Deze morgen zette ik aan naar mijn werk: koptelefoon in hoofd, episode van Pseudopod aangeschakeld, doos drank in de fietstas, computer in de andere fietstas, handschoe… damned! Waar is mijn linkerhandschoen?

Linkerhandschoen verdwenen! Moet normaal in mijn zak zitten! Niet in de keuken! Niet in de gang! Niet in de fietstas! Niet op de vloer! Aargh!

Misschien, nu ik eraan denk, was het gisteren warm genoeft om geen handschoenen aan te doen, en heb ik ze in mijn zak laten zitten, en is één van de handschoenen eruitgewurmd en op de vloer gevallen ergens tussen het werk en thuis? Aargh!

En ’t waren zo goede handschoenen! En ’t waren zo warme handschoenen! En zo helemaal voor mijn persoonlijk gekocht door Sandra! En zwart! En daimenen dingen met thinsulate en alles vanbinnen! En ik was er zó van overtuigd dat ik nooit meer iets zou verliezen tussen werk en thuis, nu ik niet meer elke dag uren in treinen en metro’s en watnog zit! Aargh!

Okay, de situatie. Er draait een toepassing op Apache Tomcat. Een deel van de interface is in Flex gemaakt. Ergens in dat Flex-gedeelte is er iets dat ervan uitgaat dat de applicatie in een directory met de naam public_html/ gedeployed is.

Dat is geen goed idee: er is namelijk ergens anders een variabele publicPath in een config-file, die het pad bevat waar de applicatie staat. En als publicPath niét public_html/ is, dan gaat bijna alles goed, behalve dus dingen in dat Flex-gedeelte.

Enfin bon, dat ter inleiding. Ik was dat gewaar geworden, dat het een probleem zou kunnen zijn, en ik had daar een support ticket van gemaakt:

Nakijken of publicPath hardcoded op public_html staat in swf

Nice and easy, zo’n ticket dat op géén tijd gesloten kan worden, hoera!

Vandaag overlopen we de tickets, en ik wil tonen hoe dat soms verkeerd zou kunnen gaan. Ik verander de deploy directory van public_html/ naar public_html2/, verander de setting in de config file, en dan ga ik naar het dashboard met de bedoeling te tonen dat het kapot is.

Maar! Het blijkt gewoon helemaal kapot te zijn, en geen manier om het weer snel in orde te krijgen. Aargh!

Tomcat herstarten, niets. Applicatie rebuilden, niets. Hele deploy verwijderen, redeploy, niets. Aargh!

Bon, okay. Okay, bon. Tomcat draait, geen probleem. Maar hij vindt mijn applicatie niet. Zoek, zoek, denk, denk. Ik heb toch niets anders veranderd? Neen, ik heb niets anders veranderd.

Computer herstarten, niets. Hercompileren, herstarten, kijken in console, niets. Aargh!

Lang verhaal zeer kort — nu staat er dit ticket in het bugtrackingding:

new defect: Tomcat verwijdert ROOT.xml als hij de deploy directory niet vindt

Start applicatie in browser, bv. op loginscherm.
Verwijder (of hernoem) deploy dir (bv. public_html > public_html2)
Klik op een link die iets zou moeten doen, bv. submit op loginscherm.
Hopla ROOT.xml op alle instanties van uw hele server worden verwijderd!

Serieus maat: alle ROOT.xml-files worden gewoon gewist. Zelfs van andere instanties op dezelfde server. Serieus. Dat is dus, gelijk, zo verknipt dat ik er geen woorden voor heb: als één van de toepassingen op uw server verwijst naar een directory die er daarnet wel was maar nu niet meer, dan verwijdert Tomcat alle configuratiedinges van alles wat er op uw server staat. Ongevraagd.

Waanzin.

Maar: wél een reden voor het probleem gevonden, en kunnen reproduceren. Win!

Vanavond, thuis, in de trekzetel: de onderkant van mijn muis is weg. Mijn goeie muis! Van Logitech! En alles! Aargh!

Vér kan het niet liggen, dat stuk plastiek: gisteren de muis nog in bed gebruikt, namelijk. In de zetel kijken: niets. In de trekzetel: niets. Naast de zetel, onder de zetel: niets. Niet op de grond, niet op de trap, niet onder de trap, niet op de kast, niet naast de kast, niet onder de kast. Aargh!

Niet ind e slaapkamer, niet in bed, niet onder bed, niet naast bed, niet onder kast, niet naast kast, niet in lakens, nergens, nergens, nergens. Aargh!

En dan vindt Sandra het stuk, na ongeveer zeven seconden zoeken, op het tapijt net voor mijn trekzetel. Win!

En geen vijf minuten later, in de keuken, verschuif ik wat papieren: kijk nu, mijn linkerhandschoen. Win!

Dingen vinden, ik vind dat zo ongeveer het meest wijze dat er is in de hele wereld.

“Het moest er ooit eens van komen,” zei Martine Tanghe. Of iets in die zin. (Het was trouwens, geheel terzijde, een tijdje geleden dat ik het nieuws nog gezien had, en het viel me voor het eerst op dat Martine Tanghe eigenlijk een oud vrouwtje geworden is, hoe ze er grinnikend en Palpatine-achtig voorovergebogen monkelend zat.)

Nu ook seksueel misbruik door een kloosterzuster! Exclusief! Fantastisch! Bijna likkebaardend, hoe het er op het nieuws over ging, als eerste item van de avond — niéts in de hele wereld was belangrijker vandaag, minuten aan een stuk, dan twee kloosterzusters die een halve eeuw geleden een jongen zouden gepijpt hebben.

Seksueel misbruik van kinderen is onverontschuldigbaar, laten we daar heel wel over wezen. Niéts kan dat goed praten. En zeer zeker, het kan zijn dat een misdrijf verjaard is, en dat er discussie is over wat schuld is, en wat verantwoordelijkheid is, en wat morele schuld en verantwoordelijkheid zijn. Dat zijn belangrijke discussies, en het kan zeer goed zijn dat iemand juridisch niet schuldig is maar moreel wel, en misschien zelfs omgekeerd, en we mogen over geen van die zaken licht gaan.

Maar het begint toch serieus wat tegen te steken. Voor elke non die in de jaren 1960 een jongen misbruikt heeft — en elke jongen is er een teveel, zonder-de-minste-twijfel — zijn er toch wel duizend andere dingen die ook erg zijn, maar waar zeer hard over gezwegen wordt? Omdat het —excusez le mot— minder sexy is om eht erover te hebben?

Het doet me wat denken aan de discussie over foie gras: véél gemakkelijker om te protesteren tegen foie gras (terwijl die beesten het helemaal zo slecht niet hebben) dan te protesteren tegen goedkope eieren uit legbatterijen. N’est-ce pas, mensen van GAIA?

Seksueel misbruik is een vorm van machtsmisbruik, en van alle tijden, alle plaatsen, alle rangen, alle standen. Béétje hypocriet om nu te doen alsof het alleen in de katholieke kerk zou bestaan. En om de acties van mensen twee of drie generaties geleden te houden aan de tijdsgeest van 2011.

Ik had gepland om een wat lange kerstvakantie te doen, maar uiteindelijk, wegens veranderen van werk en dus geen betaalde vakantiedagen, is het gebleven op één dag op 31 januari, en voor de rest niets.

Wat wil zeggen dat ik nu dus wat voos ben.

Ik ben niet echt mee, dat het nu alweer een nieuw jaar is.

En toen kwam ik er op nieuwjaaravond — ik ben niet zo’n held in het helemaal doordenken van die zaken — achter dat ik wegens van werk veranderd in november, in 2011 ook niet echt veel betaalde vakantie zal hebben. Zo van twee twaalfden van 20 dagen, of zo. Dat is dus, euh, drie en een halve dag?

Mleh.

Oh ja, ’t schijnt dat al die vakantiedagen en watnog, dat die op voorhand zouden uitbetaald zijn toen ik van werk veranderde. Jaja. Alsof ik dat geld ergens opzij zou gezet hebben voor zomer 2011.

Maar goed, rare dagen dus. Kch.

Ha kijk, ’t lukt inderdaad niet meer om nog puf te zeggen.

Twee avonden op rij veel te veel gegeten, en cadeaus gegeven, en dingen, en dingen.

En dan nu eens gezond doen, een heel jaar lang, me dunkt.

Alsnog heelder handenvol cadeaus gekocht: jawel, het is voor het zoveelste jaar op rij niet gelukt om een afspraak te maken voor een budget.

We zijn boodschappen gaan doen, Zelie en ik, en dan zijn we met ons gezessen naar de film gaan kijken (Rapunzel, van ganser harte aangeraden), en dan zijn we aangezet naar de familie.

Laat maar komen, 2011.