Zoals meestal bij bijna alles, had ik geen goesting om te gaan. Ik lag in de zetel en het plan was te verhuizen naar mijn bed, maar ik had een optreden van de fantastische Guido Belcanto gekregen als cadeau en dus vandaar.

Het doet alsmaar raarder, gaan kijken naar dingen die ik ook vroeger al goed vond. Dat wil tegenwoordig zeggen dat we in zalen met alleen maar oude mensen zitten, en ik blijf dat confronterend vinden.

Ik heb nog nooit een minder dan fantastisch concert meegemaakt van de man, maar gisteren was het bijzonder fantastisch. Nieuwe dingen, oude dingen, en uit volle borst meegezongen met de bisnummers. Wat een fijne mens, ook, en wat een uitstekende band.

Maandag ga ik naar het werk met dit in mijn hoofd: