Rauw III: workflow

zaterdag 8 april 2006 in Foto's. Permanente link | 12 reacties

Stap één: foto’s van de camera naar de computer krijgen.

Ik haal de foto’s van mijn D70 naar de hard disk via een USB-kabel.

Ja, ik weet dat het niet de snelste manier is en dat het sneller zou gaan als ik het kaartje eruit zou halen en via een card reader de dingen zou inlezen.

Ja, ik weet dat het batterijen vreet, en het is me al meer dan eens overkomen dat ik de kabel liet zitten en een uur laten een onbruikbare D70 terugvond.

Maar: ik heb er nu een 2 gigabyte-kaartje inzitten, en ik doe daar liefst zo weinig mogelijk handelingen mee. En noem me paranoïde, maar ik doe liever zo weinig mogelijk mijn fototoestel open: al die mechanische operaties, dat kan niet goed zijn. :)

Van zodra ik mijn kabeltje in het toestel steek, schiet Nikon Transfer in actie, en worden de RAW-files gecopieerd:

Transfer

Ze worden in eerste instantie gekopieerd naar een eigen folder, die automatisch een naam krijgt op basis van de datum van vandaag—daarnet was dat \My Documents\My Pictures\20060407\.

Transfer2

 De beelden worden ook hernoemd, zodat ik later aan de filenaam kan zien wanneer de foto getrokken was, en vooral: zodat ik niet met dubbele bestandsnamen zit later, en dat dus elke foto die ik maak een unieke filenaam heeft.

Stap twee: grove schifting

Daarvoor gebruik ik tegenwoordig Pixmantec RawShooter Essentials 2006, een gratis programma, maar da’s eigenlijk zelfs toevallig, want zelfs als het te betalen was, ik zou het nog gebruiken.

Naar de directory met de foto’s gaan en alt-s voor slideshow doen:

Slideshow

Een zeer snelle preview, en een bijzonder eenvoudige interface. Onderaan het beeld wordt precies de nodige informatie getoond:

Info

In de grove schifting bepaald ik welke foto’s ik weg ga smijten, welke foto’s ik goed vind zonder meer, welke foto’s ik niet meteen top vind maar ook niet slecht, en welke foto’s ik niet meteen zeer goed vind, maar die ik wel wil houden.

RawShooter maakt die sortering echt wel enorm eenvoudig: weg = delete duwen; 1, 2 of 3 duwen op het keyboard smijt de foto in de juiste categorie en toont automatisch de volgende in de rij. De 49 foto’s van deze “sessie” waren op 2 minuten en veertig seconden geklasseerd:

Geklasseerd

In totaal 8 weg te smijten, 22 die ik eigenlijk zou kunnen weggooien maar die ik toch ga houden, 8 die noch goed noch echt slecht zijn, en elf waaruit ik er een stuk of drie, vier ga overhouden om op Flickr te zetten.

…en op dit moment hangt het er van af welk soort foto’s ik aan het bewerken ben.

Als het om macrofoto’s gaat, doe ik Photoshop open en doe ik de foto’s één voor één open via Adobe Camera Raw, bekijk ik ze tot tot in het kleinste detail, werk ik er de vuiligheid uit weg, doe ik waar nodig correcties en wijzigingen, combineer ik eventueel twee beelden tot een nieuw, enzoverder, enzoverder.

Maar als het om foto’s van mensen gaat, steekt het meestal zo nauw niet. En dan maak ik er me van af met de volgende gemakkelijkheidsoplossing.

*
*  *

Stap drie: kleurcorrectie

In eerste instantie bekijk ik alleen de foto’s in het categorietje “1”, en dit is de eerste keer dat ik de foto’s op 100% grootte bekijk. Het gebeurt dan ook vaak dat foto’s alsnog wegens bijvoorbeeld niet scherp genoeg van “1” naar “2” verwezen worden.

Zoals ik al zei: het is allemaal op het blote oog dat ik het doe, en hoegenaamd niet wetenschappelijk qua calibratie of kleurtheorie. Ik houd uiteraard een ernstig oog op het histogram, maar als het er goed uitziet naar mijn eigen goesting op mijn eigen monitor, dan is het al lang in orde voor mij.

Kleurcorrectie

Als ik er min of meer tevreden van ben, duw ik op “insert”, en wordt het beeldje naar de render queue gestuurd. En dan staan er na verloop van tijd een aantal geconverteerde jpegs klaar:

Geconverteerd

Stap vier: afwerking

De geconverteerde files hernoem ik…

Hernoemd

(yep, er is er ondertussen nog één gesneuveld), en in zeldzame gevallen doe ik nog een ingreep in Photoshop. Hier heb ik wat stukjes hagelslag van Louis’ wang weggesmurft, en de bestanden in Photoshop naar 1280 pixels breed verkleind—dat laatste had ik uiteraard ook in RawShooter kunnen doen.

Alle bestanden bewaren, de vier foto’s met een welgemikte rechtermuisklik en Send To Flickr, erm, naar Flickr gestuurd, en hopla.

Boterhammen - bijna op!

Rauw II: relativiteit

vrijdag 7 april 2006 in Foto's. Permanente link | 6 reacties

Een dooddoener misschien, maar ik zie er lang niet genoeg over geschreven staan: het heeft geen enkele zin om te spreken over “de” jpeg-versie van een raw-beeld.

Een jpeg-versie van een raw-beeld is altijd gemaakt in functie van een hoop factoren—om er maar een paar te noemen: uitzicht en medium en controle. Een eenvoudige analogie. Stel dat je een foto hebt die je in zwart-wit wil hebben, bijvoorbeeld deze van een sympathieke weblogger-verkleed-als-Raspoetin:

Mezelf als rasputin in kleur

Beeld u in dat het kleurbeeld het raw-bestand is, en het zwart-witbeeld de jpeg—ik doe het zo omdat het aanschouwelijker voor te stellen is.

Uitzicht

Je kunt van één raw-bestand een hoop verschillende kleurenbeelden maken. Dat is hetzelfde als met de omzetting van kleur naar zwart-wit:

gewoon gedesatureerd – alle kleur uit het beeld gehaald en naar grijswaarden omgezet:

Gewoon gedesatureerd

meer blauw en groen – door middel van de channel mixer het blauw en het groen méér, en het rood negatieve invloed geven op het eindresultaat:

Meer blauw en groen

Twee andere beelden, maar wel van dezelfde bron vertrokken. Is er één juist en één fout? Nee. Zijn dit de enige twee mogelijkheden? Nee.

Medium

Hoe zal het beeld gereproduceerd worden? Als het enkel voor het beeldscherm is, kun je bepaalde dingen doen, als het op papier zal zijn, kun je andere dingen doen, voor doek gelden nog andere regels, voor projectie nóg andere,  enzoverder.

Stel dat je die tweede versie van hierboven op stevig glanzend papier wil laten afdrukken, dan ga je de foto wellicht gewoon zó kunnen gebruiken. Maar als je die foto op slecht kwaliteit zeer inktabsoberend recyclagepapier gaat afdrukken, op een inktjetprinter, dan ga je waarschijnlijk iets dergelijks moeten afdrukken:

Veel lichter

Stel dat je dat tweede beeld van hierboven op een t-shirt zou willen drukken, en je hebt maar één kleur, dan zou je bijvoorbeeld dit kunnen nemen:

Één kleur

En hou er natuurlijk ook rekening mee dat als je iets naar een krant stuurt, het er met een raster uit gaat komen, en dat het exacte raster óók van enorm belang is voor het eindresultaat, als je het allemaal zelf in handen wilt houden. Hieronder een voorbeeld van één oog met een typisch 100 lpi-raster aan 1200 dpi (klik voor het volledig beeld):

Halftone oog

Controle

De olifant in de kamer, waar iedereen nogal vaak helemaal rond kijkt, is dat we tegenwoordig veel vaker niet de minste controle hebben over hoe foto’s er uiteindelijk gaan uitzien.

Photoshop en anderen geven ons allemaal de indruk dat we het allemaal in de hand hebben, met kleurprofielen en -temperaturen hier, en gamma en slidertjes tot op de pixel aldaar, maar de realiteit is helemaal anders.

Wie heeft dit nog niet meegemaakt: je maakt een mooie foto, spendeert redelijk wat tijd om het contrast en de kleur goed te krijgen, haalt er de ruis uit en steekt er meer scherpte in, uiteindelijk ben je er helemaal tevreden van en dan…

  • bekijk je de foto op een degelijke moderne LCD-monitor nadat je alle correcties op een oude versleten CRT-monitor hebt gedaan (of vice versa)
  • bekijk je de foto die je ‘s nachts thuis met sfeerverlichting naast de monitor hebt bewerkt, ‘s middags met de gordijnen open en de TL-buizen aan 
  • wordt het beeld gebruikt in een powerpointpresentatie in een slecht verduisterde zaal
  • wordt de foto gebruikt op de voorpagina van een rapport afgedrukt op een vijf jaar oude kleurenlaserprinter, die denkt dat rood eigenlijk beter oranje is en blauw er beter uitziet met een paarsige tint
  • blijkt de fotoboer er doodleuk een “automatische fotoverbeteraar” op losgelaten te hebben, waarodoor de mooi subtiele tinten plots carnavalesk geworden zijn, het donkergrijs allemaal dichtgelopen zwart en het lichtgrijs allemaal wit
  • blijkt dat de internetwinkel die de foto’s in een boekje afdrukt, eigenlijk de foto’s in CMYK gerasterd afdrukt, waardoor je oranje en fris groen en helblauw plots jaren Luftwaffe-camouflagekleuren geworden zijn

Nee: de enige manier waarop je foto’s min of meer op een voorzienbare wijze kunt laten verschijnen, is als je àlles zelf in handen hebt.

En dan heb je bijvoorbeeld ernstige kleurcalibratie nodig, met een echte kleurenkaart die je fotografeert bij elke photoshoot en een voortdurend gecalibeerde monitor en een gecalibreerde printer en een gecalibreerde foto-afdrukker. Dan heb je ook een goeie monitor nodig, met de juiste temperatuur, en een goeie omgevingsverlichting, en moet je echt wel weten wat je doet, moet je bijna meer afgaan op curves dan op je eigen ogen.

Maar zolang dat niet het geval is, maak ik me geen illusies: ik trek mijn foto’s in raw, laat ze ook in raw staan, en doe zelfs niet de moeite om mijn jpeg-versies op hoge resolutie bij te houden.

Ik schrijf ze weg als sRGB voor algemene Flickr-consumptie, en zorg ervoor dat ze er daar min of meer naar mijn goesting goed uitzien. De raw-files houd ik bij, en de XMP-files (of .rws voor RawShooter, of .bib voor Bibble) houd ik ter informatie bij.

En àls ik ze ooit ga afdrukken, dan zal ik me dàn wel zorgen maken. Dan begin ik gewoon van nul af aan met de originele raw-files, en zorg ik ervoor dat ik een hele stapel testafdrukken op voorhand doe, zodat ik weet hoe en waar ik aan wat moet sleuren in Photoshop om iets te krijgen dat er dan wel op papier goed zal uitzien, maar zeer waarschijlijk op het scherm niet meer.

Vriendjes

Zoek

<insert standard disclaimer>

Alles wat hier staat is mijn eigen opinie. Het wordt niet nagelezen of goedgekeurd door mijn werkgever voor het on-line komt, en ik bied geen enkele garantie voor kwaliteit of correctheid.

Mijn werkgever is het niet noodzakelijk eens met wat ik schrijf, en het spreekt vanzelf dat hij dan ook op geen enkele wijze aansprakelijk kan zijn voor wat ik hier publiceer.

Ter info

Eén van mijn e-mailadressen is michel [at] zog punt org. Normaal gezien antwoord ik daar, buiten de kantooruren, onmiddellijk op.

Valideert, in principe: css & xhtml.
Gemaakt met WordPress.
Syndicatie: Entries (RSS) en commentaar (RSS).



ISSN 1780-1338