Het was gelijk meer dan een half leven geleden en nog eens een les van Prevenier.

Een lastige mens (ik dus) zou kunnen klagen dat de man de spanningsboog van zijn eigen betoog keer op keer ondergraafde door een slide te tonen van wat hij ging zeggen, maar zoals mijn compagnon die dag zei: als ik zoiets nog zou kunnen als ik 91 was, ik zou er meteen voor tekenen.

Het was erg fijn om hem nog eens te zien. Wat trager dan vroeger, wat nerveus ook in het begon, maar het was wel degelijk nog altijd dezelfde Walter Prevenier. Ik weet niet of ze er zo nog maken. Ik hoop het van ganser harte, maar als ik hoor van mensen in mijn buurt wat het van Historische Kritiek was toen zij het kregen, was het alvast niet in de opvolging van Prevenier te zoeken.

En achteraf zijn we nog een glas gaan drinken en discussie met fijne mensen. Zó een verademing om het grondig oneens te kunnen zijn zonder ruzie te maken, ook. 🙂