Serieus. Nog twee dagen en ik werk ik Gent gewoon.
-
⁂
-
Nog twee dagen werk in Brussel en ’t is ermee gedaan: ik kan het haast niet geloven.
⁂
-
-
Understanding how ant colonies actually function means that we have to abandon explanations based on central control.
⁂
-
-
Oooooh al die moderne toestellen die in 99,9% van de gevallen werken, maar dan plots niet meer werken, en waar een mens gewoon niets anders mee kan doen dan er eens aan te schudden en af te zetten en weer aan te zetten, en dan hopen dat het in orde komt — ’t is om iets van te krijgen.
Ik heb het al herstart, al helemaal gedesinstalleerd, geherinstaleerd, gereset, vanalles: niets helpt.
Dit is wat het doet:
Sonos-ding op iPod zegt dat er een update nodig is, ik duw op het ding om te updaten, het zegt dat er geen update nodig is. Lather, rinse, repeat. En ik ben niet de enige die het overkomt: kijk maar.
Ik neem een screenshot, en ik denk meteen: hey, dat uur staat verkeerd. Blijkt:
Het toestel staat op een datum tien jaar in het verleden. Gnn. Propbleem opgelost, hoera! Het ene ding zal een conflict hebben met het andere ding, en dan met de data in de war slaan, of wieweetwat, en nu de datum juist staat, en ik alles nog eens extra heropgestart heb, alles nog eens extra volledig uitgewist en weer geïnstalleerd heb, zal het ongetwijfeld in orde komen.
…of toch niet
Aaaargh! En natuurlijk werkt het wél op de iPhone en op de andere iPod. En zijn al die krengen met de laatste updates van vanalles en nog wat helemaal in orde.
⁂
-
ftw.
⁂
-
Mja, mja. Deze namiddag naar FACTS geweest, in Flanders Expo. Vorig jaar niet geweest, het jaar daarvoor (en daarvoor, etc) wel, toen het nog in het ICC was.
Het was, en ik ga daar niet omfloerst over doen, not my cup of tea. De kinderen zeiden na afloop precies wat ik dacht: veel groter, maar veel minder gezellig, en ook wel wat vuil, en veel minder te doen.
En wat er was, leek gewoon bij elkaar gepropt: zo wou ik wel gaan luisteren naar Dirk Benedict, maar die gaf een interview in zo’n soort hokje waar ik hem niet eens kon zien — terwijl er rondom ettelijke honderden vierkante meter plaats was
Veel meer tristesse, ook, dan ik me herinnerde: hetzelfde versleten diorama van Hoth, bijna overal ongeveer dezelfde voorwerpen (zwaarden, comics, DVD’s, beeldjes) als jaren geleden — met patina van jaren onverkocht van beurs naar beurs gesleept te worden, veel minder cosplayers. Veel uitgebluste mensen precies ook: niet alleen die dutsen van ‘Allo ‘Allo die daar in een hoek stonden geduwd en waar iedereen voorbij liep, maar ook de bezoekers zelf.
Misschien dat het ondertussen bij iedereen doorgedrongen is dat het niet veel zin heeft om DVD’s van anime en watnog aan te bieden voor verkoop, als ze op Blu-Ray-kwaliteit te downloaden zijn van op het internet? Dat Lord of the Rings en Sar Wars ondertussen al te lang gedaan zijn? Misschien dat het weer er voor iets tussen zat?
In ieder geval deed het kader er absoluut geen goed aan: Flanders Expo is gewoon vuil, en er was zelfs geen poging tot gezelligheid. Heelder hoeken van hallen die vol met vuiligheid lagen, bijna nergens iets om te eten, en tenzij ik er naast gekeken heb, nérgens een plaats om gewoon te zitten.
Ja, een tafel met hotdogs (drie euro voor een papperige sandwich met een lauwe witteproduktenzwanworst), en een soort cafetariahoek (drie euro voor een cola), en een Fransman (?) met een snoepkraam (een zak gekocht voor de kinderen: 24 euro 60, en de snoepen waren zowaar verslegen). En alles kostte zoveel geld: ik kon nog net een euro uit mijn broekzakken en jaszakken bijeen scharten: daarmee mochten maar twee van de vier kinderen die dringend moesten, ook effectief het toilet binnen.
Hrm. Ik was niet content. ’t Is te hopen dat het beter is volgende keer.
De buit, ook al wegens bijna nergens kunnen betalen met een kaart — of enkel vanaf 100 euro met kaart kunnen betalen, was navenant: één beeldje gekocht, van een Skeksis.
Oh, en vier contactlenzen. Twee zwarte, en twee witte:
Dat zal mij van pas komen als ik nog eens ergens moet uitgaan. Of als er kinderen voor Halloween langskomen:
⁂
-
Vorige week kreeg Heidi bij Namahn een meneer aan de lijn die blijkbaar een wel erg creatieve manier had om mijn achternaam uit te spreken. Hij deed een verhaal dat hij naar mij op zoek was, ’t was in alle geval niet heel erg duidelijk.
Een tijdje later kreeg ik een mail van hem, en werd het meteen duidelijker: we zijn familie!
Zijn naam is José, hij is vastgoedmakelaar in Miami, hij is van Braziliaanse oorsprong, en hij is, houd u vast: de zoon van Hendla, die de dochter is van Hercko, die de zoon is van Abram. Hercko (of Hartzka, of twintig andere manieren om het te spellen), was van Polen naar Brazilië geëmigreerd. Abram had een andere zoon, Nusen Mendel (of Nathan). Die was getrouwd met Regina, en Regina’s zus Laja was getrouwd met Mordechai. En Mordechai’s dochter Estera was mijn grootmoeder aan vaderskant.
Op een grafiekje gezet, geeft dat dit — ik helemaal links onderaan, José en zijn vrouw Nadir helemaal rechts:
Heel heel verre familie, en aangetrouwd, daar niet van, maar toch.
Ik zat er al een tijd mee in mijn hoofd, maar ik denk dat ik het toch maar eens voor ’t echt ga doen: die genealogie weer oppakken.
⁂
-
Oh yes. Yes indeedy. De gezichten van de andere mensen rond de tafel zijn bijna prijsloos, trouwens, als Dylan Ratigan zijn ding zegt:
Het begint met wat nonsens over het zoveelste opgeklopte minimediaschandaaltje, maar vanaf 2:45 word het fantastisch.
⁂
-
Sheer bloody brilliance:
En ik heb, voor het eerst in letterlijk maanden, geen dingen meer liggen die ik beloofd had aan andere mensen. *Denk ik*.
Ik heb vandaag van de antratie de halve dag in mijn trekzetel doorgebracht, en morgen zit ook alweer vol — bezoek aan de nieuwe school van de kinderen en F.A.C.T.S — maar ik dénk dat ik vanaf maandag weer eens productieve dingen ga beginnen doen.
Alhoewel. Ik heb ook nog een bazilioen televisieafleveringen te bekijken en een fuckton boeken te lezen. En, uiteraard: ik moet mijn kasteel in Minecraft dringend uitbreiden met een underwater lair.
⁂
-
-
There may be hope yet for Wikipedia.
-
PabloDraw is a text editor for Windows, designed for creating ANSI and ASCII art, similar to that of its DOS-based predecessors; ACiDDraw (1994) and TheDraw (1986).
⁂
-
-
Vier keer oudercontact voor drie kinderen vanavond, of eigenlijk vijf keer, want de eerste van de vier mensen die we spraken, was er voor twee van de kinderen. Confused yet? (Het was oudercontact voor het eerste leerjaar, vierde en zesde leerjaar, en twee keer kangoeroeklas — vandaar.)
Résultat des courses? Ik ben behoorlijk opgelucht. Er was met één van de drie twee jaar geleden een probleem, en dat probleem lijkt opgelost. Er was met één van de drie begin dit jaar en eigenlijk tot zeer recent een ander probleem, deze week leek dat probleem min of meer onder controle, en we zien het wel helemaal in orde komen. En het derde is zonder het minste probleem bezig.
Oh, ik kijk er zo naar uit om elke avond thuis te zijn, ze van school af te halen, ze bij het huiswerk te kunnen helpen, en erbij te zijn om hun schoolverhalen te horen als ze vers van school komen. Het gaat verdorie nog hard werk worden, de volgende pakweg twintig jaar.
⁂
-
Deze ochtend had ik een stukje les te geven, in blitstempo. Eén van de dingen die ik toen aanhaalde, was dat tegenwoordig en al een paar jaar de richting van innovatie niet van bedrijf naar thuis is, maar wel van thuis naar bedrijf.
Vroeger was het zo dat men ergens bij IBM of zo een soort programma uitvond voor de computer, en dat dat na een tijd percoleerde tot in de huiskamer, in een light-versie. Tegenwoordig zijn de meest complexe problemen waar een groot bedrijf mee worstelt, toch zeker als het informatie betreft, opgelost “in het wild”, op het internet — en percoleren ze maar heel erg langzaam tot in de bedrijven.
Het probleem van spam en massaal veel email: opgelost door GMail. Enorm grote files versturen: Yousendit en gelijkaardige. Data gesynchroniseerd houden: Dropbox en gelijkaardige. MediaWiki, Drupal, WordPress, Doodle, Evernote, Google Docs, Google Calendar, ettelijke stapels toepassingen en toepassinkjes, die problemen oplossen waar een gemiddeld IT-departement van een groot bedrijf of een grote administratie zich de haren uit het hoofd bij trekt.
Wel kijk: vanavond kwam ik een dink tegen dat ook zo’n nood wil lenigen. Wrappp.it helpt een groep mensen een cadeau te kiezen voor iemand anders. Niet meer, niet minder. Proper gemaakt, van nul tot versie 1 klaar op minder dan 48 uur, voor Rails Rumble 2010.
Het doet allerlei cools achter de schermen, zoals bijvoorbeeld automatische suggesties op basis van de Likes van de betrokken persoon op Facebook. En alles.
En hey, een beetje chauvinisme en ons-kent-ons mag wel: één van de mannen achter wrappp.it is Benny van Gorilla. Het lief van Joke van Talking Heads.
Zeker dat, er kan links en rechts nog aan gesleuteld worden, maar dat zal moeten wachten tot versie 2, want het mag nu even niet meer aangepast worden. Wegens dat het een wedstrijd was — u begrijpt dat goed: er kan gestemd worden.
U weet wat gedaan. Anders wint de vijand. En in dit tijdsgewricht is dat iets dat we niet mogen laten gebeuren.
⁂
-
⁂
-
Hohoho: ’t is bijna F.A.C.T.S. Nu zaterdag en zondag, zelfs. Twintigste editie, jubileum en alles!
In Flanders Expo, met nog een hal erbij, lees ik. Duizenden en duizenden vierkante meters vol verleidend naar mij lonkende dingen die ik absoluut dringend wil hebben. Speelgoed en gerief en brol.
Mag ik uw aller aandacht vestigen op Gentblogt? Alwaar vrijkaarten voor F.A.C.TS te krijg zijn? Ja? Welaan dan!
⁂
-
Well, duh. The Telegraph: book piracy is about to arrive on a massive scale, stond er vorige week in.
Er staat in mijn achterhuis een stapel cd’s in dozen, waar ik me de totale kost niet eens van wil voorstellen. Net zoals ik niet wil beginnen narekenen hoeveel ik door de jaren aan DVD’s heb opgedaan. En nog minder hoeveel geld ik aan boeken heb gegeven — ettelijke duizenden boeken, met een gemiddelde prijs van… aargh!
Als ik nieuwe muziek koop, dan koop ik die digitaal, dat spreekt. Maar als ik muziek wil herbeluisteren more often than not, is het gemakkelijker ze opnieuw te downloaden dan te wachten tot ik op mijn eigen netwerk zit en aan de bestanden kan die ik zelf geript heb.
Net zoals het gemakkelijker is om pakweg, The Big Lebowski te downloaden als ik die wil herbekijken, dan dat ik naar beneden loop, over de koer, naar het achterhuis, en dan in één van de vele dozen naar de DVD zoek. Oh ja, en het is dan nog in hogere kwaliteit ook: Blu-Ray in plaats van DVD. Ik koop nog films hoor, never you worry piraterijpolitie, maar ik vraag me meer en meer af waarom eigenlijk.
En met boeken is het al een tijd zo: ik heb hier ontelbare boeken staan in huis, en ik koop mijn nieuwe electronische boeken proper bij Amazon, maar hey sorry, als ik een boek wil herlezen dat ik al gekocht heb, dan is het al een tijd veel gemakkelijker om het te downloaden dan om het op te gaan zoeken in de dozen.
Het is zoals Adrian Hon het zegt op The Telegraph:
I was right about the complacency of publishers. They’ve spent three years bickering about eBook prices and Amazon and Apple and Andrew Wylie, and they’ve ignored that massive growling wolf at the door, the wolf that has transformed the music and TV so much that they’re forced to give their content away for practically nothing.
Nu nog voor (voornamelijk) bestsellers en Engelstalig, zeer binnenkort voor alles. Tiens, dat doet er mij aan denken: ik heb eigenlijk wel eens zin om het volledige werk van Dorothy Dunnett te herlezen. Ik heb die allemaal op papier gekocht, maar wie weet waar die allemaal zitten?
Time’s up. The wolf is here.
⁂
