Als ik ergens ga spreken of een opleiding geef of een workshop doe of zo, dan heb ik de rare gewoonte om mijn gasten niet af te blaffen als ze mij lichtjes challengen.
Is het niet mijn gewoonte om kwaad te spreken van het bedrijf dat mij geld betaalt om daar te komen.
Zou ik gelijk nooit tegen een deelnemer zeggen “ik zou nooit met u kunnen samenwerken”.
Zorg ik ervoor dat ik de audio en de akoestiek op voorhand getest heb, zodat ik niet twee uur aan een stuk onverstaanbaar sta te roepen terwijl er muziek dreunt op mijn slides.
Doe ik mijn best om niet alles in een op voorhand al niet zo goed passende metafoor te wurmen.
Vind ik het meestal een goed idee om te luisteren naar de deelnemers en dan geen dingen zeggen zoals “niemand had het over X” terwijl er een hele presentatie over X ging.
Besef ik dat het mogelijk is om tegelijkertijd mensen aan het denken te zetten, uit hun comfortzone te doen komen en een niet-verwarrende briefing voor een opdracht te geven.
Blijf ik met mijn fikken van de mensen af als ik er tegen sta te spreken.
Geen ik feedback als er mij gevraagd wordt waarom ik iets op niets vond trekken. (Zou ik ook nooit zeggen dat het op niets trok, zélfs als het op niets trok.)
Zou ik toch even slikken als ik een deelnemer hoor zeggen “Enfin, zoals één van de andere aanwezigen het zei: “we hebben veel meer gehad aan de twee uur dat we met elkaar konden spreken dan aan al uw presentaties”.
⁂
En jaja, Belgische bescheidenheid is iets dat veel van ons té veel hebben. Maar ik kan mij inbeelden dat het mogelijk is om te dromen en te denken en te durven en te rebelleren zonder als een arrogante etter over te komen.
Sommige mensen moeten veel meer beseffen dat ze gewoon heel veel geluk hebben gehad. En dat hineininterpretieren als “ik had gelijk” — whatever, gast. Ik ken honderd mensen die gelijk hadden, maar gewoon niet die één of twee lucky breaks.
Toevallig op het juiste moment op de juiste plaats, toevallig de juiste mensen kennen. Oh, en een ongezonde dosis dark triad kan natuurlijk ook altijd helpen.