Ah, the memories…

Founded in 1982 by Jeff Minter, Llamasoft quickly established a reputation for producing games rich in originality, adrenaline-pumping action, quirky humour and digital ungulates.

Jeff Minter: de originele dude.

Attack of the Mutant Camels! Revenge of the Mutant Camels! De reden om jaloers te zijn op al wie een Commodore 64 had!

En hoe blij ik was toen Llamasoft voor Atari ST dingen maakte!

En! Gridrunner Revolution!

Nee serieus: ik was echt bijna dood, daarnet.

Spaghettisaus opgezet, spaghettisaus verhuisd naar achterste vuur, pot met water voor spaghetti op voorste vuur gezet.

Veel rook, en om de één of andere reden stekende pijn aan mijn ogen, alsof er look aan het aanbranden was, wat nonsens was, want het was water in de pot onder mijn neus.

Wat afstand genomen van het vuur, en nog altijd pijn aan mijn ogen.

Blijkt: de voorkant van mijn peignoir stond in brand, en nog geen klein beetje. Whee! Ik zal mij net iets teveel over het voorste vuur gebogen hebben, of zo.

Mijn mouwen stonden niet in brand, daar heb ik het vuur dan maar mee uitgestampt. Had ik iets synthetisch aan, ik lag in het hospitaal, schat ik in.

Alla. Terug aan het werk.

Het is verleidelijk, thuis zitten werken en de aandachtverslappers aan zetten: Twitter, Facebook, e-mail. Vooral als er op mijn bureau vijf schermen staan, dan kan ik gemakkelijk pakweg Tweetdeck op één ervan zetten, en volgen wat en hoe.

Om de zoveel tijd doe ik het eventjes, om meteen te constateren dat het veel te gevaarlijk is, en dan zet ik het weer af en vraag ik me af of al die mensen op twetter geen wérk te doen hebben, op een doordeweekse donderdagochtend.

“Euh ja, en gij zit wel iets op uw weblog te schrijven”?

Euh wel, beschouw het als een rookpauze.

En geniet ondertussen van deze mens, die ook op een donderdagochtend rond tien-elf uur in de weer was. Een biertje gaan halen in de lokale winkel:

En dan stommel ik nu om een nieuwe fles cola light in de frigo aan de andere kant van de kamer, zet ik Twitter weer uit, en doe ik verder met screenshots en Excel en PowerPoint. Het laatste, of nee, het voorlaatste rechte stuk.

Euh ja, maar waar moet mijn klavier dan liggen?

Zo grappig, trouwens, dat al die mensen denken dat het Apple is die heel die multitouch heeft uitgevonden:

…en ze zijn trouwens nogaltijd goed bezig:

We hebben een tijdje geleden een project afgerond bij een klant. Een behoorlijk groot project in tijd, en ook in budget, maar vooral in ambitie.

En dan kwamen we compleet onrechtstreeks een paar dingen tegen. Een mail hier, één individueel scherm daar, een website ginder, een stuk software hier. Kleine dingetjes, vluchtige glimpsen vanop afstand, we weten er het fijne niet van, het kan zeer goed een samenloop van omstandigheden zijn — maar we voelden er ons niet goed bij.

Wat moet een mens doen? Zwijgen als vermoord, in de filosofie van “het geld is binnen, de opdracht is afgerond, als het nu mis loopt, is het onze schuld niet”?

Dat is de stijl niet op het werk, nee.

Lang verhaal kort: vandaag was een dag dat ik gelukkig ben te werken waar ik werk. We hebben een afspraak gemaakt met de mensen. Mijn aller– allergrootste angst toen we de vergadering begonnen, is dat het zou overkomen alsof we daar zaten met de gedachte van “we hengelen naar een vervolgproject”.

Nee, met open vizier gezegd dat we ons zorgen maakten. En blijkt dat we inderdaad —oef!— maar een momentopname zagen, en dat we ons voor een deel niet zoveel zorgen moesten maken als we ons maakten.

Voor een ander deel kunnen we nog wat betekenen voor elkaar. Ons doel is —serieus, en stop met lachen— consultants te zijn die zo snel mogelijk overbodig zijn. Dat is aan de ene kant uit oprechte bezorgdheid dat we de klant een degelijke en duurbare oplossing willen geven —ik zié u grijnzen, stóp ermee— en aan de andere kant uit egoïsme, dat we voor onszelf alleen het moeilijkste en interessantste werk willen.

En dus gaan we misschien, soms eens, hier en daar, langs gaan: het interne team doet het uitstekend, groeit helemaal in zijn rol, maar van tijd tot tijd kunnen we nog eens een paar uur coaching doen.

Jazeker, we zijn geen liefdadigheidsinstelling, dat zal dus een paar uur zijn van tijd tot tijd die te betalen zullen zijn.

Maar immens veel belangrijker dan dat: ondertussen is de lucht geklaard. Onbetaalbaar, zoiets, tussen twee partijen die samen iets moois proberen maken.

Moh, die mens komt mij bekend voor, dacht ik, bij het ondergaan van het begin van een nieuwe week Komen eten.

Waarom komt die mens mij bekend voor?

Ha! ‘t Is gewoon Luc van Deli-Ostrich, de man die zijn volk struisvogel leerde eten!

Ja-íren geleden hadden we Deli-Ostrich als klant. Leute!

We kregen een hele doos met vlees om in de geest te geraken, en zo hebben we thuis voor het eerst krokodil gegeten, en springbok. Kangoeroe en struisvogel, dat aten we hoedanook al. En we kregen ook een heel pakket met illustratiemateriaal: struisvogelvel dat we ingescand hebben en op de achtergrond gezet, bijvoorbeeld.

Ah, good times. Ik zie dat de website, trouwens, niet echt heel veel veranderd is van aanpak: uitleg over de beesten, over het vlees, en recepten. Toendertijd was het nog mogelijk, meen ik me te herinneren, om een kennismakingspakket te bestellen. Nu zijn ze net iets groter geworden, Deli-Ostrich.

Het was niet allemaal fijn werk, in de tijd van het kleine websiteboer zijn, maar dít was wel een leutige website.

Serieus, gasten: er zijn ernstig veel bedrijven die kunnen leren van Amazon.

Ik moest er twee boeken kopen voor Louis, en dan heb ik er nog een voor mij bijgekocht, en ook zo’n Kindle.

Vanavond een mail in de mail:

Greetings from Amazon.com.

We thought you’d like to know that we shipped this portion of your order separately to give you quicker service. You won’t be charged any extra shipping fees, and the remainder of your order will follow as
soon as those items become available.

The following items have been shipped to you by Amazon.com:

• The Bible and the Ancient Near East (Revised Edition) $11.53
• Origami Insects  $10.36              1  $10.36

Shipped via UPS International

Ik vind dat dus ongelooflijk. Leve Amazon.

Oh! Oh!

Als het wat meezit, dan begint binnen drie weken een bijzonder bijzonder fijn project. Normaal gezien doen wij op het werk niet zo enorm veel dat de mens in de straat ook echt ziet, maar dit zou anders moeten zijn.

Multidisciplinair, ook.

Zo wijs.

Ik heb dorst en Sandra wil niet om drank gaan voor mij.

Waar heb ik dat aan verdiend, denk ik soms. En het ergste van al: ze heeft niet eens haar computer op haar schoot, dus tegen dat ze dit leest, zal het veel te laat zijn.

Voor de rest: het was weer één van die vreemde weekends die voorbij leken te vliegen en tegelijk ook niet.

Ik heb vrijdag thuis gewerkt, en het was de bedoeling om iets in de loop van de avond door te sturen (‘t was tegen maandag, maar ik wou het wel al af hebben), maar uiteindelijk zijn we vrijdag met een ver-schrik-ke-lijk grote mand (of beter, glazen kom) fruit naar de intensieve zorgen van het UZ gegaan, waar ze Anna verzorgd hebben in augustus.

En toen we thuiskwamen, was het bijna tijd om met Dirk en Eva te gaan eten, en dan zijn we gaan eten, en toen was Sandra al aan het slapen en had ik net teveel gedronken om nog alleen in de regen op de fiets te kruipen richting verjaardagsfeestje van Tom, en dan ben ik maar met een wiskundeles in bed gekropen.

Om zaterdag wat door te werken aan het ding voor het werk dat ik niet af had gekregen vrijdag, en het dan wat meer te goldplaten dan ik anders zou hebben gedaan, en door te sturen naar de klant.

En toen was het plots namiddag, en toen moesten we naar een eetfestijn op school, en toen zijn we naar huis teruggekeerd en ben ik met de drie jongste thuis gebleven terwijl Sandra nog terug ging.

Het was zaterdagavond en het leek alsof het weekend nog een week zou duren: ik denk niet dat er veel is dat zo fijn is als een deadline hebben en voor één keer ruim op tijd klaar te zijn — anders is het altijd heldenwerk in de nacht en de uren op voorhand, ik ga het nóg zo doen.

Enfin, voor ik het wist, was het een stuk in ondertussen al zondagnacht en ben ik weer met een les wiskunde in bed gekropen.

En toen was het zondag, en heb ik een zeeschildpad geboetseerd en een giraf, en is dat denk ik het enige dat ik de hele dag gedaan heb. Oh, behalve dat ik voor één keer mijn efforts, de timesheets dat ze zeggen, ook ruim op voorhand, in de loop van zondagmiddag, gedaan heb.

Wat een vreemd, vreemd weekend.

Ondertussen is Sandra nog altijd niet aan de computer. Het ziet er naar uit dat ik mijn sletsen zal moeten aandoen en zelf om cola moeten lopen. Door de regen. Tss.

We hebben, ‘t is te zeggen Sandra heeft, een klomp klei gekocht zo groot als een microgolfoven.

Wahey!

Het moet geleden zijn van in de lagere school, denk ik, dat ik nog met klei had geprutst — ik herinner me dat we van die heel grove klei hadden op school, en dat we dan eerst een eeuwigheid moesten kneden en met water prutsen eer daar iets mee aan te vangen was.

En dan zat dat vol met stukken en brokken, en moest dat gebakken worden in de oven die achteraan de tekenklas stond, en als het gebakken was dan moest het geglazuurd worden, en negen kansen op tien liep dat faliekant af, met glazuur die in dikke druppels trok en heelder stukken onbewerkte klei over liet, en alles.

En achteraf gezien was de tekenleraar een numskull die ons maar liet (letterlijk) aanmodderen, en die ons exact één techniek heeft aangeleerd om met klei te werken, over de zes jaar lagere school: worstjes maken, die boven mekaar leggen, en dan vlakstrijken met boetseermes en water.

Wat dus wou zeggen dat wij beperkt waren tot massieve stukken massief gebeeldhouw, of tot variaties op ineenzakkende pennenhouder/asbak/vaas.

Terwijl er al die technieken zijn, en terwijl er nota bene een potterswiel in de klas stond, bedenk ik achteraf.

Afijn.

Deze klei is blijkbaar luchtdrogende klei. Ze voelt aan als natte plasticine, en er zitten geen brokken in. De kinderen hebben er al meteen vanalles mee gemaakt, Louis op kop. Een iguanodon, bijvoorbeeld:

Of een dikke slek, wel twintig centimeter lang:

Ik heb een olifant gemaakt, tussen de bedrijven door. Klei is wijs.