Van zodra we toekwamen, was het al duidelijk: de scheidsrechter zat in de zak van VSV Gent.

Het dappere KSC Excelsior Mariakerke had niet alleen te kampen met het nadeel van uitspelen, in een dampende arena vol Gent-supporters, maar het was ook vijf tegen zes. Mariakerke met een spits, een bak en twee vleugelspelers, allen rond de vijf jaar, Gent met hetzelfde plus een volwassene met een scheidsrechterfluitje. En ik durf niet te zweren dat ik de trainer van VSV niet óók zag meespelen.

Kwatongen zullen beweren dat er een overduidelijk kwaliteitsverschil was en dat het leek dat de VSV-spelertjes al een jaar langer aan het trainen waren, maar wij experten keken daar meteen door. Met de moed der wanhoop in de Hel Van Gent: 16–2.

Ontnuchterende cijfers. Trainer Freddy’s positie staat op de wip.

(Vertaling: Jan’s eerste echte voetbalmatch. Hij zal nog heel, héél veel boterhammen moeten eten en leren over voetbal. Het concept “een keeper moet op de bal springen als die aan een slakkengangetje richting doel stuitert”, bijvoorbeeld. Of het concept “als er al twee van uw vier veldspelers achter dezelfde bal lopen, is het niet zo’n goed idee om er met de twee andere spelers ook nog eens achter te lopen”.)

(Maar ze hebben zich geamuseerd, en ze hebben veel bijgeleerd, dingen die ze op een gewone training niet zomaar zouden kunnen bijgeleerd hebben. En ik ben er trots op, op Jan, zelfs al heeft hij eigenlijk niet zo goed gespeeld: ‘t zal volgende keer beter zijn, en de keer daarna nog beter.)

(Maar dat “bestolen”, da’s dus écht waar: Jan heeft een doelpunt gemaakt, en de scheidsrechter heeft het niet goedgekeurd. De keeper had de bal pas achter de lijn vast. Awoert! Uitgekocht!)

Tch.

Ik had dus een tijd geleden slakken gevangen. Meer dan vijftig dikke tuinslakken, van de variëteit die theoretisch eetbaar is.

Ik had ze in een emmer gestoken en een week alleen water gegeven, resultaat: een emmer vol zwarte uitwerpselsmurrie.

Verkast naar een tweede emmer, en een dikke schep bloem in de emmer gegooid. En wat water. Een week laten staan, resultaat: een stinkende emmer slakken met allemaal opgekrulde witte uitwerpselmeeldingen.

En dan, theoretisch, was het de bedoeling van die beesten te wassen, en in zout te doen, en dan in een bouillon 12 uur op lage temperatuur te laten zooien. En ze dan op te vreten.

…maar ik zag dat eigenlijk niet zitten. Al heel de tijd niet, eigenlijk.

En die beesten dooddoen, zelfs al zijn het maar slakken, dat zag ik ook niet zitten. Laat staan dat ik ze zou in die emmer laten zitten en een langzame dood laten sterven.

Ik heb ze dan maar vrijgelaten.

Jaja, ik weet het. Ik weet het.

Ik moet nog welgeteld *ZES* politico corrupto’s vinden in Mafia Wars, en dan heb alles van Cuba in Level 3 gedaan! En ik had al alles van New York in Level 3 gedaan!

En binnenkort komt Moskou! Mijn leven is zo ongelooflijk fantastisch!

Zegt de dame van het gemeenschapsonderwijs: “We gaan praten over ‘het hoofddoekendebat’, zoals we het ondertussen zijn gaan heten.”

Noemen, heten, overcorrectie, ‘t is wat.

Het was vandaag mijn tweede dag terug op het werk sinds lang geleden, en ‘t was vreemd wat ik wel nog wist en wat niet. Ik wist denk ik niéts meer af van wat er de laatste weken, misschien wel maanden voor mijn vertrek gebeurd was. Vraag me te reconstrueren waar ik aan gewerkt heb voor welke projecten in de loop van april, mei, juni, juli: ik zou het denk ik niet meer weten.

Waar ik wat bang van was, was dat ik over niets nog een opinie zou hebben — dat bleek precies niet het geval te zijn.

Opinies, tjaha. Zoals scheten, vermoed ik: iedereen laat er, en vindt dat die van andere mensen stinken.

Van hoofddoeken en de politiek en het onderwijs en de mensen en de televisie en het leger en hoe erg het allemaal niet is, meneer.

Ik heb vandaag van mijn fijne collega Bart geleerd, trouwens, helemaal Ã  propos niets, dat het weer in orde is om Niet Meteen A Priori Van Extreem Gebrek Aan Melanine Te Verdenken Mensen negers te noemen. En dat het in is, onder de jonge mensen, om meisjes slet te noemen. Zoals in “yo slet gaan haal mij keer een pintje bier”.

Ik verdenk collega Bart van gebrek aan voeling met de populaire en jongerencultuur, maar ik mag niet spreken want ik ken er helemaal niets van. Ik betwijfel dat hij gelijk heeft, maar het zou wel kunnen, ik sta van niets meer verbaasd—ik zie aan de schoolpoorten de waanzinnigste dingen qua mode, bijvoorbeeld.

Jodhpurs in camouflagekleuren met oranje kousen, pakweg. (“Pakweg, pakweg, pak in ‘s hemelsnaam wég”, ah ha ha.) Of anoraks, compleet met cagoule, maar dan in knullige ruitjesmotieven die het midden houden tussen Schotse kilts en keukenhanddoeken uit de jaren 1970. En hoeden. Hoeden mijne man! Hoeden in skai, hoeden in stof, hoeden in vanalles. Lélijk allemaal, dat wel. Wit, blinkend bruin, en opnieuw die kiezige ruitjes. Het kan niet anders of er loopt ergens een stam circusdwergen te zoeken naar hun voorraad lelijke hoeden, want ik heb heel de maand september nog niet één zo’n jeugd gezien met een hoed die groot genoeg was voor zijn hoofd. Of die er elegant of stijlvol uitzag: ‘t zijn gelijk allemaal concierges van verschoten vier-verdiepings-appartementsgebouwen in slechte côtés van de stad, of clonen van Modest van Rosa van in de tijd toen Walter Baele nog mocht op de VRT komen in een andere vorm dan Meneer Van Veelhuizen. Maar dan wel met icky melksnorren en attitudes als waren ze Gods Gift Voor Sletten.

Um, wat nog?

Ik bedacht deze middag plots dat het nu een bijzonder fijn moment is om websitebouwer te zijn. En dat 2002–2004 de meest afgrijselijke periode was om dat te zijn.

Oh, en ik heb allerlei existentiële problemen.

En Jan heeft zaterdag zijn eerste echte voetbalmatch, tegen Gent.

En ik ga eens wat juridische wegen bewandelen.

En ik ben zo moe als iets, mijn rug wilt niet mee.

En we hebben een afspraak om eens te kijken naar verder werk in ons huis.

En het is bijna weekend.

En ik heb een stommiteit begaan in World of Warcraft waardoor ik veel ga moeten herdoen.

Ik heb de laatste weken weer wat boeken gelezen. Dat was eigenlijk al van lang geleden geleden: zo’n iPod/iPhone om afleveringen van series te bekijken en een drukke kalender van slapen op de trein, dat is niet erg conducief tot boekenverbruik.

In een hospitaal zitten, daarentegen… Gelezen:

1. 1491: New Revelations of the Americas Before Columbus (Charles Mann, 2006)
   Een oogopener. Zou moeten verplichte lectuur zijn voor elke geschiedenisles over Amerika. Het komt erop neer dat Noord– en Zuid-Amerika veel dichter bevolkt waren dan men meestal denkt, met meer geavanceerde maatschappijen dan men meestal denkt. Dat bijvoorbeeld het Amazonewoud helemaal geen onontgonnen maagdelijkgebied is, maar het tegenovergestelde: een enorme kunstmatig aangelegde tuin. Of een verschrikkelijk fascinerende discursus over quipu, geknoopte touwen van de Inka, die wellicht zouden kunnen een soort binaire geschreven taal zijn, die, uniek in de wereld, niet overeen komt met een gesproken taal.
   Aangeraden. Al kon het, ahem, beter geschreven zijn. En was de new age-conclusie niet aan mij besteed.
2. Archimedes Codex: Revealing the Secrets of the World’s Greatest Palimpsest (Reviel Netz & William Noel, 2007)
   Tjaha. De heren Netz en Noel schrijven niet zo goed. Enthousiast (Netz) en met kennis van zaken (Noel), dat wel, maar ‘t is echt niet goed geschreven. Nodeloos mysterieus ook, met een schimmige opdrachtgever die niet bij naam mag vernoemd worden en zo. Maar wel een boeiend verhaal: de codex waarvan sprake is een per enorm toeval overgeleverd stuk heel erg oude wiskunde. Archimedes, in tegenstelling tot sommige andere oude Griekse wiskudigen, was eigenlijk te moeilijk om populair te zijn, blijkbaar. En hij heeft (als ik het mij goed herinner, het is al een paar weken geleden gelezen) eeuwen voor Newton en Leibniz, Newtonachtige dingen gedaan met echte oneindigheid.
   Ik vond het vooral aangrijpend te lezen hoe in de 20ste eeuw alsnog een enorm groot deel van de informatie in het boek door stommiteit is verloren gegaan: het heeft eerst een tijd liggen rotten in een emmer afval, en dan heeft een idioot er een paar pagina’s van overschilderd met copieën van illustraties, om de prijs naar boven te proberen krijgen.
3. The New Space Opera (Gardner Dozois & Jonathan Strahan editors, 2007)
   Een anthologie, op minder dan een dag uitgelezen, en ik meen me te herinneren dat ik het heel erg goed vond. Maar het kan zijn dat ik me vergis.
4. Warlord: A Life of Winston Churchill at War, 1874-1945 (Carlo d’Este, 2008)
   ‘t Was ne martiko, Winston. Demeeste biografieën van Churchill prijzen hem de lucht in als het op leiderschap aankomt, en niet opgeven en zo. D’Este is een gevierd militair historicus (note to self: zijn biografie van Patton dringend herlezen), en geeft een meer genuanceerd beeld. Ja, Churchill was moedig. Ja, hij was visionair, en meer dan veel mensen denken: zijn visie op oorlog en leger was in het begin van de 20ste eeuw vér vooruit op de meeste van de mensen rond hem.
   Maar tegelijk was hij ook koppig, en politiek onhandig, een micromanager die het grotere beeld vaak niet zag, een denker in grote patronen die logistiek vergat, en in het algemeen: een complexe persoon. Hij haatte oorlog maar hij hield ervan, dat soort dingen. En hij had er tegen 1920 eigenlijk al een stuk of drie volledige levens op zitten. In Zuid-Afrika, en Soedan, en Indië, en als minister (mede-)verantwoordelijk voor drama’s in de Dardanellen.
   Serieus aangeraden. Eén van die boeken die ik extratraag gelezen heb om er langer van te genieten.
5. Who Wrote the Bible? (Richard Elliott Friedman, 1997)
   Leest als een trein, en is bijzonder weinig verrassend. Ligt er wellicht ook aan dat het al twaalf jaar oud is. Wel een goede eerste inleiding.
6. Een boek van Turtledove, maar ik zou niet meer de exacte titel weten.
   Bundel met kortverhalen. AltHist, alternatieve geschiedenis. Ik ben er door gevlogen, want ik had er al een aantal van gelezen.
7. Aliens: Outbreak, Nightmare Asylum, Female War, Genocide, Harvest, Colonial Marines, Rogue, Labyrinth, Sacrifice and Salvation, Music of the Spears, Stronghold, Frenzy (Berserker), Taste, Mondo Pest, Mondo Heat, Alchemy, Kidnapped, Cargo, Survival, Alien, Earth Angel, Incubation, Havoc, Lovesick, Lucky, Apocalypse, Xenogenesis, Head Hunters, Tourist Season, Pig, Border Lines, the Aliens: Special, Purge, Glass Corridor, Stalker, Wraith, Once in a Lifetime (diverse auteurs, 1989-1999)
   Een hele resem Aliens-comics, 2324 pagina’s in totaal. Van barslecht tot doenbaar tot uitstekend.
8. Tooth and Claw (Jo Walton, 2009)
   ‘t Is gelijk Jane Austen, en helemaal Victoriaans en zo. Behalve dat de personages draken zijn. Serieus. Niet slecht per se, maar ik had er meer van verwacht.
9. Aliens vs. Predator, Blood Time, Duel, War, Eternal, Old Secrets, The Web, Deadliest of the Species, Booty, Hell-Bent, Pursuit, Lefty’s Revenge, Chained to Life and Death, Xenogenesis (diverse auteurs, 1992–2004)
   Een reeks Aliens vs. Predator-comics. 904 pagina’s in totaal, en voor de rest: zie Aliens hierboven.
10. Concrete Jungle, Cold War, Dark River, Rite Of Passage, The Pride at Nghasa, The Bloody Sands Of Time, Blood Feud, Big Game, God’s Truth, Race War, The Hunted City, Blood on Two-Witch Mesa, Invaders from the Fourth Dimension, 1718, Bad Blood, Kindred, Hell and Hot Water, Strange Roux, No Beast so Fierce, Bump in the Night (diverse auteurs, 1990–1997)
    Een reeks Predator-comics. 1134 pagina’s in totaal, en voor de rest: zie Aliens hierboven. Zo gaan boekbesprekingen natuurlijk wel vooruit.
11. Fallen Son: Death of Captain America (tekst: Jeph Loeb, beeld: onder meer John Romita Jr., 2008)
    Dat Captain America dood is, en hoe Wolverine, Iron Man, Spiderman en the Avengers (Mighty en New) daarop reageren. Ik kan niet zeggen dat ik het aardschokkend goed vond.
12. 1602 (tekst: Neil Gaiman, beeld: Andy Kubert, 2004)
    Ik had zin om nog eens een echt goeie comic te herlezen. Toen ik deze kocht een paar jaar geleden vond ik hem zeer goed, bij herlezing was ik minder onder de indruk. Jammer.
13. The Syro-Aramaic Reading of the Koran: A Contribution to the Decoding of the Language of the Koran (Christoph Luxenberg, 2007)
    Boeiend. Maar dat had ik al eens gezegd.
14. The Adventure of English: The Biography of a Language (Melvyn Bragg, 2006)
    Ha, ik dacht: we zitten nog niet in het midden van het boek en we hebben er oud– en middelengels al op zitten, en ik héb al allemaal dingen bijgeleerd, waar gaat het nu over gaan? Maar toen bleek het over Amerikaans en Australisch en zo te gaan. Onder meer over hoe ze daar vaak oudere gebruiken en woorden en uitspraken gehouden hebben, terwijl het in the old country verder evolueerde (afgleed, verwerd, take your pick). Interessant, daar niet van, al was het tegen het einde vaak niet meer dan lijstjes woorden uit verschillende talen overgenomen. En ik wou meer weten over detectiveverhaaldingen genre Great Vocal Shift.
15. Company of Liars (Karen Maitland, 2009)
    Blijkbaar fel gehyped, al moet ik dat helemaal gemist hebben en het gekocht hebben op basis van de premisse: historisch, in Engeland in 1348 gesitueerd. Altijd wijs, dingen uit de veertiende eeuw.
    Het boek zelf? Gho ja, ‘t zijn allemaal leugenaars, zoveel was al redelijk snel duidelijk. En ondanks stapels backstory en uitleg en dingen, zijn het uiteindelijk allemaal redelijk bordkartonnen personages, de Schlechterik op kop. En het is allemaal bij tijden behoorlijk voorspelbaar, ook, de ontknoping op kop—iets dat Terry Pratchett al véél beter gedaan heeft. Maar geen erg! Het leest als een TGV.
16. Weapons of Choice: World War 2.1 (John Birmingham, 2006)
    Oh boy. Ik laat me dus altijd vangen aan dergelijke boeken. Om te beginnen: slecht. Daarnaast: voorspelbaar. Ook: ja, we hebben ondertussen door dat het in de jaren 40 allemaal racisten en vrouwonvriendelijke mensen waren, get over it. En ook: dedju ‘t is deel één van een trilogie en dat stond niet op de cover! Jaja, ik ga deel twee en drie ook kopen en lezen. Dit waren 816 pagina’s, en ik heb er véél minder dan een dag over gedaan, ge kunt peizen. Maar ‘t zal tegen mijn goesting zijn.
17. The Blade Itself (Joe Abercrombie, 2007)
    Hu, wít? Is dit een debuut? Serieus?
    Fantasy, meneer mevrouw, zoals ik ze graag heb: intelligent, cynisch, goed geschreven, met personages die tegelijk larger than life maar ook écht zijn. In het echt komen mensen die gemarteld zijn, er niét goed uit, noch qua lichaam, noch qua geest: Sand dan Glotka is voor mijn part één van de allerbeste karakters van de laatste ikweetniethoeveel jaar. En Logen Ninefingers is een bijzonder verfrissende kijk op de standaard Conan-slash-Elric-figuur, met een innerlijke Arioch, als het ware.
    Run, don’t walk, naar uw dichtsbijzijnde boekenist, en koop u dit boek.
18. Before They Are Hanged (Joe Abercrombie, 2008)
    Vervolg van hierboven. En het blijft uitstekend. In deel twee krijgen nog wat tropes een knauw of een twist: de “jeune premier” (maar niet echt) Jezal dan Luthar, de “goede tovenaar” (or is he?) Bayaz, de “magic negro” (maar écht niet echt) Ferro Maljin. Echt waar: them’s all good eats. Ge moest al onderweg zijn met uw geld in de hand.
19. Last Argument of Kings (Joe Abercrombie, 2009)
    Bon, voor die paar mensen die de vorige twee boeken nog niet zouden besteld hebben: ja, het is een trilogie. En deel drie is al uit. En wat meer is: deel drie is even uitstekend als deel een en twee. En het einde is niét voorspelbaar, niét cliché, en zorgt ervoor dat de dingen zowal afgerond zijn als open. Het was geleden van Steven Erikson’s Malazan-boeken (note to self: dringend herlezen) dat ik zo goeie fantasy gelezen had. Wat zeg ik, zo goeie fictie tout court.
20. Best Served Cold (Joe Abercrombie, 2009)
    Euh ja, nog een boek van dezelfde mens. Ik ga niet liegen en zeggen dat het beter is dan de trilogie hierboven, maar het is zeker niet slechter. Er zijn stukken en onderdelen waar het nóg een tandje bijsteekt, en er zijn stukken en onderdelen waar hij een paar steken laat vallen — vooral, vind ik, waar hij net iets te veel speelt met de vierde muur. Maar wat ten allen tijde overeind blijft, zijn de personages. Twee ervan, Nicomo Costa en Caul Shivers, zijn afgriebelijk goed hernomen uit de trilogie hierboven, worden uitgediept dat het geen naam heeft. Eén is naar mijn goesting maar bij het haar gesleept uit de vorige trilogie. En het hoofdpersonage, Monzcarro “Monza” Murcatto, lijkt op een kruising tussen het Uma Thurman-personage uit Kill Bill en Ash uit A Secret History. Aangeraden, het boek, dat spreekt.

De laatste week is er niet veel meer in huis gekomen van boeken lezen, wegens alsdat ik World of Warcraft opnieuw heb geïnstalleerd en een Draenei Paladin naar level 30 heb gegrind. Maar ik ben vast van plan om in het heen en weer naar het werk een boek te doen in plaats van de iPhone.

Ik ben vanmorgen en vanavond al begonnen, op de trein. In de loop van augustus heb ik Buffy the Vampire Slayer herbekeken, alle 144 uur na elkaar.

Blijkt dat er een achtste seizoen bezig is, in comicvorm.

1. The Long Way Home (Buffy the Vampire Slayer, Season 8, Vol. 1) (Joss Whedon, 2007)
   Euh ja. Tijd voor wat lichter tijdverdrijf. De officiële voortzetting van Buffy The Vampire Slayer, nu in comicvorm. Leuk, maar niet meer dan dat voorlopig. Knullige histories met Dawn, niet echt veel diepgang. Maar: ik reserveer mijn oordeel voor als ik ze allemaal gelezen heb.
2. No Future For You (Buffy the Vampire Slayer, Season 8, Vol. 2) (Brian K. Vaughan, 2008)
   Faith is terug! Ik had het niet voor Faith toen ik de serie voor het eerst op televisie zag, jaren geleden. Ondertussen heb ik Eliza Dushku in Dollhouse gezien en een verse appreciatie voor haar en voor waar Whedon met haar naartoe ging ontdekt. Faith is terug in No Future For You, en stelt niet teleur. Idemditto voor Giles, overigens.
3. Wolves at the Gate (Buffy the Vampire Slayer, Season 8, Vol. 3)
   Ah, that’s more like it. Meer verhaal, meer silliness, Dracula, die ik in de serie ook al hilarisch vond, en lesbische sex. Hoezee! Het komt toch nog goed met seizoen acht!

Zo. Op naar vol. 4. En dan eens zwaar overwegen of ik Angels zou herbekijken, om dan ook de comics te kopen.

Of dat ik eerst nog wat pulp lees.

Of allebei samen.

Anna is uit het hospitaal, en ik ga morgen weer werken.

[beeld van de geweldige Michael Dashow]

Niets speciaals, zo op het eerste gezicht: de kinderen aan tafel.

Behalve dat het de eerste keer sinds drie weken is dat Anna erbij is.

Ha! Ze is thuis! En morgen gaat ze een halve dag naar school!

Tenenkrullend, vond ik het op televisie vanavond.

En voor de rest: wat Gerrit zegt.

Ha, kijk nu. Een foto waar ik een hele tijd aan gewerkt heb om hem te restaureren is foto van de dag op Wikipedia:

Ik zou in mijn mail moeten kijken, want ik weet van ver noch van dicht hoe ik aan dat fototoestel ben geraakt.

Iemand moet me gemaild hebben met de vraag of het me interesseerde om eens zo’n nieuwe Sony uit te proberen, en ik moet geantwoord hebben dat ik dat uiteraard wel wou. Dat moet ergens in de afgelopen maand of zo geweest zijn, en dan ergens in de loop van vorige week kreeg ik een mail met de vraag waar ik de volgende dag zou zijn omdat een koerier dat toestel zou leveren.

Dagen en weken, en eigenlijk zelfs weken en maanden, ten huize onzent is het de laatste tijd allemaal een beetje één lange blur.

Ik ben er redelijk zeker van dat ik dat toestel niet mag houden, maar ik weet niet precies wanneer en hoe ik het terug moet bezorgen—ook daarvoor zal ik in mijn mail moeten gaan kijken.

Maar bon. Waar gaat het over? Een Sony DSC-HX1. Voor een formele review met meer informatie dan ik op eentweedrie bij elkaar zou kunnen googlen: zie DPReview.

Zo ziet het eruit:

Het ziet er als een reflexcamera uit, op het eerste geicht, maar in de hand is het dat absoluut niet:

Op de lens na is het helemaal van plastiek, maar toch voelt het niet echt supergoedkoop aan: waarschijnlijk omdat die uitstulping rechts echt wel stevig en degelijk aanvoelt.

Het is wel geen minuskuul klein ding om in uw zak te steken, maar het is ook niet zo zwaar dat het storend wordt. Een halve kilo of zo, dat valt serieus mee.

Alle knoppen (om een foto te nemen, om in te zoomen, om van modus te veranderen) zitten op logische plaatsen, ik vind de menu’s vanzelfsprekend, en in het algemeen: ‘t is een gemakkelijk toestel om te bedienen.

Ik lees dat het 9.1 megapixels doet, al weet ik niet waar dat cijfer vandaan komt: de grootste foto’s die het maakt zijn ofwel 3456×2592 (in 3:4–modus) ofwel 3467×2056 (in 16:9.5–modus), en in mijn boek zijn dat respectievelijk 8.9 en 7.5 megapixels, maar bon. In ieder geval genoeg om bruikbare prints van te maken, dus.

Ik ben de laatste jaren niet meer op de markt geweest voor een zakfototoestel, het was geleden van een Casio Exilim EX-Z750, en blijkbaar zijn ze tegenwoordig echt wel serieus ver geavanceerd.

Een greep uit het gamma hebbefeatures.

Zoom

Het eerste dat opvalt, is dat er een pleuris van een lens op dat ding zit. In termen van reflexcamera’s doet die het equivalent van 31–620 mm §16:9) of 28–560 (4:3). In termen van normalere mensen: het is een optische zoom van 20x.

Dat wil zeggen dat ik iets twintig keer groter kan maken en dat het geen digitale zoom is waarbij de computer in de camera het beeld groter maakt en dat het dan helemaal blokkerig en wazig wordt, maar dat het het glas in de lens is die verrekijkergewijs de dingen dichter brengt.

Proper.

Gezichten

Het moet nu al een decennium of zo zijn dat meisjes van dertien tot dertig hun MySpacen en Netlogs en Facebooks en watnog vól zetten met foto’s van zichzelf en hun vriendinnen en/of vrienden.

Dat is dan het fototoestel in de lucht, omgekeerd naar beneden gericht, klikkety en hopen dat iedereen er een beetje op staan en relatief in focus.

Negen kansen op tien is dat niet het geval, maar daar liggen ze meestal niet wakker van, als er maar genoeg oogschaduw op staat, en van die make-up die doet alsof ze van vet blinkende gezichten hebben, en kan iemand mij eens vertellen wie die memo geschreven heeft dat dat er goed zou uitzien.

Alla. In– en uitademen. In– en uitademen.

Gezichtsherkenning zat al een tijd in veel van die fototoestellen, in de zin dat er een modus was die op gezichten focuseerde. In de DSC-HX1 zit een gezichtenmodus en een twilightgezichtenmodus (voor op thé dansants of in discotheken, vermoed ik), maar wat meer is: de gezichtenmous herkent ook lachen en glimlachen, en weet of de ogen open dan wel toe zijn. Schwiing! (<— ssee, ik ben mee met de tijd).

Gevolg: toestel gewoon op armlengte houden, naar beneden richten en op de knop duwen geeft een foto van een gezicht in focus. In deze zat Anna praktisch op mijn schoot en werd er een foto genomen van zodra ze glimlachte:

Filmpjes

Tegenwoordig doet alles wat foto’s maakt, ook filmpjes, en ook in HD.

De Sony doet niet anders: 1440×1080 pixels die dan op de computer uitgerokken worden tot 1920×1080, 30 frames per seconde, stereo, als MP4 (H.264) geëncodeerd. Vertaling: ‘t ziet er niet slecht uit. Het filmpje van Anna in de buggy van een tijd geleden is ermee gemaakt.

Er zit digitale beeldstabilisatie in, wat men mag verwachten. Wat wel verschrikkelijk vervelend is, is dat de zoom welgeteld één snelheid heeft: t-e-r-g-e-n-d traag. En dat autofocus naar mijn zin serieus hit & miss is.

Fimpje hierboven: in een donker achterhuis getrokken. Merk de rolling shutter op (dat de computerschermen scheef lijken als ik links en rechts doe) en de verchrikkelijk trage zoom.

Ruisonderdrukking

Als er weinig licht is, kunnen schematisch ruwweg drie dingen veranderd worden:

1. ofwel gaat de sluiter méér open, waardoor er meer licht op de sensor kan komen — maar lang niet alle lenzen kunnen dat serieus veel doen, en zó geschikt voor weinig licht is die Sony-lens niet (f/2.8–f/8, voor de kenners);
2. ofwel blijft de sluiter langer open staan, waardoor er meer tijd is om meer licht op de sensor te laten komen, maar waardoor foto’s riskeren waziger te worden omdat er iets of iemand beweegt (het toestel zelf of het onderwerp);
3. ofwel wordt de ISO hoger gezet: bij niet-digitale fototoestellen moest voor hogere ISO andere film in de camera gestoken worden, meer gevoelige film – bij digitale toestellen wil dat gewoon zeggen: “vermenigvuldig de hoeveelheid licht die gemeten is met een bepaald getal”. Als dat gebeurt, wordt er een foto gemaakt met minder licht, maar omdat de sensor niet genoeg licht heeft, komt er ook ruis op de foto: de onnauwkeurigheid, zeg maar. Zoals er op (niet-digitale) televisie meer ruis is als het signaal minder sterk is.

Nummer één en nummer twee, daar is weinig aan te doen. Nummer drie, daar heeft Sony iets op gevonden.

In plaats van één foto te nemen, waar dan veel ruis op zit, neemt het toestel zes foto’s, combineert het die foto’s en maakt het er een gemiddelde van, waardoor de ruis voor een stuk weggekregen wordt.

Impressive. Ter illustratie, in het schemerdonker twee keer een foto genomen van een krant en wat geld:

Zelfs op een veel verkleind formaat (klik op de foto’s en dan op “all sizes” bovenaan de foto’s om naar het origineel bestand te gaan) ziet die bovenste er modderiger uit, met meer ruis, dan die onderste.

Kijk naar details, en het wordt nog indrukwekkender:

Of nog:

Zelfs in de foto’s-met-ruis zit al wat ruisonderdrukking, digitaal dan, met behulp van de computer in de camera, maar die combinatie van foto’s geeft echt wel goeie resultaten.

(Voorwaarde: dat het onderwerp stil staat, natuurlijk.) (Wat het nut ervan al meteen een klein beetje minder maakt: een foto van een optreden zal er niet meteen minder ruizig door worden, vermoed ik.) (Maar toch.)

Panorama

Voor wie graag eens een panorama maakt: de DSc-HX1 heeft een fijne ingebouwde panorama-gimmick.

Zet het toestel op de panorama-modus, duw op de knop en zwier het dan in een rechte lijn, afhankelijk van uw instelling, van links naar rechts of omgekeerd, of van boen naar onder of omgekeerd.

Het toestel neemt dan vliegensvlug een hele reeks foto’s na elkaar, en plakt die zelf tot een panorama.

Bijvoorbeeld, de chaos nadat Louis en ik samen een brood gebakken hadden vanavond:

Of deze parkeergarage van het UZ:

Of nog, het resultaat van anderhalf jaar geen poot uit te steken op de koer en alle vuiligheid van de grote kuis er gewoon te dumpen:

Nog eens voor de duidelijkheid: de drie foto’s hierboven, daar heb ik dus geen ander programma voor nodig gehad, en daar heb ik maar één keer op een knop voor moeten duwen.

Akkoord, hetzelfde resultaat is te bereiken met een extern programma, en daar is het ook mogelijk om meer dan één “rij” te hebben, maar toch. Indrukwekkend, toch wel.