Ik ben geen lastige mens om een afspraak mee te maken. De meeste dagen zit ik gewoon ’s avonds thuis, de meeste weekends zit ik gewoon de hele dag thuis, ’t is alleen als Sandra er ook moet bijzijn dat er wel eens moeten agenda’s samengelegd worden.

Vanavond heb ik mogelijk een afspraak. Er was gezegd vorige week dat er een afspraak zou zijn, en ik kijk er echt wel naar uit, maar ’t zou kunnen zijn dat er gewoon geen afspraak blijkt te zijn.

Een geluk dat ik daar tegenwoordig al niet zo lastig meer van loop als vroeger. Het enige is dat ik niet weet of ik mijn peignoir kan aandoen dan wel of ik mijn kleren moet aanhouden. Als ik om pakweg halftwaalf zou blijken meer dan zes en een half uur te lang zonder peignoir achter mijn computer gezeten te hebben, zou ik dat wel wat lastig vinden.

Maar voor de rest werk ik aan mijn ataraxia. Dat van de afspraak met mij die er al dan niet komt, daar kan ik dus al goed tegen.

De afspraak die ik/wij hebben met iemand anders en het beginmoment daarvan, dat blijft wel lastig zijn — ik ben dan de mens die een afspraak heeft om 19u15 en al van 18u55 om de hoek staat te drentelen om klokslag 19:15:00 op de bel te gaan duwen.

Werkpuntje.