Vol verrassingen

Louis is eigenlijk ongelooflijk.

Zolang Zelie in de buurt is, houdt hij zich gedeisd en doet hij alsof hij niets kan. Van zodra haar rug gedraaid is, zien we pas wat hij allemaal eigenlijk kan.

Ik heb hem in geen eeuwen nog met blokjes weten spelen, en al helemaal niet iets maken, maar vanmorgen zei hij plots “ik ga een huis met struiken maken”.

En dan kwam hij met dit af:

blokjes

Zelie zou een blokje pakken, en daar dan aan verder bouwen, maar Louis doet precies hetzelfde, denk ik, als met zijn tekeningen: hij heeft iets in zijn hoofd en dan maakt hij het gewoon.

Perfect symmetrisch en alles.

Dat bouwsel heeft het natuurlijk geen vijf minuten overleefd toen Jan het in zijn klauwen kreeg, en Louis vond het zelfs blijkbaar absoluut niet zo erg dat het kapot was.

Et pour cause: hij is gewoon naar het achterhuis gegaan, heeft wat in de blokken gerommeld, en op geen tijd had hij deze klaar:

lego

Niet te geloven.

2 Comments

Zeg uw gedacht

Navigatie

Vorige entry:

Volgende entry:

» homepagina, archief

Vriendjes

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.