Het kindje rechts van ons in het hospitaal heeft aan één stuk door geweend, en ik overdrijf op geen enkele wijze, van zeker acht uur tot 1u15.

En toen is het, denk ik, van uitputting in slaap gevallen.

Om 1u25 komt er iemand toe, geen idee wie of wat, en die begint luid tegen dat kind te spreken. Aargh. Resultaat: het is 1u40 en het kind is nog niet opgehouden met wenen.

Ik kan me niet inbeelden wat het is, zo uw kind moeten achterlaten in een hospitaal: behalve af en toe even, toen Anna in intensieve lag en toch in kunstmatige coma, is ze nog nooit alleen geweest hier.

Maar er moeten hier ongetwijfeld kinderen zijn die maar heel af en toe bezoek krijgen. Hoe maken die zoiets mee? Laat dat sporen na? Ik moet er niet aan denken.

Of, nog erger: aan de andere kant van ons ligt een kindje dat in een auto-ongeluk heeft gezeten. Aan de buitenkant is er niets (meer) aan te merken, maar het ligt verschrikkelijk akelig stil in bed, meestal met de ogen open.

Als de moeder erbij is, is het stil naast ons. Maar er komt ook elke dag een man op bezoek — broer of vader of oom, geen idee. Als die er is, dan horen hem we om de zoveel tijd minutenlang de naam van het kindje zeggen. En komt er om de zoveel tijd minutenlang alleen diepe stilte als reactie.

Dan hebben we toch wel ongelooflijk veel geluk gehad met Anna. We zijn nog niet uit de zorgen, dat niet: ik was blijkbaar overmoedig toen ik bijna zeker wist dat we maandagavond naar huis mochten—Anna’s handje zag er vandaag absoluut niet goed uit, met etter en viezigheid.

Maar toch, als een mens bedenkt wat het had kunnen zijn…

‘t Is heel simpel: als Anna een uur of drie later ziek was geworden, dan hadden we gedacht dat het vooral was omdat ze al twee nachten bijna niet geslapen had. En dan hadden we ze in bed gelegd, en dan hadden we ze een paar uur later dood teruggevonden.

Of als we niet meteen naar het hospitaal waren geweest en de pediater niet meteen had ingegrepen, dan hadden we misschien wel een half uur of drie kwartier in een wachtzaal gezeten, en dan was er niets meer aan te doen geweest.

Of als ze in het hospitaal niet meteen de mensen van de gespecialiseerde Intensieve Zorgen voor Kinderen van het UZ hadden opgebeld. Of als het UZ niet op minder dan een kwartier verwijderd was. Of als er geen gecomputeriseerde medicijnendoseertoestellen waren geweest in de intensieve zorgen. Of als Anna niet zo gezond was geweest vóór het gebeurde.

Of, uiteindelijk, als we niet ongelooflijk veel geluk hebben gehad—en niet alleen die eerste dag, maar de tweede, de derde, de hele eerste week.

Een mens moet er niet aan denken.

Serieus. De eerste keer denk ik dat ik in heel dat debat iemand het zo rustig en duidelijk heb weten uit te leggen:

[via]

Nog vrijdag, zaterdag, zondag en maandag in het hospitaal. En dan mag Anna naar huis.

Geen idee hoe lang ze nog thuis moet blijven, maar ‘t is toch al dat.

Voor de rest doet ze het goed. Vorige nacht heb ik weer in het hospitaal geslapen (vannacht Sandra, vanavond ik weer), en vanmorgen was er zelfs geen tijd om haar te wassen, zoveel dat er te doen was: laat ontbijt, poging tot les maar mislukt wegens behandeling van hand, revalidatie, bezoek, en ‘t was al middageten.

Net vóór het bezoek en na de revalidatie zat Anna in een bugy. Ze kwam van een andere verdieping, als een pacha in haar buggy voortgeduwd door een jongetje van een jaar of twee ouder.

En toen wou ze er niet meer uit. ‘t Is te zeggen, niet dat ik ze gecommandeerd heb of zo, maar ze bleef gewoon zitten, heel erg rustig spelen, welzeker een kwartier aan een stuk. De laatste negen of zo minuten daarvan:

Full screen bekijken bij Vimeo, in een donkere kamer.

Whee!

Een paar dagen geleden zag ik nog op televisie iemand die zei dat ze vegetarisch was. Geen vlees, al jaren niet!

Wel kip, want kip dat is geen vlees hé.

Kippen die in de winkel liggen zijn meestel vrouwtjes, wegens dat hanen niet snel genoeg groeien. En wat gebeurt er met de mannelijke tsjiepkens?

Ha, in de vergruizelaar natuurlijk:

Ik ga er mijn vlees (of kip) niet voor laten staan, maar ik kan me inbeelden dat andere mensen dat wel doen.

Naar aanleiding van, en dat ik me niet uitspreek over de al dan niet verkoopskwaliteiten van de mevrouw in de winkel aldaar (en ik vind “hesp en kaas” om de één of andere reden ook minder duidelijk dan “kaas en hesp”), maar.

“Smos”, dat moet wellicht één van de termen zijn waar ik het meest ter wereld een hekel aan heb.

En “smos hesp en kaas” begod. Wat is er verkeerd met “een broodje met hesp en kaas”?

Waar ik ook de seskes van krijg, onder heel, heel veel meer:

• oudere vrouwen met hoge hakken en dan nog zo’n riempje onderaan de kuit, dat ziet er niet uit
• al die foto’s met fake polaroid-effect
• mensen die voortdurend luid praten
• overbodige links op weblogs alsof mensen zelf niet wikipedia en google kunnen vinden
• mensen die u geen uitleg geven omdat ze ervan uitgaan dat ge de uitleg toch niet gaat begrijpen
• draagdoeken (serieus)
• mensen die u geen uitleg geven omdat ze niet durven zeggen dat ze het zelf niet weten
• als er in de aardappelsla van die harde aardappelen zitten
• het gebruik van “lol” als smiley
• het gebruik van “lol” als punt achter een zin lol
• van die uurwerken die mensen als een ring aan hun duim dragen
• mensen die om tien uur ‘s avonds luid stampend met hoge hakken door de gangen in het hospitaal lopen, over en weer, over en weer
• oude mannen die hun haar op zo’n halve hanekam dragen
• mensen die een stoel in het midden innemen aan een lege tafel voor zes mensen
• mensen die op onverdachte plaatsen de termen “bv” en “fv” gebruiken en er zelfs niet bij stil staan dat praktisch niemand weet waar ze het over hebben
• de term “de seskes krijgen”

Grr.

Ik heb grijs haar in mijn baard, en ik dénk dat ik al ooit eens een grijs haar vanop mijn hoofd heb geplukt — al heeft het haar op mijn hoofd eerder de neiging om uit te vallen in plaats van grijs te worden.

Maar nu net zie ik een grijs haar op de rug van mijn rechterringvinger.

Dat is écht oud worden, denk ik.

Zucht.

Het dossier werd geopend na het ontvangen van een e-mail van een medestudent op zaterdag 6 juni 2009 die – in eerste instantie zonder namen te vermelden – aangaf dat twee studenten tijdens de schriftelijke examens samenwerkten. Ook in een tweede schrijven meldden studenten anoniem dat de twee studenten samenwerkten. Bij dat schrijven werd een fragment vanop de sociale netwerksite ‘facebook’ toegevoegd. 

Op 3 juni 2009, de dag van de schriftelijke examens voor de onderdelen ‘Psychopathologie’ en ‘………’ van het opleidingsonderdeel ‘Pathologie 2’, wisselden beide studenten vóór het examen de volgende reacties uit:

• medestudent: “[…] Dussss da wil zegn ik pneumo gij de psychopatho… safe !! :p”
• verzoekende partij: “ja cava das goe wi, ik kan psychopatho nog tamelijk goe, chill we gaan da goewd doen ! ;)”
• medestudent: “ik ken ut eigenlijk ook nog redelijk :p! joam joam, examen alleen maken???? Moh ! das lik groepswerk…”
• verzoekende partij: “tuurlijk ! e mo meneer, wil je zeggen da we dan ni mogen overleggen fzo? allee ej da nu al geweten :D”
• medestudent: “ “kheb gezien daj soms wat praat, dat zou jammer zijn van je zomervakantie hé”, dwoaze kerel eigenlijk ! phaha”
• verzoekende partij: “jaaaaa idd! khoop dat ie da ni were is wi vandage, of we zien de choco !”
• andere student: “Haha da wos teegn joen ofwa? 😀 Twa idd stom :-P”
• medestudent: “joat da was tegen ik… eb je da gehoord mss? en ut ergste was khad lik voor één keer nog nx gezegd tijdens ut examen!! alst weer em is é vandaag, gaank da egt nie cool vindn!”
• andere student: “Jaak khoorde em da zegn, mo kwist nie tegn wien… Mo jat lik nogmo 5 sec je examen ofzo… Stooom :-D”
• medestudent: “nene da was in de helft van me examen ofzo :-), mo vandaag gak da wel subtieler aanpakn :D” 
• verzoekende partij: “gaat dan nog maar een keer een examen of twee gaan maken zeker”
• medestudent: “tzal wel zijn !!”
• verzoekende partij: “elpt je mee ?”
• medestudent: “altijd é :)”
• verzoekende partij (na het examen): “wen da were vre goe gedaan ! ;)” 

Diezelfde dag wisselden beide studenten tevens de volgende reacties uit ní het afleggen van de examens in kwestie:

• medestudent: “als da geen samenwerking was opt examen !! :p”
• verzoekende partij: “echt wel zalig wi :D”
• medestudent: “meeega ! :p”
• andere student: “hoho, ik hoop dat ze ook facebook hebben”
• medestudent: “naaaaaah 🙂 kpeis da wel nie”

Twee toezichthouders meldden schriftelijk op 11 juni 2009 dat ze tijdens een examen op 2 juni 2009 respectievelijk 5 juni 2009 beide studenten hadden gewaarschuwd m.b.t. tot praten met de hand voor de mond, maar dat ze geen bewijs van bedrog konden voorleggen. 

Voor de rest is het wel schrijnend, soms, die besluiten van de Raad. De over-overgrote meerderheid zijn open and shut cases, waarbij een mens zich afvraagt waarom die studenten in ‘s hemelsnaam zelfs nogproberen te proceren. 

Maar deze vond ik zelf behoorlijk vies klinken:

Verzoekende partij is tijdens het academiejaar 2008-2009 ingeschreven aan …….. derde jaar bacheloropleiding – instrument viool.

Het beroep betreft de initiële examenbeslissing waarbij verzoekende partij niet geslaagd werd verklaard. Het beroep betreft specifiek het resultaat van 9/20 voor het opleidingsonderdeel ‘projecten’ (6 ECTS studiepunten). Verzoekende partij behaalde in totaal voor het betreffende opleidingsonderdeel een resultaat van 28/60 voor drie projecten (14/2,14/20 en 0/20). Het resultaat van 0/20 voor één van de projecten werd gegeven wegens ‘afwezigheid’. Dit resulteerde in een 9,3 op 20, afgerond naar beneden naar 9/20. Voor dit opleidingsonderdeel krijgt verzoekende partij geen tweede examenkans.

Op datum van 6 juli 2009 werd een intern beroep ingediend bij de algemeen directeur van de onderwijsinstelling.

Verzoekende partij stelde dat een 0/20 voor het derde project een veel te zware bestraffing was voor zijn afwezigheid op één repetitie. Verzoekende partij stelde op 6 van de zeven repetities aanwezig te zijn. Zij was ook aanwezig op twee concerten. Zijn afwezigheid was te wijten aan een privéles viool van een bekend concertmeester die op die dag doorging in Amsterdam. De datum was reeds in maart vastgelegd vooraleer het repetitieschema bekend was. Verzoekende partij had zich voorafgaandelijk verontschuldigd voor haar afwezigheid.

Eén repetitie gemist, en onherroepelijk gebuisd. Waarom onherroepelijk?

Verwerende partij [de school, dus] stelt dat het aantekenen dient te geschieden door de verzoekende partij zelf of haar wettelijke vertegenwoordiger. Nergens is naar aanleiding van het aantekenen van het intern beroep voorgehouden dat de ouders van verzoekende partij volmacht hadden om haar te vertegenwoordigen in de interne beroepsprocedure.

Zulks kan niet gecorrigeerd worden door een postfactum verklaring van de verzoekende partij zoals verklaard in het voorliggend verzoekschrift bij de Raad waar verzoekende partij verklaart:

“Ik wil er wel de nadruk op leggen dat dit beroep door mijn ouders werd ingediend in samenspraak met mezelf. We zijn echter leken op het gebied van procedures en maakten hier dan ook een fout.”

Het bewijs van de vertegenwoordigingsbevoegdheid dient voor te liggen op het ogenblik van het aantekenen van het intern beroep, gezien dat het tijdstip is waarop de algemene directeur in de mogelijkheid moet zijn de voorgeschreven procedurevoorschriften te toetsen aan het neergelegde verzoekschrift intern beroep.

Pech:

De regel is dat een meerderjarige en handelingsbekwame persoon voor zijn rechten opkomt, zelf dan wel door middel van een aangestelde vertegenwoordiger. Voor wat betreft advocaten mag naar analogie met artikel 440 van het Gerechtelijk Wetboek, worden vermoed dat zij een volmacht hebben. Voor andere personen geldt dit vermoeden niet, zodat zij moeten doen blijken gevolmachtigd te zijn.

De ouders van de verzoekende partij konden derhalve een rechtsgeldig beroep instellen voor zover, ten laatste op het ogenblik dat dit beroep behandeld werd, zij deden blijken van een volmacht.

Dat was niet het geval.

De interne beroepsinstantie heeft het interne beroep terecht niet ontvankelijk verklaard.

Dikke pech. Letter van de wet / geest van de wet? Naah, never mind all that shit.

Moet toch leuk zijn, zo kunnen spelen met het leven van uw studenten.

‘t Is al een tijd kapot:

Hemeltergend voor wie zowat leeft in GMail. Gelukkig blijkt IMAP wel te werken, met mijn telefoon kan ik dus wel nog mail lezen. 

En kom niet af met “jamaar ‘t is toch gratis”.

Grinnik. Eén van de serie die ik nog niet gezien had:

…maar die met Nathan Fillion en Aria Giovanni blijft toch mijn favoriet:

Alleen een echt goeie acteur kan zo slecht acteren, denk ik. Als er één iemand is die het verdiende om in Entertainment Weekly’s 50 Actors We’d Watch in Anything te staan, dan is hij het wel. En Aria Giovanni is zo’n schattig mens: