Duizend jaar Bijna twintig jaar geleden maakte grapefrukt een –vond ik toen ook al– veel te moeilijk spelletje, Fungus. Doel was om zoveel mogelijk dingen te laten groeien, door geconnecteerde bollen te verplaatsen en al dan niet met elkaar te verbinden. De regels leken een beetje op die van Life: te weinig of te veel buren = dood, een bepaald aantal buren = blijven leven, een ander aantal buren = groeien en kleintjes maken.

Het ging mij te rap, het was mij te moeilijk, maar ik vond het idee wel goed. En dus heb ik er een soort afgeleide van gemaakt: geen zwammen maar een soort biomassa, ergens het midden tussen cellen en beesten en planten en een lavalamp.

Ge kunt zelf eten plaatsen door ergens te klikken, en als ge dat niet doet, wordt er automatisch om de zoveel tijd eten geplaatst. Er zijn drie soorten beesten die alledrie een eigen gedrag hebben, maar die ook in colonies (tot op zekere hoogte) samen kunnen leven.

Er zijn wat regels om ervoor te zorgen dat niet één soort alle overheerst, of dat er teveel op het scherm komt. Ik zou er wat meer tijd in kunnen steken om het ofwel meer meditatief te maken, ofwel een andere atmosfeer — ik dacht aan iets in de ruimte, met een soort langzaam bewegende nebulositeiten — maar dan was de dag om en moesten er nog duizend andere dingen gedaan worden!