Het was noch voor boeken, noch voor dingen kijken een jaar om in de annalen te schrijven.

De boeken eerst. Ik ga eens niét herlezen wat ik er op het moment zelf van vond, en schrijven wat ik er nu van vind.

Het jaar begonnen met het zoveelste boek in Stormlight Archive, een serie die uitstekend begon maar met het boek slechter wordt. En dan een zeer goed boek over de van van Rome en de geboorte van het Westen.

En dan dacht ik, ik kom hier een althistreeks tegen over een mens die uit de 20ste eeuw naar de jaren 700 terugkeert en hoe wijs klinkt dat niet? Redelijk wijs van premisse, al is het ook láng niet de eerste keer dat zoiets geschreven wordt (Lest Darkness Fall springs to mind), maar ’t is niet omdat het al gedaan werd, dat het niet nog eens leutig om te lezen. Dacht ik. Want Ed Nelson is géén goede schrijver. En waar het in het begin nog redlatief houdbaar was, werd op de den duur gewoon slechte wish fulfillment en pagina’s lang rechtstreekse copy-paste van Wikipedia. Ik heb niet verder gelezen na boek 5.

Rebecca Yaros, van wat ik me mij van herinner, was best OK. Met dingen die onvermijdelijk om zeep gingen, op momenten dat ik het van ver zag aankomen — zo van “oh nee, hier gaan we weer”.

De twee boeken over een dikke meneer die de apocalyps overleeft: het eerste degelijk, het tweede mja.

De Gentleman Bastardboeken waren alledrie op hun eigen manier fantastisch goed, en dammit kerel schrijf eens snel een vervolg!

En dan dacht ik, ik lees dan maar eens een reeks waarvan ik weet dat ze afgelopen is. En ik neem er mijn tijd voor — aan normale snelheid in audioboek. Ik ben ze in volgorde van publicatie aan het lezen, stomgaweg, zelfs al zeggen de mens die ze schreven dat het eigenlijk best anders gelezen wordt.

Als er een nieuw boek van Adrian Tchaikovsky uitkomt, lees ik dat. Zo simpel is het soms. Ik heb er nog véél te doen, leerde ik onlangs. Deze twee vond ik alvast erg goed: een niet-geheel onverwacht maar toch fijn first contactverhaal en een niet-geheel onverwacht maar fijn any sufficiently advanced technology-verhaal.

Ik dacht een aantal tijdreisverhalen te lezen. Matheson teleurstellend dacht ik, Bradley meh. Tot zover de tijdreisverhalen. Op dezelfde reis waar ik de tijdreisboeken las, heb ik ook wat heksenboeken gelezen. Onderhoudend maar wel érg hard twee keer hetzelfde boek, meen ik mij te herinneren.

En dan dacht ik — wacht eens, de Xeeleeboeken van Stephen Baxter zijn ook wel tijdreisverhalen, soms, zou ik die niet eens herlezen? De Malazanboeken in gedachten (die ik tegelijkertijd aan het lezen/beluisteren was) dacht ik: ik ga eens de door de auteur aangeraden leesvolgorde volgen, en beginnen met Vacuum Diagrams. Euh nee dus: géén goed idee. Ik ben gestopt na het tweede boek dat ik las, Timelike Infinity, omdat Vacuum Diagrams de gehele miljoenen jaren lange omschrijving geeft van wat er allemaal is gebeurd en zal gebeuren. Wat al andere boeken gewoon oefeningen in futiliteit maakt. Zeer, zéér slechte raad van Baxter — zijn forte is namelijk vrees ik niet het schrijven van personages maar wel van werelden, en als de wereld al helemaal uitgelegd is voor u, is er niet veel meer aan zijn boeken. Bah.

Ik heb letterlijk maanden met Abercrombie’s The Devils op mijn Kindle rondgelopen, hier en daar een beetje lezend. Niet omdat het traag leest, maar omdat ik op de één of andere manier dacht dat ik zou kunnen rekken tot het vervolg uitkwam. Neen, natuurlijk. Wél denk ik het boek waar ik dit jaar het meest van genoten heb, met de meest onvergetelijke personages en de meest interessante wereld. Ik kijk immens hard uit naar het vervolg.

En dan waren we op reis in Newcastle en reis = boeken lezen, en na The Devils heb ik op een paar dagen tijd Blood over Bright Haven gelezen (uitstekende stand-alone fantasy), The Mountain in the Sea (fantastische premisse, crummy uitgevoerd, over intelligente octopussen), To be Taught, If Fortunate (over ruimtereizen en mensheid, en ik herinner me niet meer alles maar ik vond het op het moment echt wel goed), en The Long Shoe (ongeveer even goed als ik me een boek van Bob Mortimer voorgesteld had).

Ik ben een reeks andere boeken begonnen maar die zijn nog niet uit, dus ’t zal voor het lijstje van volgend jaar zijn.