Mijn allergrootste droom is dat onze kinderen gelukkig zijn. Dat ze openbloeien. Dat ze iets vinden waar ze door geboeid zijn, en dat ze dat dan ook kunnen doen. Dat ze iemand vinden waarmee ze gelukkig zijn, en dat ze dan al dan niet kinderen hebben als ze dat willen, en dat die ook gelukkig zijn.

Zoals Raymond het zegt: daarvoor wil ik alles geven. Alles.

Er is niets zo erg als een kind hebben dat ongelukkig is. Er is niets zo fantastisch als een kind hebben dat gelukkig is.

En behalve de kinderen? Ik loop heel de tijd met vele vele tientallen dromen rond. Eentje dan maar, want als ik zou beginnen, ik bleef dagen aan een stuk bezig.

Ik had zo graag iets betekend. Sporen nagelaten. Een boek geschreven. Dingen ontdekt. De wereld veranderd, zelfs al was het op een minuscuul onderdeel van een stukje van ene wetenschappelijk domein.

Vroeger droomde ik dat ik paleontoloog zou worden. En toen droomde ik dat ik historicus zou worden. Over de periode tussen 500 en 700, bijvoorbeeld.

Op het einde van het laatste mondeling examen in het zesde jaar humaniora vroeg mijn klastitularis of ik al wist wat ik volgend jaar ging doen. Er was niet eens sprake van geschiedenis studeren, ik hoor het mij nog zeggen: “ik zou graag geschiedenis doen, maar ’t zal wel rechten worden”.

Stom, stom stom. Ik had een redelijke hekel aan rechten, en tegen dat ik jaren en jaren later alsnog aan geschiedenis begon, had ik al werk en was het niet te combineren. (Maak ik mezelf wijs, zelfs na jaren: ik was gewoon te lui.)

Die droom van iets wetenschappelijk tastbaars achter te laten, die mag ik wel opbergen. Onherroepelijk, vrees ik. En een boek of zo, daar zie ik me niet aan beginnen: te lui. En zelfs al was ik niet te lui: niet getalenteerd genoeg. Oh, en bespaar mij de “hij vist naar complimenten”. Neen, echt niet.

Er is een ongeluk gebeurd met een bus, lijkt het wel, als ik zo naar het nieuws kijk. Als ik drie kwartier lang naar het nieuws kijk, dat het over niets anders heeft dan het ongeluk met een bus.

Ik zou er kunnen lastig over doen, zeggen dat het toch wel erg is dat een zinloos ongeluk dat een zinloos ongeluk is plots wereldnieuws is, terwijl er dagelijks godweethoeveel kinderen gnnnn.

Allez, serieus: de wereld is ingestort, lijkt het wel, als ik zo lees wat er bij de helft van de mensen die aan wijvenweek meedoen, geschreven staat. “Ik heb wel een mening, maar vandaag even niet boehoe ’t is toch zo érrug”. Ja, ’t is erg. ’t Is ook een ongeluk waar niemand iets aan kan doen. Dat één keer gebeurt op veertig jaar.

Afijn. Meningen, meningen.

Ik ben zoals iedereen, vermoed ik: overal een mening over, meestal ergens tussen totaal en relatief ongefundeerd, en soms eens wél gefundeerd.

Ik kan over vanalles en nog wat uren aan een stuk discussiëren, maar in het kort en compleet arbitrair want ik kan dus werkelijk over alles doordrammen tot ik blauw in het gezicht zie, een paar conversation starters:

• De meerderheid van wat zich feminist noemt, slaat de bal totaal mis.
• Mensen zijn nu niet anders dan duizend jaar geleden, en zijn niet anders in Papoea-Nieuw-Guinea dan in pakweg Gentbrugge.
• Homeopathie en andere toverdokterij is kul.
• De Bijbel zegt niet wat u denkt dat hij zegt.
• Harry Potter is rotzooi.
• iOS en Mac OS X trekken sinds een paar jaar op niets meer.
• Alles komt in orde. Of nee, wacht: de wereld is om zeep.
• Dat is geen kunst, dat is gewoon kaka.
• Fietsers zijn even levensgevaarlijk als autorijders.
• Flessenvoeding is voor gemakzuchtige en slechte moeders.

En dan nemen we er een glas of twee drie drank bij, en is het ofwel een fijne avond dat we zeggen we gaan dat zeker nog eens moeten doen, ofwel een heel erg ongemakkelijke avond die alleen maar ongemakkelijker wordt, en doen we alletwee alsof we eigenlijk niet écht kwaad zijn op mekaar wegens god hoe kan iemand zó verkeerd zijn, en die eindigt met oh god, dit mag nooit meer gebeuren.

Guilty pleasures: blote wijven. Euh nee, wat zou ik mij daar schuldig over moeten voelen? Wat zijn dat nu voor dingen!

Herbeginnen.

Euh.

Wat moet ik in ’s hemelsnaam zeggen dat ik nog niet vele tientallen keren gezegd heb in de loop van de afgelopen jaren? Of dat geen vissen naar complimenten is, in al dan niet subtiele variaties op “mijn negatieve eigenschappen zijn dat ik soms té perfectionistisch ben”?

Of dat mij geen problemen gaat opleveren in het echte leven? Ik schrijf hier alleen maar dingen die ik eventueel op café tegen een wildvreemde zou zeggen, en hey, dat is dus líng niet alles.

Semi-op de vlakte, dan maar.

Ik begin te bleiten bij het minste. Triestig of vrolijk, films of boeken, dingen die goed aflopen, slecht aflopen, gewoon ontroerend, whatever: waterlanders gegarandeerd.

Ik ben voor wijvenfilms. Tien keer liever nog eens kijken naar While You Were Sleeping of de esbattementen van Elizabeth Bennet en Mr. Darcy dan naar Die Hard of consoorten.

Ik ben verliefd op Kara Zor-El. En/of Powergirl, enfin, ’t is ingewikkeld. Twee van mijn favoriete series zijn Buffy The Vampire Slayer en Veronica Mars. Als het niet zo hipster was, zou ik toegeven dat ik graag naar My Little Pony kijk en dat ik geen enkele aflevering van Powerpuff Girls gemist heb.

Ik zit ongelooflijk graag in bad. Uren aan een stuk, met een boek, te weken — alleen jammer dat ik sinds gebroken rug noch in noch uit ons bad geraak.

Ik ben bang van mensen en van nieuwe situaties. Gelijk, paniek bang. Ik zou er geen enkel probleem mee hebben om nooit meer uit mijn trekzetel te moeten komen en alleen thuis te zitten. Angstzweet slaat mij uit als ik met mensen moet spreken, en het allerergst met mensen die ik net lang genoeg ken om door mijn kleine voorraad smalltalk te zitten. Oh, en tegelijkertijd ben ik graag onder de mensen. Euh ja.

Ik dans ongelooflijk graag. En ik zing ook ongelooflijk graag. Pas op, niet dat ik het kan of zo, absoluut niet, in tegendeel. Dus doe ik het maar als er niemand in de buurt is. Luidop zingen en wild dansen. Met de gordijnen dicht, en als ik zeker weet dat er de eerste uren geen levende ziel in de buurt is.

Procrastinatie, yada yada. Lang verhaal kort: ik weet uit decennialange ervaring dat de dreiging dat er werk is dat eigenlijk moet gedaan worden, de allerbeste manier is om veel werk te verzetten dat niet moet gedaan worden. Dringend grafieken van allerlei te maken. Mijn bibliotheek op orde zetten. Iets optimaliseren dat al lang geoptimaliseerd is. Ik zou op den duur zelfs op beginnen ruimen om te vermijden dat ik echt werk doe.

Ik kan en ken van veel dingen een beetje, maar van zeer weinig dingen echt veel. Ik loop daar alle dagen wakker van (serieus waar), maar er iets aan doen? Ho maar.

Ik loop mij voortdurend op te winden en kwaad te maken. Dan rijd ik op de fiets of loop ik op straat en doet mijn hoofd voortdurend van uit de weg KLOOTZAK en kan het NOG een beetje trager TEEF? en godverDOEME vurte FUCKER steekt uw fucking LICHTEN aan. Niet dat ik het luidop zeg of dat ik speciaal agressief ben of zo, en ’t is al heel lang geleden dat ik op straat liep te hopen dat iemand mij zou aanvallen zodat ik hem met de ijzeren tippen van mijn Dr. Marten’s kon toetakelen. Maar het zit er wel heel de tijd.

Ergernis, ergernis, ergernis: ik sta er regelmatig verbaasd van dat ik geen maagzweer heb van mijn longen tot aan mijn enkels. Ik kan van alles lastig lopen.

Mensen die zeggen “ik miste het stevige” in plaats van “ik vond het niet stevig genoeg”. Mensen die foto’s van zichzelf nemen en die dan hun voeten met de punten naar elkaar zetten. Als ge X-benen hebt, meisjes, dan hebt ge steunzolen nodig.

Mensen die zichzelf voorstellen met Achternaam – Voornaam (way to country-bumpkinize uzelf, gasten). Mensen die in potjes-Engels schrijven (ZESENDERTIG onderwerelden wens ik ze toe). Programmeurs die te leeg zijn om een degelijke uitzondering te schrijven voor het geval er maar één is van iets (“nog 1 stoel(en) beschikbaar”? nog één dets in uw wezen, ja).

Wit aanlopen van machteloze woede jegens mensen die “enerZHie” zeggen in plaats van “energie”. Of “frankrijkLEI” en “consciencePLEIN” in plaats van Frankrijklei en Conscienceplein. Of die het hebben over “de Rudy”, “de Patrick”, “ah daar is DE mama sè”, die “is” of “es” schrijven als het “eens” moet zijn.

Een irrationele hekel hebben aan Antwerpen en Antwerpenaren en Antwerps, maar niet het minste probleem hebben met hetzelfde als ik het in het echt meemaak. Supersonisch opkrullende tenen krijgen van Aalsters en Aalstenaars, maar tegelijk stekezot zijn van de Aalsterse familie.

Irrationele levenslange haat opdoen tegen mensen die ik eigenlijk van haar noch van pluimen ken, gewoon omdat ze mij één keer op een avond in 2005 uit de hoogte aangesproken hebben van “pfuh, gij interesseert mij niet omdat gij mij niets kunt opbrengen”. Of dat ik vermoed dat ik denk dat iemand denkt dat iemand anders gezegd heeft dat iemand vermoedt dat er iets zou gebeurd of gezegd zijn, en dat dat dan in mijn hoofd een maalstroom van een eigen leven begint te lijden tot het is van PERSOON X MOET STERVEN NA DAGENLANGE MARTELING, compleet met uitgewerkte scenario’s. En dat dat dan met één woord volledig kan omslaan.

Euh, ik denk dat ik vooral zeer, zeer irrationeel ben.

Ik ben de hele lijst van weblogs die meedoen aan Wijvenweek afgegaan, één voor één, en ik heb bij al de weblogs die ik nog niet kende minstens de eerste paar berichten gelezen.

Ergens kon ik me wel inbeelden dat er mensen zijn die geboeid zijn door make-up en zo — de vele honderden YouTube-accounts die niets anders doen dan zich schminken en tips geven hoe dat precies in zijn werk zit, hadden een hint kunnen zijn — maar toch: serieus? Zijn er in de Lage Landen écht heelder events waar merken hun nieuwe oogschaduwen en fond-de-teints voorstellen aan mensen met een weblog? The mind boggles.

En ook: the mind is enorm benieuwd om daar maskers af te zien gaan: ik ben heel erg voor mensen zonder make-up, namelijk.

’t Is niet aan mij dat ze geld gaan verdienen, vrees ik. Ik ben zó hard een verloren zaak, als het op beautyqueenheid aankomt, dat ik redelijk zeker weet dat er zelfs in het diepst van mijn gedachten, met lieslaarzen en een pikhouweel, geen spoor van te vinden is.

Ik heb op elk gegeven ogenblik een stuk of twee, maximum drie zwarte of zwartachtige broeken. Als de laatste broek die ik heb, finaal kapot is (lees: als ze zó gescheurd is of er een zó groot gat in zit dat het niet meer te camoufleren is), dan stap ik de C&A binnen en koop ik er nieuwe.

Ik heb een hele resem lelijke hawaii-achtige hemden, en die draag ik dan. Kousen: een hele lade vol, en met een beetje geluk heb ik op een gegeven dag twee gelijke kousen aan. Schoenen: één paar, tot ze helemaal versleten zijn. En dan een volgend paar.

Mijn haar? Om de, gho, zes maand, tien maand, word ik door Sandra een kapper binnengestampt. Die dan ook meteen de schaar in mijn baard zet. En dat is het zowat.

Nee, ik ben er niet fier op. Maar er is weinig dat ik zo haat als naar mezelf kijken in de spiegel.