We hadden vandaag een meeting met iemand die erbijkomt in een project waar we al een tijdje mee bezig zijn.

Het is eigenlijk wel fascinerend hoe iets tegelijkertijd heel ingewikkeld kan lijken maar het toch niet zijn, en ook tegelijkertijd veel ingewikkelder is dan het lijkt te zijn.

Het is ook boeiend hoe verschillende mensen omgaan met complexiteit. Ik vind het ongemeen leutig om in the deep end gesmeten te worden en dan te ontdekken hoe de dingen in mekaar zitten — van één grote chaos vertrekken en daar gaandeweg alsmaar meer losse eindjes zien die met elkaar verbonden kunnen worden; in een groeiende zak informatie alsmaar meer structuur zien die niet noodzakelijk op dezelfde manier als ze in mijn hoofd groeit al ergens neergeschreven is; de bomen plots het bos zien worden of gestaltgewijs de voorgrond de achtergrond of omgekeerd; het aha!-moment dat informatie plots een patroon wordt.

(Ik heb dat ook met boeken, en wellicht daarom dat ik althist en gelijkaardige zo wijs vind: reconstrueren wat er echt aan de hand is op basis van soms de meest minuscule details.)

Andere mensen hebben graag de structuur eerst uitgelegd, of tenminste de grote lijnen of de context. Il faut de tout pour faire un monde.