Ik zit er nog op te wachten, mijn eerste PC met Windows 7 erop.

Maar de reclame is alvast machtig:

Allez, wie kan daar nu iets tegen hebben?

Baimurat Allaberiyev, a diminutive native of Tajikistan who has herded sheep, picked cotton and toiled in construction, hardly looks like Russia’s latest musical sensation.

But Allaberiyev has remarkable talent sets him apart from the millions of Central Asians who come to Russia to escape crushing poverty at home.

A musical prodigy, he can perform Bollywood show-stoppers as a one-man band, equipped with nothing but an uncanny falsetto and a metal bucket.

That — and the miraculous star-making powers of the Internet — have turned this 37-year-old into a cult celebrity here.

Comedy gold, trouwens, Bollywood, vaak. Maar ook van die oorwormen die er alleen met een dosis “de meeste dromen zijn bedrog” weer uitraken:

…wat dan weer in de Tajik Jimmy-versie dit geeft:

Soms is het ook wel écht te vreemd voor woorden, en smeekt het om bekeken te worden, Tajik Jimmy of geen Tajik Jimmy:

Zo grappig: een interview in het Occitaans met een reggae-hiphop-achtige band uit ginderachter. Maar dan wel ondertiteld in het Bretoens.

Ojo maat, om een zegswijze van de kinderen te gebruiken: Keith Floyd is overleden.

Ik begrijp niet dat ik dat gemist heb.

Leve Floyd, de man die zijn volk leerde koken op televisie:

Zoals zo ongeveer iedereen vermoed ik, keek ik vooral omdat het fantastische televisie was — Keith Floyd strontzat op een boot, ruzie aan het maken met de kapitein én de cameraman tegelijkertijd was één van de scènes die me altijd zullen bijblijven.

Maar hij was echt ook goeie kok:

Ah well.

Er zat vanmorgen een brief in mijn gmail:

We are making some major changes to Technorati.com. They have been in the works for a while, and you’ll see them go live in early October.

In order to do this, we have had to rebuild some of our technology from the ground up. One of the features affected is the API. It is not going away, but unfortunately there will be a significant interruption in service. The feeds will be turned off starting October 25.

We are estimating it will take 6 to 8 weeks after that date to provide API components again. We are very sorry for any inconvenience this may cause you. When we restart them, you should find they’ll deliver much better results.

Sincerely,

The Team at Technorati

Euh, wít?

Zes tot acht weken off-line gaan? En dan verwachten dat ze nog gebruikers gaan over hebben of zo?

Grinnik.

Kijk nu:

Dan openen ze Moskou voor zaken, en dan blijkt dat men een episode maar kan uitspelen als andere mensen u helpen.

Hoofdstuk 1 is telkens een reeks jobs voor iedereen (in episode 1: Fight off an ultra-national gang, Arrange a drug shipment for the Mafiya, Smuggle consumer electronics for the Vory), dan moet in Hoofdstuk 2 een keuze gemaakt worden tussen Mafiya en Vory (in episode 1: Kidnap a local gang leader for the Vory of Kill a local gang leader for the Mafiya). Ik had Mafiya gekozen, en dan kreeg ik er Collect the hit payoff en Buy Mafiya intel on Dmitri bij. Hoofdstuk 3 was Threaten a gang’s supplier en Hijack an arms shipment from a militant gang, en geen idee of dat voor iedereen was of enkel voor Mafiya en dat Vory andere kreeg. Als die allemaal gedaan waren, kwam de finale, in twee delen: Hospitalize some nationalists (waar een loot drop, Dossier on Dmitri uit Buy Mafiya intel on Dmitri voor nodig was), en uiteindelijk Confront gang leader Dmitri Leonov.

…maar die kan ik dus niet zelf doen. Daar moest ik hulp voor vragen.

Zo zwak! Nu moet ik wachten tot iedereen in mijn mafia óók zo ver is of zo? Bah.

Gelukkig kan ik ondertussen naar Episode 2, die helemaal in een politieke sfeer baadt — Hoofdstuk 1: Violently break up a campaign rally, Silence a political critic, Bribe an election official; Hoofdstuk 2: Absuct a candidate’s wife for the Mafiya (alternatief was Fix a local election for the Vory), “Convince” the candidate to withdraw, Kill an investigative reporter.

…en daar zit ik dus:

Episode 2, hoofdstuk 2. Te wachten tot ik genoeg energie heb om een kandidaat te “overtuigen” een stap terug te zetten. Twee energiepunten per twee minuten en een half. 81 energiepunten nodig. Binnen honderd en één minuten kan ik nog eens op een knop duwen.

Boeiend spel hoor, daar niet van.

…ooh hang on:

Niet dat ik er iets mee ben, want om Level 2 te zijn in Episode 1 moet ik weer van vooraf beginnen:

En heb ik blijkbaar acht delivery trucks nodig, die ik alleen in New York kan vinden. Zucht.

…ja, dat is dus zó een spel. Uren en uren en uren niets doen, en dan een paar minuten frantic clicking, en dan weer uren niets doen.

Het is wél ideaal om, om de zoveel tijd als de concentratie van het werk verslapt, eens afleiding te hebben: in tegenstelling tot andere spelletjes is het gewoon letterlijk onmogelijk om te blijven spelen, namelijk.

Het valt stil wegens te weinig energiepunten.

Een microcosmos van het echte leven, quoi.

A glorious dawn awaits. Not a sunrise, but a galaxyrise. A morning filled with four hundred billion suns.

Ik weet niet waar u was, toen Cosmos op televisie kwam. Misschien was u nog niet geboren.

Maar ik krijg van dit filmpje tranen in de ogen, hoe cheesy de effecten ook mogen zijn:

En nu aarzel ik tussen Cosmos herbekijken en riskeren teleurgesteld te zijn, of Cosmos in mijn hoofd te laten als een wondermooie maar alsmaar meer vervagende herinnering.

update Ik denk dat ik het toch maar eens ga herbekijken. Zo begon het, en het is net zo goed als ik het mij herinner:

To find the truth, we need imagination and skepticism both, begint Sagan de serie. Niet moeilijk dat de fundamentalisten hem niet zo hoog in het vaandel dragen.

We hebben vandaag op het werk een workshop Tangible modeling & Tinkering gedaan.

Um, ja. De jury is nog uit. ‘t Is een techniek die ongetwijfeld haar waarde heeft, maar misschien hadden de onderwerpen waarrond we het gedaan hebben beter kunnen gekozen geweest zijn.

‘t Was wél wijs. Zoals die keer dat ik een spook en een pacman en pillen gemaakt had, en dat die later bleken te kunnen staan voor on-line gaming:

Of die keer dat ik allemaal meisjes gemaakt heb van plasticine, pijperagers, papier en ijzeren bouten, en een kruis, en dat Olivier een prachtige Carrot Of Religion maakte:

Meer foto’s alhier, trouwens. ‘t Is wijs als bijleren zo leutig is.

Oh boy. Vijfentwintig. De eeuwigheden die ik over en weer gevlogen heb tussen Lave en Zaonce.

Eén woord, en u weet genoeg: Lenslok.

Vandaag de hele dag les gegeven.

Ik doe dat dus eigenlijk wel graag. ‘t Is te zeggen: achteraf doe ik het graag, en als het ver genoeg in de toekomst is of als het nét ervoor is, dan doe ik het graag.

Het zijn die paar dagen ervoor dat ik het niet graag doe. Vandaag was het les Visio en prototypes en wireframes, volgende week dinsdag en woensdag is het Enterprise Information Architecture. Díír heb ik nu op dit moment geen zin meer in, maar dat komt tegen volgende maandag wel in orde.

Morgen interessante workshop over tangible modelling en dingen, donderdag en vrijdag werken aan een nieuw project en die opleiding van volgende week. En dan zit het er weer op.

Zoef, zei de week.

Maaralléééééé, hoe is dat mogelijk! Ik heb denk ik in een heel lange tijd niet zoveel persoonlijke mails gekregen met varianten op “gaat het een beetje Michel ge zijt toch niet depressief of zo”.

Of ik depressief ben of zo, dat is voor mij om te weten en voor u om te raden, maar nee, wat ik schreef is géén eerste symptoom van een finale instorting.

Jongens toch.

Wat ik dus wél ongelooflijk vervelend zou vinden, dat zou zijn als er bij ons op de koer voortdurend krabben zouden rondlopen.

Er zijn plaatsen waar er van die landkrabben rondlopen. En zeg nu zelf, dat moet toch ongelooflijk vervelend zijn?

“hier lagen vroeger drie droge worsten maar nu niet meer, en zou het niet eens tijd worden voor een manicure, niet dat we er iets mee bedoelen, maar we bedoelen maar?”

Euh ja. Sandra had droge worst gekocht, en die bleek de dag zelf dat hij gekocht was, al beschimmeld te zijn, of althans er zeer verdacht uit te zien, en dus heb ik die weggegooid in de vuilbak, en plots bleken die op de koer te liggen, geen idee hoe ze daar plots lagen. En nu weer niet meer, dus. Vandaar.

En ik bedacht plots dat er tegenwoordig niet zoveel manicures meer gedaan worden, al kan dat aan mij liggen omdat ik niet veel meer met manicuristes in contact kom. Niet dat ik dat ooit wel deed, maar alla.

En ook: als termieten nu eens géén kakkerlakken zouden zijn maar wel, pakweg, wezels. Of vleermuizen. ‘t Is niet alsof dat weird is of zo, want termieten zijn kakkerlakken, en er zijn vleermuizen die niet meer kunnen vliegen, dus waarom zouden ze niet naakte molrat gaan op ons, en helemaal ondergronds en eusociaal doen en dingen?

Bon. Termieten zijn eusociale insecten. Alle verschillende soorten termieten, zo leert de wetenschap ons, stammen allemaal af van één welbepaalde soort kakkerlak, die net als termieten cellulose kon verteren wegens gespecialiseerde bacteriën in zijn darmen, en die zoniet eusociaal dan toch wel sociaal was. [zie Evidence for Cocladogenesis Between Diverse Dictyopteran Lineagesand Their Intracellular Endosymbionts, PDF, voor de amateurs]

Er zijn ook eusociale zoogdieren: naakte molratten. Maar waarom zouden naakte molratten de enige eusociale zoogdieren zijn? In Stephen Baxter’s boek Coalescent gaat het bijvoorbeeld over een menselijke eusociale maatschappij — zou een eusociale wezel minder absurd zijn?

En dat deed er mij aan denken: waarom geen eusociale op hout levende vleermuis? Er zijn vleermuizen die gespecialiseerd zijn in rondlopen op de grond (zie alhier, bijvoorbeeld) — zou het een grote stap zijn van rondkrawietelen in dode bladeren naar holen maken in of met stapels dode bladeren en hout?

Ik denk trouwens dat die vlekken op de ellebogen van mijn hemden er zijn van de etter van het schurft dat ik krijg van mensen die al hun foto’s in een fake Polaroidkader zetten, …

Ik bezigde een beetje van een overdrijving om te zeggen dat ik er compleet irrationeel, en ik weet het, waar ik mij in ‘s hemelsnaam om druk maak, lastig om maak dat mensen foto’s nemen en daar dan een fake Polaroidrand rond zetten.

Akkoord, ik heb dat ook wel eens gedaan, maar zoals ik alhier instemmend knikkend lees: “this could get rather gimmicky rather quickly”.

A fortiori krijg vind ik de meeste andere fake borders rond (meestal digitale) foto’s echt wel, euh, fake. In de tijd was er zo’n rage om te doen alsof uw foto’s rechtstreeks van het negatief ingescand waren, in navolging van de stijl van De Morgen. Om te tonen, denk ik, dat er echt wel niet geknipt was in de foto en dat de cadrage helemaal zo gedaan was en zo bedoeld.

Het interweb staat er bol van, van de “tutorials” om een fake negatief frame rond uw foto te pleuren.

Zelfs de meest lelijke foto krijgt er een authentiek cachet mee, of zo?

Wel, nee: in mijn ogen krijgt zelfs de meest mooie en geslaagde foto een gemaakt, amateuristisch “cachet” als men er overal de tot op de pixel dezelfde zogenaamd artisanale rand rond smijt. En ja, ik kijk naar u, meneer Volume12.

En ja, ook hier besef ik dat ik een oude zaag ben.

… en ook van mensen die overal hashtags bij zetten, en wie niet weet wat hashtags zijn, heeft niets gemist en leeft een gelukkiger leven dan het mijne, not to mention een vlekkenvrijer.

Hashtags. Ooooo mijne man. Dat is zoiets dat van Twitter komt.

Dan schrijft men iets, en voegt men daar een woord of een code aan toe, met een # ervoor. Dat geeft dan iets compleet belachelijk: #ikdoeinteressant #lol #achterlijk #ziehoeikmeeloopmetdehoop.

Zwijgt, ik weet het. Ik moet het mij zo allemaal niet aantrekken.

En het is niet waar wat ze in de liedjes zeggen: roep naar een groente, en de kans is niet groot dat de groente antwoordt.

 Zonder commentaar:

Het is ook niet waar dat katten ouder dan drie jaar champignons kunnen adsorberen met die lange harige lepels die ze onderaan hun achterpoten hebben.

Ik vind dat de onderkant van de achterpoten van een kat er uitziet als een lange harige lepel, so sue me. Maar alleen een krankzinnige zou geloven dat ze daarmee champignons zouden adsorberen. Serieus.

Vlekkenvrijer: it’s a dirty job but someone’s got to do it.

Ha, dat was een lolleken hé. Ik had daarboven gezegd dat mijn leven vlekkenvrijer zou zijn, in de zin dat er minder vlekken in mijn leven zouden zijn. En vrijen, da’s gelijk van sex en zo, en het lijkt alsof vlekkenvrijer een soort beroep is.

Vandaar.

Echt, uw bezorgdheid raakt me, maar ‘t was allemaal helemaal te verklaren.

Als ik thuiskom, zitten de traagste eters van de kinderen meestal nog aan tafel. En dan zit Anna meestal onder het eten. Choco tot in haar haar, yoghurt tot op haar schoot.

Een mens vraagt zich af hoe ze het klaarspeelt, soms.

Wat doet een trotse vader dan? Juist, bezwarend materiaal voor later verzamelen. Dit was eergisteren, tijdens het weekend:

Dit was gisteren, toen ze blijkbaar in een iets minder geneigd-tot-gefotografeerd-worden-mood was:

…maar dus wel zo mogelijk nóg meer onder de etensresten. Een mens zou denken dat we ze met haar gezicht in de choco duwen.