg wordt
  • klaar!

Maar serieus: zo goed.

Met dank aan Alex op de Youtubes voor de inspiratie — al heb ik zijn ‘verbeterd en foolproof’ recept niet gevolgd, ’t zag er te lastig uit en het lukte zo ook wel. 🙂

Links van 1 november 2018 tot 6 november 2018

How Toto’s ‘Africa’ Became the New ‘Don’t Stop Believin’ – Rolling Stone
Nothing sums up 2018 like the fact that Toto’s “Africa” has become our unofficial anthem. It’s a song that’s ridiculous by definition — an Eighties ode to Africa by a bunch of L.A. rock dudes who’d never set foot in the place. But something about this song speaks to our moment.

Brexit-Verhandlungen: Wie sich Großbritannien zum Trottel macht – SPIEGEL ONLINE
Sick burn, bro. "Kein Volk hat die Arroganz so kultiviert wie die Briten. Die traurige Wahrheit ist: Was einst eine Weltmacht war, ist heute ein Land, das es nicht einmal schafft, den Weg zur Tür zu finden, ohne über die eigenen Füße zu stolpern."

CatTaps
Cats tapping things. Slapping is ok as long as some tapping is involved. Visit /r/CatSlaps for full on slaps.

Organize CSS with a Modular Architecture: OOCSS, BEM, SMACSS – Snipcart
In this article, I’ll show you how to organize your CSS architecture into HTML/CSS blocks that behave more like Lego blocks.

BBC AMERICA GREENLIGHTS ORIGINAL SCRIPTED SERIES THE WATCH ~ Discworld.com
BBC AMERICA announced today the greenlight of the new original scripted series, The Watch, based on Sir Terry Pratchett’s wildly popular “Discworld” novels, which have sold more than 90 million books worldwide.

Oudere berichten

© 2018 Michel Vuijlsteke's weblog

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑