Besluiten

Ik ben gehandicapt, dat wist u misschien al , omdat ik enkele ruggenwervels vermoezeld heb toen een trap hier ten huize instortte. (Als u daar niet van op de hoogte was: het verhaal begint alhier, en dan telkens op “volgende entry” klikken.)

Nog een geluk! dat ik niet van het type ben dat zaagt of klaagt over vanalles en nog wat, of het zou hier nogal vol staan, elke week, ha!

“Doet dat dan heel de tijd pijn Michel?” “Euh ja, heel de tijd.” — dat soort zaken.

Wat ik er dan niet bij vertel, is dat het niet eens de pijn is die mij het meeste tegensteekt: dat pijn wel degelijk iets is dat vervelend is en dat een mens niet gewoon wordt, maar dat er nog veel dingen zijn die erger zijn dan dat.

En dus, nu Sandra met Els en de kinderen ergens heen is, heb ik de namiddag opzij gezet om die dingen die erger zijn dan voortdurend pijn hebben, in een tekstje te gieten.

Want binnenkort is het van rechtszaak, en moeten er besluiten neergelegd worden waarin uitgelegd wordt wat er nu precies aan de hand is, en hoe vervelend dat allemaal wel niet is, en wat daar dan (financieel, tjawel) tegenover staat.

Mijn normale manier van erover te spreken of erover te schrijven, zou het zware understatement zijn. Zo van “X is toch wel ernstig minder dan aangenaam” of “het is geen overdrijving te stellen dat Y niet bijdraagt bij tot een grote verbetering van mijn levenskwaliteit”.

U zal begrijpen dat dergelijke taal hier niet aan de orde is. Klaar en duidelijk, en dat er weinig interpretatie voor nodig is, zo moet het worden.

En dus, zoals ik zei, ben ik aan het intekstgieten. Nog geen half uur bezig en ik loop er al lastig van, dat het zo direkt moet en zo, euh, grafisch. Dat mensen die ik ook in het echt in de ogen ga moeten kijken, dat allemaal gaan lezen. Het is allemaal goed en wel om grappige analogieën met macaroni en elastieken te maken, maar in zoveel woorden neerschrijven… bleh.

Ik ga een spelletje solitaire spelen en dan verder doen.

Doe mee met de conversatie

6 reacties

  1. Ik heb je blog pas een hele tijd na je ongeluk ontdekt (in eerste instantie vanwege de foto’s, sorry, fotoots, van de beestjes), en meestal begin ik dan niet alle voorgaande postjes in te halen. Nu dan toch gedaan, alwaar het verhaal begon en… Tja, ik weet niet goed wat ik moet zeggen. Ge moet ne sterke mens zijn denk ik. Om daar vanuit je bed te blijven bloggen met een soort van onderkoelde humor waar ik wel van hou, al merk je wel dat je soms op je tanden moest bijten. Respect!

  2. Ik ook, ik kende stukjes van het ‘rugverhaal’, en gisteren ben ik vanaf het begin beginnen lezen om zo’n anderhalf uur later te beseffen dat ik niet meer opgekeken had. Ik vind het een (geheel los van de vreselijke omstandigheden) een fenomenaal relaas met ontroerende hoogtepunten, zoals hoe San en jij gewoon naast elkaar in dezelfde kamer liggen, zij voor haar bevalling en jij omdat je er nu éénmaal al lag.Het deed me er bij stilstaan hoe erg chronische pijn moet zijn, ook al omdat (i know,cliché), niemand er iets van merkt.

Laat een reactie achter

Zeg uw gedacht

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.