Wat ik dus wél ongelooflijk vervelend zou vinden, dat zou zijn als er bij ons op de koer voortdurend krabben zouden rondlopen.

Zo van die oranje krabben, of beter, van die krabben met een oranjegele onderkant en oranje poten maar met een groene bovenkant en van die grijze ogen op een steeltje met een donkerbruin puntje erin dat u aankijkt alsof ze vol met verwijten zitten, van “hier lagen vroeger drie droge worsten maar nu niet meer, en zou het niet eens tijd worden voor een manicure, niet dat we er iets mee bedoelen, maar we bedoelen maar?”

En ook: als termieten nu eens géén kakkerlakken zouden zijn maar wel, pakweg, wezels. Of vleermuizen. ‘t Is niet alsof dat weird is of zo, want termieten zijn kakkerlakken, en er zijn vleermuizen die niet meer kunnen vliegen, dus waarom zouden ze niet naakte molrat gaan op ons, en helemaal ondergronds en eusociaal doen en dingen?

Ik denk trouwens dat die vlekken op de ellebogen van mijn hemden er zijn van de etter van het schurft dat ik krijg van mensen die al hun foto’s in een fake Polaroidkader zetten, en ook van mensen die overal hashtags bij zetten, en wie niet weet wat hashtags zijn, heeft niets gemist en leeft een gelukkiger leven dan het mijne, not to mention een vlekkenvrijer.

En het is niet waar wat ze in de liedjes zeggen: roep naar een groente, en de kans is niet groot dat de groente antwoordt. Het is ook niet waar dat katten ouder dan drie jaar champignons kunnen adsorberen met die lange harige lepels die ze onderaan hun achterpoten hebben.

Vlekkenvrijer: it’s a dirty job but someone’s got to do it.

Wat ik eigenlijk nog het vreemdste vind, is dat er vaak zo weinig verband is tussen hoe ik mij voel, en wat er recent gebeurd is.

Het kan zijn dat de dag perfect verlopen is, en dat ik mij ‘s avonds voel alsof ik verzwolgen wou worden door de aarde, en het kan zijn dat het de meest klote van alle mogelijke klotedagen is geweest, en dat ik mij al met al wel goed voel.

Ah, tjd, en hoe er te weinig van is om te doen wat ik allemaal zou willen doen. Hoe er altijd te weinig zal zijn, wat er ook gebeurt.

“Family reunions were always tense after cousin Toshiro married an illegal alien.”

Morgen! Nieuwe! House!

Zaterdag was het weer voetbal. KSV Excelsior Mariakerke tegen, um, ik weet het eigenlijk niet. Ze hebben goed gespeeld, onze jongens.

Ik vond dat ze de hele match lang de sterkere ploeg waren. Goeie combinaties, gedurfde aanvallen, degelijke verdediging.

Ze hebben niet gewonnen, dat niet. Het was bijna gelijkspel, dat wel: 7–2.

En Jan speelt ook beter en beter. Het is ongelooflijk, vind ik, hoe snel ze allemaal beter spelen.

Reacties op een website, het is als een fruitschaal: één rotte appel is voldoende om de boel volledig te verzieken.

Zeer toevallig kregen we bij Gentblogt gisterenavond kort na elkaar twee keer ongeveer dezelfde boodschap: “wat is dat daar met die bruine klap tegenwoordig op Gentblogt?” en “de commentaren beginnen hier steeds meer op die van HLN te lijken”.

Zeg er ons uw gedacht over op Gentblogt. Serieus, we zijn benieuwd.

Deze hebben we allemaal wel ooit gezien, nee? De Sixtijnse Kapel vóór ze onder handen genomen werd:

…en ní:

Ooooh, prachtig, magnifiek, ongelooflijk! Het verschil! Die kleuren!

…maar helaas, ‘t is niet allemaal goed nieuws. De mensen die het werk gedaan hebben, zijn blijkbaar van een aantal zeer strikte principes uitgegaan: zo zou Michelangelo enkel in “buon fresco” geschilderd hebben, ‘t is te zeggen, hij zou alleen in de natte en vers gelegde plaaster gewerkt hebben, en niet “a secco”—dus in al die jaren zou hij nooit teruggekeerd zijn naar een vroeger afgewerkt stuk om er bijvoorbeeld een retouche aan te doen of een detail aan te veranderen. Een ander dogma dat ze hadden, was dat al wat wél retouche of overschildering of verkleuring was, dús niet origineel was, en dús weg moest.

Jammer, maar helaas.

Dat gaf dan bijvoorbeeld dit resultaat (klik telkens voor groter beeld):

Het linkerbeeld is een voorbeeld waar Michelangelo in buon fresco het zwart gestoken heeft—let op de details in de trompe-l’oeuil-omkadering, op de plooien in de kledij, op de omlijning van de vlakken, op de manier waarop in zwart vorm en schaduw en volume gegeven wordt. Het rechterbeeld is een gelijkaardig stuk, waar vroeger ook hetzelfde details en volume zat als links, maar waar Michelangelo zeer wellicht a secco het zwart erbij gezet had.

En dat is nu reddeloos verloren.

Ander voorbeeld, de knie van David. Vóór aan de linkerkant: het volume wordt gesuggereerd door het zwart; na aan de rechterkant: ja, de kleuren zijn levendiger, maar het is compleet platgevallen en het rood/roze wordt een amorfe blob:

Nog?

Een zeer groot aantal ogen is voor altijd verdwenen, die had Michelangelo er blijkbaar ook vaak later bijgeschilderd:

Erg hé? Lees het volledige verhaal op Wikipedia.

…en Anna heeft vanaf vandaag een drukhandschoen aan: 22 uur per dag, voor de volgende acht tot zestien maanden, een elastieken ding met daarin een siliconen ding:

Het mag eventjes ‘s morgens en ‘s avonds uit om haar hand te verzorgen, maar voor de rest moet ze het aanhouden.

En het kan zijn dat wat nu dicht is, in de loop van de maanden weer open gaat, en dan moeten er blijkbaar gaten gemaakt worden in die siliconen — die we trouwens elke dag moeten koken.

Niet evident, allemaal. Nog een geluk dat ze er niet al te veel last van lijkt te hebben.

Louis had van dat heel lang sluik haar, en nu niet meer. Wijs!

Vorig weekend zijn we naar Nederland geweest, bij de familie verjaardag vieren.

Voor de weg naar daar had ik wat dingen op de iPod gezet, en vraag mij niet waarom, er stond ook een plaat van Pierre Perret op: Pierrot chante pour les gamins, les marmots, les lardons.

Wij hadden thuis een stapel platen van Pierre Perret, en ik was er in de auto zaterdag compleet verbaasd van hoe ik die liedjes na, oh, dertig jaar nog altijd bijna helemaal kon zingen.

En hoe het zelfs bij de honderdste beluistering niet gemakkelijk is om de waterlanders te bedwingen bij de ene helft van de liedjes, en het gelukzalig glimlachen bij de andere helft.

Ter illustratie! Mon p’tit loup, geschreven voor een verkracht kindje:

Of Lily:

…en dan aan de andere kant, bijvoorbeeld Vaisselle cassée (“Savez-vous casser la vaisselle à maman? Voilà voilà comment on s’y prend: la toute première fois, on hésite un peu. Quand on a pris le coup, c’est marrant comme tout. On pose une assiette sur une autre assiette, puis de plus en plus jusqu’à ce qu’y en ait plus. La pile sur la tête on enlève la main puis on lève un pied en chantant ce refrain: Vaisselle cassée c’est la fessée!Vaisselle foutue pan-pan cul-cul!”) en let er vooral op dat zo ongeveer op heel dat plein het blijkbaar ooit gezongen heeft als klein kind:

 …of Les jolies colonies de vacances (“J’ai que huit ans mais je m’débrouille. J’tousse un peu à cause qu’on avale la fumée d’l’usine d’à côté, mais c’est en face qu’on va jouer, dans la décharge municipale”):

…en om af te sluiten: La cage aux oiseaux, en durf eens te zeggen dat dit geen ongelooflijke televisie is, en dat de wereld niet mooi kon zijn, soms, en dat de wereld niet voor altijd een beetje minder mooi geworden is toen Jacques Martin stierf—

Zucht.

Telkens ik mij een tijdje niet scheer, zie ik hoe ik hoe oud ik aan het worden ben.

Tempus dinges, ik zou het duizend keer zeggen, allez.

Zullen we nog eens een rondje lachen met de domme Amerikaanders? Ja? Welaan dan:

En kijk, nog! Deze keer met meer spreken, en een fascinerende kijk op wat er gebeurt als mensen meer informatie krijgen dan ze dachten te hebben:

Toch goed dat wij in België Vlaanderen niet zo achterlijk zijn.