Wat een rare dag vandaag.

Nog eens leutig om jobinterviews te doen, en ook wel eens leutig om eindelijk wat dingen in gang te zetten die al een tijd in gang hadden kunnen gezet geweest zijn, maar ook: zeer hard tegen de grens van hoe is het in des Godennaam mógelijk gezeten.

Soms (vaak) moet een mens compromissen sluiten, maar het kán echt wel eens dat dat eigenlijk echt niet moet. Het compromis tussen pakweg “we maken een houten deur met een metalen klink” en “nee, we bouwen deuren van tandenstokers en muesli” is niét “okay dan, deuren van yoghurt met een houten klink”.

Maar goed. Ik ga morgen naar Antwerpen voor het werk, en ik zie mij nú al tot zaterdagochtend vroeg werken voor het werk aan iets dat ik al máánden wou doen.