Dingen die we ondertussen weten:

• Als een kind de hele dag rond voortdurend pijnstillers nodig heeft omdat haar hand echt wel veel pijn doet, dan is het niet zo’n goed idee om bij het veranderen van afdeling in het hospitaal de pijnmedicatie volledig op nul te zetten en enkel na aandringen een pijnstiller te geven.
• Als een kind elke dag medicamenten moet krijgen omdat het anders niet kan slapen van de pijn, dan is het geen goed idee om bij het veranderen van afdeling in het hospitaal die medicamenten van de ene dag op de andere op nul te zetten.

Leuk is anders, ja.

‘t Is enorm verleidelijk om iemand de schuld te geven of kwaad te worden, maar dat is helaas veel te gemakkelijk. ‘t Is niet alsof iedereen zijn best niet doet. En ofwel hadden wij erom moeten vragen, ofwel is er iets verkeerd gegaan in de communicatie, ofwel was het zo beslist en wisten wij van niets.

Maar leuk is helemaal anders. Hopelijk lukt het voor Anna om vannacht te slapen. Want dat was er de hele dag en nacht en dag nog niet van gekomen.

Gelukkig, gelukkig moet die voedingssonde niet meer in.

Ooooh de tijd gaat langzaam als er niets te doen is ’s nachts.

En ik hoor elke deur en elke voetstap op het linoleum en elke rimpel in de lakens als Anna draait in haar bed.

Nu bijvoorbeeld is ze wakker. Moet ik haar hand pakken? Of hopen dat ze weer indommelt?

Hopen, in ieder geval, dat er niets moet gedaan worden in de buurt waar het groot licht voor aan moet: de cubicles hier hebben allemaal glazen voorkanten, en één cubicle met groot licht is een lichtlawine voor de halve verdieping.

Anna geeuwt. Te hopen dat ze in slaap doezelt. En dat ze haar temperatuur en bloeddruk niet komen meten.

Ah–nog een uur of zo en ’t is ontbijt.

Ah, gisterenavond en vandaag was het aan mij om er eens helemaal door te zitten.

Ga ik de wereld daar meer dan dit over kond maken? Euh, nee.

Heeft het met Anna te maken? Euh, ja.

Heeft het ook te maken met een bende mensen die een veroordeelde kinderverkrachter menen te moeten verdedigen door andere mensen een bérg al dan niet verhulde dreigbrieven door te mailen en Skynetblogs te misbruiken voor wat een paar jaar geleden in de boekskes “cyberstalking” zou genoemd worden? Euh, ook ja. Een beetje.

Maar heeft het vooral met Anna te maken? Euh, toch wel. Die pedo-vriendjes kunnen me eigenlijk zó enorm veel niet schelen.

Gelukkig dat ik een beproefde manier heb om met de dingen om te gaan: nachten doorsteken met boeken en computerspelletjes en tv-series.

You say potaytoe, I say coping strategy.

Op wat morfine en andere pijnstillers na geen verdoving meer, en ook: geen beademing meer!

De ademtube is uit Anna’s longen, en ze wordt meer en meer bewust. Ze kan nog niet goed spreken—een paar dagen met zo’n buis tussen uw stembanden helpt daar niet echt aan—en ze is natuurlijk wel nog ziek en vooral nog heel erg moe, maar het komt in orde.

’t Is allemaal meer dan kantjeboord geweest, maar het ziet ernaar uit dat het nu definitief de goeie kant opgaat. Oef. Oef. Oef.

Geen gezwollen gezicht meer:

Geen sondevoeding gekregen vandaag wegens dikke harde buik, maar dat zou moeten in orde komen.

Een ding in haar mond, dat ze niet zou bijten op de beademingstube. En vastgebonden handen:

Maar: bij momenten bij bewustzijn. En ze begrijpt wat we zeggen, denk ik. En ze herkent ons, hoop ik.

En ogen open!

Anna heeft nog een tube in haar longen, en als het nodig is, zou de beademingsmachine overnemen, maar: ze heeft al de hele dag zelf geademd.

Als ze dat nog blijft doen de hele nacht, en de röntgenfoto’s morgen zijn goed, dan denken ze erover om de tube eruit te halen.

Ha!

Bloeddruk naar boven, hartslag naar beneden. Hartslag naar boven, bloeddruk naar beneden. Minder slaapmiddel, meer moeite met het ademhalen.

‘t Is sleutelen met de medicatie, nu. Nog altijd niet stabiel, nog lang niet genezen, nog altijd geen prognoses of tijdschema’s.

Ze ziet er in ieder geval al veel minder gezwollen uit, da’s al iets.

De volgende mijlpaal is dat ze over de volgende dagen de verdoving gaan afbouwen. Dat is ook weer balanceren, want nu heeft ze alles nog hard nodig, maar als ze wachten met afbouwen tot ze de medicatie niet meer nodig heeft, dan verliezen ze dígen.

De bedoeling is dat Anna meer bij bewustzijn is, ongeveer tegelijkertijd met het moment dat ze niet meer al die medicatie nodig heeft. Want om de kunstmatige beademing te kunnen stoppen, moet Anna bewust kunnen ademen, en dat kan ze nu dus helemaal niet.

De volgende dagen zijn dus nog maar eens kritiek. Het is natuurlijk beter dan het was, maar we zijn er nog lang niet.

Eens ze bij bewustzijn is, kunnen ze beginnen evalueren wat de hersenschade is, bijvoorbeeld.

Argl.

Zelie en Louis en Jan waren van woensdagavond tot vrijdagmiddag naar Sandra’s zus.

Normaal gezien slaapt Zelie op dezelfde kamer als Anna.

Nu ligt Anna in het hospitaal, en toen Zelie vanavond ging slapen lag ze nog geen vijf minuten in haar bed of ze kwam weer naar beneden: dat ze niet alleen wou slapen.

En of ze niet bij Louis en Jan mocht slapen, op een luchtmatras.

Ge ziet van hier dat ik dat niet kon weigeren.

Vannacht was de situatie in de jongenskamer dat er wel een luchtmatras op de grond lag, maar dat er geen Zelie te zien was. Foto met flash genomen:

Zoom in op het bed links:

Tch.