Mijn band liep plat. Er kon genoeg lucht in gestoken worden voor ongeveer anderhalve reis werk-huis of huis-werk. Er stond dan ook atijd een pomp paraat, op het werk en een pomp thuis.

Het was al een paar dagen, vandaag  begon het echt op te vallen. Ik heb de fietsenboer gemaild of hij eens kon langskomen: dat bleek pas volgende week dinsdag te kunnen. Drat!

Nog een week fietsen met een leeglopende band, dat zag ik niet zitten. En dus heb ik vandaag iets gedaan dat ik  niet meer gedaan heb sinds denk ik 1979: rustines op mijn band geplakt. Met maar een béétje assistentie van collega Ben: fiets op zijn kop gezet, buitenband eraf, binnenband eruit, visuele inspectie naar gaten (geen gevonden), emmer water gevuld en op zoek naar luchtbellen, afgedroogd, beetje geschaafd met schaafding, lijm op gedaan, laten rusten, rustine op geplaats,  geduwd voor vermoord, hey presto:

Ik vrees dat de binnenband er een beetje te versleten uitziet om nog veel langer mee te gaan, maar hopelijk houdt hij het nog een week uit.

Ik heb de eerste paar boeken gelezen. Ik vond ze goed, maar  ik heb ze nooit allemaal gelezen.

Ik heb de film gezien, en ik vond die niet verkeerd.

En nu heb ik de Netflix-serie gezien (wijs!), en zit ik ongeveer even ver (boek 4) als het aantal boeken dat ik gelezen heb. Grr.

Ik denk dat ik maar eens de rest van de boeken lees. Ik wil weten hoe het afloopt.

Ik heb met mijn Amazon-eindejaarscadeaubons kookboeken gekocht. De goedkoopste versies die ik kon vinden, dus meestal in shops die fullfilment laten doen via Amazon.

Vandaag zijn er twee! pakketjes toegekomen, waaronder dit:

Ik heb dat besteld bij Amazon.de in Duitsland. Het is vertrokken in het Verenigd Koninkrijk (“If undelivered, return to Speedwell Ltd.”), het is toegekomen in Gent, maar er staat een postzegel van Spanje op (“If undelivered please return to Apartido de Correos”).

The mind boggles.

Er was eens een school met een website die niet goed was, maar die geen geld had om een betere website te laten maken.

Het lijkt een constante in mijn leven, al sinds pakweg 1994 toen ik dat deed voor de Studio Skoop  en Arno: gratis dingen maken waar andere mensen geld voor zouden vragen. Veel geld voor zouden vragen, soms. Websites, applicaties, boekjes, affiches, filmpjes, beeldbewerking, fotografie, advies.

En ja, dat is eigenlijk broodroof: er zijn mensen die (soms veel) geld zouden kunnen  verdiend hebben,  en die dat dan wegens mij niet gedaan hebben.  Mijn redenering is  dan: ik doe het enkel als het mensen zijn die het écht niet kunnen betalen, of waar ik van vind dat ze hun geld beter aan andere dingen zouden kunnen besteden.

Meestal is dat aangenaam werken, is het redelijk duidelijk wat de verwachtingen zijn, en steek ik er met plezier werk in.

Het is maar soms dat het verkeerd uitdraait. “Gratis is niets waard”, lijken de mensen dan te denken. Dat soms overslaat naar “gratis is minderwaardig”, of “wie denkt die gast wel dat hij is, het beter weten dan ons?”, en uiteindelijk naar “deze andere kerel vraagt veel geld, dus het zal wel beter zijn, dus stellen we ons geen vragen en hebben we plots geen eisen meer”.

Dan is het grappig (waarmee ik bedoel “niet grappig”) om zien hoe iets dat ik al jaren gratis moest doen wegens geen budget en waar alles onmogelijk was, plots wél alles mogelijk blijkt als het te betalen is. “Maak uw boekje eens aantrekkelijker, kan het niet in kleur? Met een degelijke cover in plaats van een doodgraversding?” is jaren “neen” en “geen budget”, tot het boekje niet meer gratis gemaakt wordt, en het plots wel helemaal in kleur is. Nog altijd  totaal ad hoc van inhoud, maar hey, dat duurt dan tot ze een betalende redacteur hebben, vermoed ik.

Of “je maakt best een degelijke en kwaliteitsvolle brochure in plaats van die eeuwige  knullige zelf in elkaar geflanste gefotocopieerde A4-tjes” wordt jaren afgedaan als “jaja, we wéten het, laat ons hoofd gerust”, en  dan plots is het een grote brochure met matglanzend dik papier en paginavullende foto’s.  Wel vol typfouten, maar hey, niemand is perfect.

Ik zucht dan eens heel diep.

En niet getreurd, er zijn altijd andere dingen te doen. Mensen te broodroven, bedrijven tegen te steken.

Zeg wat voor zever is dat?  Heel mijn Facebook staat vol jobadvertenties. Zo niet hé gasten.

Wij zijn op het werk ook op zoek, en ’t is al moeilijk genoeg azo, dedju.

Te klasseren in  hetzelfde klassement als rosbief maken als ge een mens alleen zijt (ge ontziet u dat om er aan te beginnen, maar het valt uiteindelijk wel mee en achteraf zijt ge content dat ge het gedaan hebt): gesprekken met mensen die ik niet ken.

Ik zal  vorige week en deze week meer mensen gesproken hebben die ik niet ken dan in de denk ik twaalf maander ervoor.

En morgen weer. ’t Wordt wel ontieglijk vroeg opstaan, maar hey.

Leeftijd, dat zijn dingen.

Ik heb het al heel mijn leven moeilijk met autoritten op weg naar klanten.  Al meer dan twintig jaar slaag ik erin om in slaap te vallen in de auto, namelijk.

Het heeft er niet eens mee te maken of ik veel of weinig geslapen heb de dag ervoor: het is gewoon dat  van zodra de conversatie stokt, ik naar buiten kijk, en  hop, voor ik het weet zijn mijn ogen toe en ben ik weg.

Vroeger zat ik daar heel erg mee, met allemaal technieken om te doen alsof ik niet aan het slapen was, maar  nu  heb ik gewoon niet eens meer  de moeite gedaan. Ik was  naar de weg aan het kijken en toen was ik plots helemaal weggegzakt en dan waren we halfweg en dan werd ik weer wakker en waren we er bijna.

Ik hoop alleen dat ik niet gesnurkt heb. Ik zal het maandag eens vragen, voor de gemoedsrust.

Ik had Amazonbons gekregen, en daar heb ik boeken mee gekocht.

Van allemaal verschillende leveranciers, maar wel allemaal via Amazon.

En nu gaan die in de loop van de maand toekomen. Wanneer ik het niet verwacht. Misschien  komt er morgen al eentje, misschien volgende week.

Hoera!

Cadeaus krijgen is wijs!

Ik heb het tot het einde van de aflevering uitgehouden, maar ik werd er niet vrolijk van.

Ik herinner mij de jaren lang geleden, toen ik de eerste keer Kamiel Spiessens zag in De Drie Wijzen.

Kapot op de grond van het lachen. Idem met Firmin Crets.
Met de jaren vond ik het minder. Jimmy B, de man met honger, de man met eczeem, La Esterella, Snellen Eddy, de chirurg met drugs: nah, niet echt. 

Maar wel een vakman, vond ik. En uit respect heb ik dus maar gekeken naar VTM en naar de heropstanding van Allemaal Chris. 

Met alle respect, maar: wat een bagger.

Het internet staat in brand!

Eén.  Roularta heeft de commentaren op zijn artikels afgezet!

Commentaren op nieuwssites kunnen waardevol zijn, maar waren dat om verschillende redenen momenteel bij ons niet. […]

Een van de problemen was de vaak respectloze aard van de reacties die een constructieve dialoog onmogelijk maakten.

Drie jaar geleden dachten we dit te kunnen oplossen door het anoniem reageren onmogelijk te maken. Maar de creativiteit van enkelingen bleek grenzeloos en sommigen bleven de ruimte onder artikels vervuilen aan de hand van – soms meerdere – valse profielen die we wegens gebrek aan tijd en middelen onmogelijk konden bestrijden.

De constructieve reacties – want die waren er wel degelijk – verdronken tussen commentaren waarin elke zoektocht naar dialoog onvindbaar was. […]

Ik kan u verhalen vertellen over journalisten die angstig waren in eigen naam een stuk te publiceren, over lezers die gechoqueerd werden, allemaal omwille van de reacties onder artikels, maar dat doe ik niet. Liever grijp ik in opdat dit niet meer zal gebeuren.

Voortaan weiger ik het op mij te nemen mensen online op te voeden en middelen, die belangrijk journalistiek werk mogelijk kunnen maken, hiervoor aan te wenden.

Het werd tijd.

Ik zal alvast meer Knack lezen, nu ik  weer dat ik niet elke keer ga moeten  weerstaan aan  de morbiede neiding om tegen beter weten in alsnog de bagger en drek in de commentaren te gaan bekijken.

Maar waar moeten die  rechtse trollen  nu naartoe gaan? Waar gaat dat overschot al gal, zuur, azijn en pis  blijven?  Wat moeten die mensen  doen met hun leven, als ze  niet voor de tienduizendste keer alle schuld op de sossen / de mainstream media / de moslims kunnen steken? Als ze niet elk commentaar op één van hun helden kunnen afblokken met “jamaar Steve Stevaert” of “jamaar Den Baard”?

Twee. Het zat er heel hard aan te komen, maar  uiteindelijk  is het toch een schok: Acid is van school gestuurd.

Redelijk kut, ja, maar hey, wat verwacht een mens? Ik duim alvast voor een goede afloop. MET AL DIE MOGELIJKHEDEN NATHAN ALLEZ GAST GE ZIJT ZOVEEL MEER WAARD DAN DAT. En al.

Drie. De nieuwe Michiel is gedropt.

Allemaal goed en wel, maar zoals ik zei toen het nummer nog maar twee likes had:

An inquiring public wants to know. Dit soort gewitwas en achterafcensuur van de geschiedenis IS ONAANVAARDBAAR.