Ik ben vandaag een kostuum gaan halen. Het zit zo: al sinds jaar en dag ga ik één keer per jaar naar een kleermaker om kleren te laten maken.

De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat dat tot het recente verleden ook was omdat ik gewoon niet gemakkelijk kleren vond in de winkel — maar nu dat niet meer het geval is en ik gewoon naar de C&A kan gaan om een stapel witte hemdes een twee nieuwe broeken, ga ik eigenlijk met méér plezier naar een echte kleermaker.

Vorig jaar ben ik nog naar Villa Verdi gegaan, waar ik al ettelijke jaren wel content van ben. Maar — en het ligt aan mij, haast ik mij te benadrukken — de laatste keer heb ik daar een farce meegemaakt. Het was al denk ik vier of vijf jaar dat ik elke keer precies dezelfde maten en precies dezelfde modellen bestelde, in variaties van een paar tinten, dat ik stof en kleur koos zonder maten op te nemen, en dan een tijd later zonder passen weer naar huis ging met mijn kleren.

Twee jaar geleden heb ik twee of drie broeken mee naar huis genomen die een centimeter of vier te kort waren, en dus had ik instructies gelaten om de lading van vorig jaar langer te maken zoals ze vroeger waren. En vorig jaar heb ik denk ik drie of vier broeken gekkregen die weliswaar langer waren, maar ook een soort worteleffect hadden: in plaats van relatiev recht naar beneden te gaan, waren ze onderaan zó nauw dat ik er (met enige overdrijving) nauwelijks mijn voeten doorkreeg.

Niet alleen zaten ze ongemakkelijk, maar ik vond ze ook gewoon lelijk. De stof en de kleur en alles in orde, maar totaal een verkeerd model dat ik niet besteld had. En (nog eens, voor de zekerheid): het is totaal mijn schuld dat ik (a) de vroeken niet gepast heb in de winkel en (b) niet teruggegaan ben het moment dat ik de broeken wel gepast had.

⁂

Ik ben dan ook niet kwaad op Regis, en ik ga er zeker nog naartoe gaan. Maar ik was ook al een tijd zeer jaloers aan het kijken naar vriend Jean-Christophe en zijn kostuums, en na een schroomvolle vraag of hij het zag zitten hem bij zijn kleermaker te introduceren, zijn we samen langsgeweest, heb ik een stof en een model gekozen, dingen gepast, en vandaag ben ik het resultaat gaan halen.

Bruin in één licht, wijnkleurig donkerrood in een ander. Ik ben er Zeer, maar dan ook zéér content van.

En zoals het wel meer gaat in dergelijke situaties ben ik al helemaal in mijn hoofd aan het plannen wat ik nog zou willen laten maken. 🙂

⁂

update Ik wou het nog niet jinxen want het was nog niet helemaal zeker, maar we waren aan het babbelen en ik vroeg of ze soms jassen maakten en lang verhaal kort — ik ga binnen een dikke week of zo de trotse eigenaar zijn van een mantel exact gelijk de mantel die mijn grootvader in mijn hoofd aan heeft.

En de manier waarop dat een mogelijkheid werd, was al geleden van letterlijk meer dan twintig jaar geleden: ik heb een maat die gewoon in een winkel te vinden is. Zot, eigenlijk.