Hoera!

Ik heb ook zo’n Google Wave-account! Danku Alper!

Vivement dat het algemeen beschikbaar zal zijn, en dat we het eens kunnen uittesten voor iets in de echte wereld. Voor het werk, of voor Gentblogt, bijvoorbeeld.

Ik had, zoals wel meer mensen, het in de Standaard lezen voorbijwaaien, dat er een interne sp.a-e-mail gelekt was.

Het maakt mij allemaal zo moe, perslekken, overgebrief, gedoe. Het was druk op het werk, ik heb dan ook niet meer gedaan dan het artikel diagonaal gelezen.

“Ik zie het vanavond wel op het nieuws,” dacht ik. En toen was er het nieuws en kwam er niets. Niéts, zelfs geen vermelding.

Bon, vanavond alsnog de mails bekeken. Lees even mee (klik voor iets groter):

Bon, OK.

OK, bon.

Dit zijn dingen die in elke partij gebeuren, en die van alle tijden zijn. Niets bijzonder verbazingwekkend dus. Mensen die zeggen dat dit soort machinaties de sp.a op de één of andere manier anders maken dan andere partijen, zijn hopeloos naief en/of van slechte wil.

Maar.

Edoch.

Dit gezegd zijnde: het is wél een interessante blik achter de schermen. En het doet een stípel vragen rijzen, zo van dat soort dat normaal gezien enkel gesteld wordt, laat staan beantwoord, in memoires of geschiedenisboeken 50 jaar na datum.

Even op een rij waar ik me alvast vragen bij stel:

Wie is wie?

Milan Rutten is de directeur communicatie van de partij. Jan Cornillie is de directeur van de studiedienst. Johan Van Hoecke is de woordvoerder van de partij. Allemaal communicatiemensen dus.

In de eerste mail staat Barteld Schutyser in cc, en hij is de auteur van de tweede mail. Het staat ons hier thuis voor dat Barteld ooit nog praeses was toen wij rechten studeerden in Gent: een brilletje en blond haar, zo een beetje uitstaand met een golf erin.

Tegenwoordig, vertelt LinkedIn me, is hij partner bij DLA Piper, en is hij gespecialiseerd in

public procurement law, government contracts, public private partnerships (PPP), public finance initiative (PFI), energy, telecommunications, planning law, environmental law

…een interessante mens om interessante mensen te kennen, dus. Daar is niets mis mee. Ook niet dat DLA Piper behoorlijk wat werk verzet voor de Vlaamse Regering, of dat Eubelius, waar Schutyser vroeger partner was, dat ook doet.

Maar ‘t is wel vreemd dat hij blijkbaar op zo’n kordate, vanzelfsprekende manier bijna dikteert wie wat zal zeggen en doen binnen de sp.a.

Enfin, dat is één manier om het te bekijken, als diktaten. Een andere manier is dat het allemaal mensen zijn die elkaar goed genoeg kennen om niet rond de pot te moeten draaien en alle zinnen te omzwachtelen.

Wheels within wheels

Dit zijn mails tussen mensen van een inner circle. Een circle die zó inner is dat Bruno (Tobback) en Freya (Van den Bossche) maar te luisteren hebben naar wat hen gezegd wordt wanneer besloten wordt het hen te zeggen:

Er is te overwegen om vandaag de vice vrij te geven aan Bruno en Freya, die laatste enkel als ze kan zwijgen

Zitten ook niet in de inner circle, als ik de mail lees: Peter (Van Velthoven), Kathleen (Van Brempt). John (Crombez) is een twijfelgeval: intimus van Gennez, maar wordt wel als een pion beschouwd in de mail van Schutyser (“John moet de begroring presenteren”, “laat John wat oppositie voeren in de senaat zeg”).

Wie dan wel? Caroline Gennez, Milan Rutten, Jan Cornillie, Johan Van Hoecke, Barteld Schutyser? Of verwar ik hier “niveaus”? Hoe loopt de beslissingvorming? Consensus? Is er een leider?

Is dat Steve Stevaert? ‘t Is vreemd, maar in eerste instantie ging ik er zelfs niet eens van uit dat het Caroline Gennez zou kunnen zijn. In tweede instantie: waarom zou het niet Gennez zijn?

Milan Rutten heeft het in zijn mail over nog een paar groepen:

• De G7. Dat is niét de inner circle, in ieder geval: Rutten zegt expliciet “vraag is of we de G7 nog bijeenbrengen” (mijn italiek). Het gaat blijkbaar om zeven ministrabele mensen: “voor de rest zullen ze vooral naar elkaar zitten kijken wie minister wordt,” zegt Rutten. Freya, Bruno Tobback, John Crombez, Peter Vanvelthoven, Kathleen Van Brempt misschien? En wie nog? 
• De kroko’s: ik ga ervan uit dat dat de generatie-Tobback is. Met Freddy Willockx en zo erbij. De oude garde, die uit folklore op de hoogte wordt gehouden.
• Spelers aan de rand: de teletubbies hebben het wel gehad — Vande Lanotte en Janssens worden apart vermeldt als “te masseren”, Frank Vandenbroucke wordt enkel als lijdend voorwerp en als “bloempot” vermeld. Rudy De Leeuw (ABVV) hoort ook in het rijtje “temperatuur te meten” en “te masseren” thuis, net als Bert Anciaux en Guy Peeters (partijbureau, ex-voorzitter Raad van Bestuur VRT).
• Komen niet voor in het stuk: euh, al de rest, vermoed ik. Alles lijkt al beslist door de inner circle, die weliswaar een beetje moet rekening houden met de realiteit op het terrein, maar die voor zover ik begrijp echt helemaal géén rekening moet houden of houdt met wie dan ook anders. Laat staan de leden. Laat nog meer staan de kiezers.

Menselijke drama’s

Frank Vandenbroucke: aan de kant gezet ondanks zijn (zegt men) kennis van zaken en zijn (manifest) goede score bij de kiezers: dat is dan maar zo. De man was, en dat was zelfs voor buitenstaanders duidelijk, geen teamspeler. Pech voor hem, maar begrijpelijk vanuit het standpunt van de partij. Eigen schuld, dikke bult.

Kathleen Van Brempt en Peter Vanvelthoven: allebei aan de kant gezet. Wilden duidelijk minister worden, maar mochten dat niet van de inner circle. Er moesten drie sp.a-ministers zijn: Freya was incontournable (waarom?), Pascal Smets moest minister worden omdat CD&V en N-VA geen Brusselaar konden leveren, maar geen van beiden konden vice-premier worden. Freya zou het wel gewild hebben, maar dat zag de inner circle niet zitten — ik kan me inbeelden waarom. “Godzijdank”, dixit Rutten, had Freya al gezegd dat het te moeilijk zou worden, met haar zwangerschap. En Pascal Smets, tja, die zit er eigenlijk als excuusbrusselaarkneusje, die kwam nooit in aanmerking voor het vicepremierschap.

En daar komt het wit konijn, dat al vast lag van in het begin: Ingrid Lieten, die (waarom?) zelfs in deze enorm confidentiële mails nooit bij naam genoemd wordt.

En zo wordt er een “verklaring” opgesteld voor het niet-ministerschap van Vanvelthoven: Lieten is Limburgs, dus kon Peter er niet meer bij. En voor Kathleen: Freya en Pascal moesten minister worden, maar kunnen geen vicepremier worden, en er is niemand van heel “onze” generatie die de geloofwaardigheid heeft om vicepremier te worden dus moesten we wel een buitenstaander zoeken en dus zal het niet lukken voor u, sorry daarvoor.

Zeer expliciet dus: “Kathleen, jij bent niet geloofwaardig als vice-premier”. Alstublieft!

Anne Van Lancker, daar heb ik misschien nog het meeste medelijden mee. Van Brempt werd geen minister, kreeg als troostprijs een plaats in Europa (die ze nota bene niet echt wou, ze wou minister zijn), en dus moest Anne Van Lancker, met een uitstekende staat van dienst en bakken ervaring, plaats ruimen. Alstublieft!

Mysterieuze mysteries

Frank wordt nagenoeg onmogelijk. Caroline moet zich op duidelijke dreigingen Ã  la “de waarheid over Agusta” voorbereiden .

U zegt? Wat is de waarheid over Agusta? Is dat de (een) reden dat Vandenbroucke jaren aan een stuk zo hoog van de toren kon blazen in een partij waar men normaal gezien in het gelid moet lopen?

Pascal moet zich verbinden om ten opzichte van Bert dat schepenmandaat in Brussel te regelen zodat we voor hem “iets” hebben vanaf januari.

Wablieft? Waarom moét er voor Bert Anciaux “iets” zijn vanaf januari? Ik herinner me dat er bij hoog en bij laag beweerd werd dat er geen enkele garantie aan den bleiter werd gegeven toen hij overstapte naar de sp.a?

Als het [een mandaat voor Anciaux] niet lukt moet Steve (alweer) naar Di Rupo.

Come again? Stevaert moet naar Di Rupo om wít precies te gaan vragen? En waar is hij al eens naar Di Rupo om gaan vragen?

Als ze [Freya] onderwijs wil (je hebt met de positie van Luc een goed argument om haar daar van weg te houden) moeten er bijkomende bevoegdheden naar de vice schuiven.

Vous dites? Als met “Luc” de vader van Freya wordt bedoeld, wat is dan zijn “positie” die een argument zou zijn om haar van onderwijs weg te houden? En het zat er dus in dat niet Pascal Smet maar wel Freya onderwijs zou kunnen gekregen hebben? Waarom alsnog niet? Is er gedreigd met de “positie van Luc”?

Bart Martens gemeenschappsenator? Pfioew, laat John wat oppositie voeren in de senaat zeg. Tenzij hij daardoor bereid zou zijn l’assasinat te slikken.

Weird. Schutyser heeft het in puntje zes van zijn mail plots out of the blue over Bart Martens en John Crombez. Het is niet duidelijk wie de “hij” is die l’assasinat (de opzijzetting van Vandenbroucke) moet slikken, Martens of Crombez. En waarom gaat het plots over Martens? Bovenaan rechts staat “Page 1 of 4” en “Page 2 of 4”: waar zijn pagina 3 en 4? En wat stond daar op? Wat vooraf ging, neem ik aan?

Whodunnit?

Wie heeft de mail gelekt? Duidelijk niet één van de geadresseerden, maar wel iemand die geen vriend van die mensen is. Op de print staan annotaties in een redelijk identificeerbaar geschrift: wie zou dat zijn? Is dít de persoon die lekte? Het is iemand die het ermee eens is dat Vandenbroucke weg moest (“OK” naast “Frank moest weg, daar zijn we het over eens”), maar die vragen heeft over zowat al de rest.

Is die mail toevallig uitgeprint en teruggevonden, of is er een (halve of hele) mol in de inner circle?

En nu?

Gaat hier nog iets over gebeuren, in de media, denkt u?

Ik dacht, het zal inventariswerk worden, weinig boeiend en aan honderd per uur. Maar toen bleek het inventariswerk te zijn, ook wel aan honderd per uur, maar eigenlijk niet echt zo voor de hand liggend.

Het verschil tussen werk dat ik kan doen terwijl ik naar Tolstoy luister en werk dat ik kan doen terwijl ik naar muziek luister. (Verdere categorieën zijn: werk waarbij de muziek af moet, werk waarbij ik niet wens onderbroken te worden, en werk waarbij ik geen andere mensen in de buurt duld.)

Hoort men mij klagen? Baneent! Wat zou ik! Niets zo wijs als werk dat niet voor de hand ligt!

…en ondertussen luisterde ik naar Ennio Morricone – In una Stanza con Poca Luce (C’era Una Volta Il West)

Ik ben zowat de allerlaatste mens ter wereld die kan verdacht worden van Flamingantisme of taaleisen of dergelijke, dus neem het niet verkeerd op als een aanklacht of zo.

In het Frans: je suis Une. In het “Nederlands”: I am Une. Hoe belachelijk is dat niet, maat?

On a related note: ik heb een Kindle gekocht. Dat is zo’n toestel waarop ik boeken ga kunnen lezen.

Het moet helemaal uit de VS van A komen, en vooralsnog zijn er, dacht ik, heel erg weinig of geen Nederlandstalige boeken op. “Jamaar, is dat dan niet lastig, alleen Engelstalige boeken?”

Euh nee. Ik slaag er gewoon niet meer in om boeken in het Nederlands te lezen. Ik lees een taal die geen taal is waar ik voeling mee heb. Ik lees vooral boeken die de hemel in geprezen worden, maar waarvan ik me niet kan inbeelden dat ze in een ander taalgebied ooit zelfs maar gedrukt zouden raken.

Niet dat ik er niet open voor sta hoor, om de zoveel tijd koop ik nog eens een boek in het Nederlands. Om het dan meteen op te geven. Bleh.

Jaja, snob, jaja. ‘t Is al goed.

Ik wandelde daarnet rustig naar mijn mail, nietsvermoedend een lepel muesli herkauwend. Er zat een boodschap van de Capitole in het postvak, beloofde de subjectlijn.

Klik:

Gnyaaarg. Een van Botox en/of Photoshop en/of plastieken chirurgie stijf staande Frans Bauer die u aanstaart, dat is nérgens bevorderlijk voor.

Brr.

Ik zou echt wel elke week moeten kijken, naar Later. Net ingeschakeld en al meteen twee fantastische dingen gezien.

Spaghetti Western Orchestra, met godweetwatvoor combinatie van a capella, geïmproviseerde en echt instrumenten.

En een oude, oude Andy Williams die een breekbaarder-dan-porceleinen Moon River neerzet, inclusief voorzichtig, voorzichtig dansje.

Een compleet andere Andy Williams dan pakweg hier:

…maar dat was dan ook drie. en. veertig jaar geleden.

En toen waren er Echo and the Bunnymen. En daarna Diana Jones. En mensenlief, wat een ongelooflijke ervaring moet dat niet zijn, ook voor die muzikanten, om in zo’n live programma te zitten.

Ik moest luidop lachen met xkcd:

Ah, de herinneringen. Ik was zót van mijn 42S in de tijd:

[en wie wil prutsen: er is een fijne emulator beschikbaar]

Oh getver, helemaal vergeten: ik heb ook wijn gekregen van de Carrefour, en glazen.

Ik ken niéts van wijn, maar ik vond hem toch lekker. Het was al laat op de avond, en we kwamen net van de Cava. Ik proefde iets rokerig, en ik vond dat absoluut niet onaangenaam.

Het was ook een mooi etiket, met een kangoeroe erop.

En eens je voorbij de vervelende leeftijdscheck raakt, is de website er één van de nieuwe soort wijnwebsites: gewoon no nonsense en duidelijk, weg van de akelige drukdoenderijen van dat soort “wijnkenners” dat in een blinde test hopeloos door de mand zou vallen maar wel de mond vol heeft over afdronk en rondheid en ik smaak aarde, karpers, een mespuntje zwezerik, chocolade met witloof, rozenstruiken, kaneel, wc-eend.

Tjaha. Een mens zou er bijna medelijden mee krijgen:

Anna had een drukhandschoen die er zo uitzag:

Daar kwam een stukje litteken uit aan haar vinger, maar vooral: die was eigenlijk te klein.

En dus heeft ze een nieuwe handschoen gekregen. In twee delen, met vijf vingers eraan:

Als ze hem aan heeft, is het geen probleem, maar om hem aan te krijgen… brr.

Het is namelijk niet alleen die spannende handschoen in twee stukken die aan moet, maar onder de handschoen moeten ook nog eens stukken siliconen op haar littekens geplaatst worden.

Ik vond die vorige al lastig, maar daar was er een truuk met een plastiekzakje die het gemakkelijker maakte. Met deze is het een hele handeling, en doet het ook soms pijn omdat het ding dubbel moet geplooid worden om die siliconen ertussen te pleuren.

Alla.

Nog wat meer dan een jaar en we zijn er van af, hopelijk.

Gisterenochtend: telefoon. Of er twee kindjes bij ons zouden kunnen komen slapen. Het stond me bij dat wij iets te doen hadden, en dus wist niet direkt wat geantwoord.

Stom, natuurlijk: ofwel zijn we thuis en is het geen probleem, ofwel is er een babysit en is er ook geen probleem. Euvel verholpen in de namiddag: gezegd dat het natuurlijk kon.

En zo zaten we met zes kinderen aan tafel:

Het eten was iets met kippengehakt en spinazie en mozarella en dan gestoomd en dan in een soort coulis van tomaten en pepers, en het zag er grappiger uit toen ik het aan het mengen was en in hoopjes aan het pleuren was.

“Balletjes” was de term toen nog niet, namelijk: ‘t was heel erg spludgy. Vandaar dat we het een paar minuten in de stoomoven gestoken hebben: anders zou het waarschijnlijk in stukken gevallen zijn als we het in die coulis hadden gesmeten.

Een serieus gemak, zo’n stoomoven, trouwens. Dingen erin:

…en vier minuten later:

Ik was er in eerste instantie niet echt voor, voor dat ding: het was een compromis dat als ik zo’n vegruizelaar in de pompbak kreeg, dat Sandra zo’n stoomoven mocht hebben.

Niet dat ik niet meer zonder zou kunnen nu, maar het is dus wél ferm gemakkelijk.

Ik doe regelmatig met de kinderen van beesten kijken op het internet.

En dan kijken we naar de aiai en de weta en de naakte molrat en de oeakari en de sterneusmol en zo. Aardige beesten, waar ze nooit zeker zijn of het wel echt bestaat als ik het omschrijf, tot ze het op Youtube of op foto’s zien.

De kakapo is ook een grote favoriet: een niet-vliegende reuzenpapegaai, what’s not to like?

Kijk! Een kakapo:

De duts was heel ziek als klein kakapootje en kon niet in het wild overleven, en denkt dat hij een mens is. Och here.