Ik lees graag over plaatsen en periodes die niet zo bekend zijn. The Winter King, het eerste boek in The Warlord Chronicles, leek helemaal in my wheelhouse te zijn: rond het jaar 500, een historisch correcte versie van Arthur en Merlin en de wereld errond.

Het is wel degelijk realistisch, en interessant, en de wereld is meer dan OK en de personages en het verhaal ook — maaaaarrrrr we weten allemaal hoe het afloopt, natuurlijk: Arhur slaagt er eventjes in om de Saksen tegen te houden, maar uiteindelijk loopt het allemaal faliekant af, in droefenis en miserie.

Verteller hier is Derfel Cadarn, een pakweg luitenant van Arthur, en dat is een interessante persoon die goed geschreven is met een boeiend verhaal — maaaaarrr we weten al van het begin van het eerste hoofdstuk hoe het min of meer afloopt: hij wordt een monnik onder een ‘heilige’ die eigenlijk een charlatan is.

Dat haalt de spanningsboog dus twee keer onherroepelijk neer. En in de vignetjes van raamvertelling komen we ook meer te weten over andere personages: hopla, nóg mogelijke spanningsbogen weg.

Niét het soort boek dat ik in op dit moment nodig heb. Ik stel deel twee en drie even uit en ik ga naar iets leutigers, denk ik.