Toegekomen op mijn kamer:

Een bed, een trekzetel, een frigo, en een televisie. Meer moet een mens niet hebben:

Oh, en het tweedemeest spannende van vandaag is al achter de rug, en ik heb het niet gezien!

Ze hebben mij hier bloed afgetapt: ik blijven kijken naar die naald en dat buisje, in de hoop dat ik zo van dat gutsend bloed zou zien pulseren. Maar nee: ik zat naar het verkeerde stuk buis te kijken. Terwijl ik met een half oog aan het kijken was (en met een ander half oog mijn pre-operatieve vragenlijst aan het invullen was), zijn er blijkbaar vier van die buizen vol geraakt. En ik heb het niet gezien.

Het programma voor de volgende paar dagen:

Maandag 18/5

• 16u-19u: in de trekzetel op de computer zitten. Televisieseries bekijken.
• 19u-24u: in de trekzetel naar televisie kijken en op de computer zitten. Misschien een spelletje spelen ook.
• 20u of zo: een lavement krijgen. Ik hoop van ganser harte dat het een pil is of zo, en niet dat het iets is dat iemand mij moet toedienen. Bweikes. (en dat is dus meteen het spannendste van de hele dag)

Dinsdag 19/5

• 0u-…: naar televisie kijken en op de computer zitten.
• 6u: wakker gemaakt worden. Geen ontbijt, schat ik.
• 6u30–14u: wakker blijven. Dat ik na de operatie als een blok blijf slapen, geen in om de hele nacht wakker te zijn.
• 12u: geen middageten
• ca. 14u: operatie
• ca. 16u: gedaan, en bijkomen van de volledige verdoving
• in de loop van de avond: ofwel terug op mijn kamer, ofwel de nacht in recovery doorbrengen

Woensdag 20/5

• In bed liggen met computer.

Donderdag 21/5

• In bed liggen met computer.
• Al eens proberen recht zitten.

Vrijdag 22/5

• In bed liggen met computer.
• Regelmatig eens recht proberen zitten.

Zaterdag 23/5

• Naar huis!

Niet bijster spannend, allemaal, dus.

Wat lees ik in mijn inbox? De Standaard zorgt voor mij, als het op politiek aankomt.

Hoe leuk:

• De Minuut: Elke dag nemen twee politici het tegen elkaar op in een videoboodschap. Wie overtuigt het meest? U kiest wie doorgaat naar de volgende dag. Anne De Baetselier (LDD) en Luckas Van der Taelen (Groen!) bijten de spits af.
• Chat: Wat doet u aan de files? Hoe wil u meer mensen op het openbaar vervoer krijgen? Hoe zit dat nu met de Oosterweelverbinding? Stel vanmiddag tussen 12 en 13 uur uw vragen over mobiliteit aan Kathleen Van Brempt (SP.A), Moniek Denhaen (LDD) en Jan Peumans (N-VA).
• De Obarometer: Welke politici werken zich online in de kijker? Wie heeft de meeste Facebookvrienden, wie Twittert er over de campagne? Volg de digitale campagne op de voet.

En dan ergens onderaan de mail:

Daarnaast leest u bij De Standaard Online het laatste verkiezingsnieuws, de scherpste analyses, de rapporten van onze politici, peilingen, enz.

Scherpste analyses, “enz.”

Ik ben niet op één minuut te overtuigen, en al helemaal niet in een al dan niet opgeleukt filmpje. Een kunstmatig één op één-gevecht tussen twee sprekende hoofden is niet mijn idee van een nuttig gesprek of debat.

Een chat van een uur, met drie deelnemende politici? Eens raden: gaan ze elk één vraag beantwoorden met copy-pastes uit hun hapklare programmapuntjes, of gaan ze echt in debat met elkaar?

En dan de Obarometer. De O-bloederige-barometer. Want oh ja, díír ligt Vlaanderen van wakker, hoeveel Facebookvrienden een politicus heeft, hoeveel tijd hij verdoet op Twitter, en hoe erg hij zich in de kijker werkt.

Het is verdorie alsof ze het er om doen.

Obama’s webtweepuntnulligheid had niets te maken met hoeveel twitter of facebook hij persoonlijk deed, het ging hem om het netwerk van mensen.

Ik wil nog de eerste politicus in Vlaanderen zien die hem dat ook maar een fractie van een procentje nadoet.

Ach, ik zou het ook kunnen vertalen en er mijn eigen foto’s bij zetten, maar ik laat het maar zo, denk ik.

Op het moment mag ik niet eten wegens operatie, maar als dat niet het geval was, dan maakte ik deze klaar, vanmiddag:

Mmmmm. Snijden, look erin, boter erover, olie, grof zout, peper, in de oven.

Van alhier.

Zo. Een laatste keer mijn timesheets, euh, efforts, invullen. En dan zit het werk er voorlopig op.

Ik heb er zo’n beetje een put van in mijn maag.

Bon. Done. En dan nu de rest van de nacht naar televisie kijken en hopen dat ik in slaap val.

Akkoord, akkoord, Johnny Cash heeft een uitstekende cover gemaakt van The Mercy Seat.

Maar Nick Cave zelf doet dat ook fantastisch goed:

Ik wil hem echt nog eens live zien.

Zo grappig:

Johan Deckmyn bewees alvast heel wat vorderingen te hebben gemaakt in het speechen, zelfs in de moeilijke tijden van de campagne. Hij haalde fors uit naar Gents burgemeester Termont […] Daarnaast haalde Deckmyn ook uit naar de CD&V […]

Lijsttrekker voor Europa Frank Vanhecke hield een begeesterende slotspeech, waar hij eerst uithaalde richting de traditionele partijen […] Daarnaast haalde hij ook uit naar de partijen die per sé België in stand willen houden […]

Johan Deckmyn, voorzitter Vlaams Belang Koepel Gent

…zo grappig. Vooral als Deckmyn over zichzelf in de derde persoon spreekt.

Het is altijd een evenement, het einde van een jaargang van een reeks op televisie.

Zoals die keer dat Krystle en Alexis in een brandend huis zaten, of die keer dat Fallon met haar auto onder die vrachtwagen reed.

Ik heb er vandaag, na wat uitstel wegens andere dingen te doen, twee gezien.

Lost s05e16–17, het einde van seizoen vijf: allemaal antwoorden op vragen, en eindelijk wordt het een beetje klaar in de hele zooi. Geen slecht einde, niet echt een fantastisch goed einde. Ik kijk (een beetje) uit naar seizoen zes, maar ik vrees dat er niet zo enorm veel meer te vertellen is. Het zou eigenlijk nu kunnen eindigen ook.

Nee, dan House. Ook het vijfde seizoen, en House s05e24 was ook de laatste van dit jaar. Een aflevering van dertien in een dozijn, ogenschijnlijk. Net zoals bijna altijd, maakt het ook hier niet echt uit wat het specifieke medische geval is dat zal opgelost worden, noch wat de oplossing was.

Het kabbelt voort, zoals andere afleveringen ook wel eens voortgekabbeld hebben. En dan, acht of zo minuten voor het einde, valt er een figuurlijke hakbijl naar beneden, die de hele aflevering in perspectief plaatst. Vorig seizoen was het er ook al niet naast, maar deze keer is het gelijk menens.

Geef alle acteurs in de laatste minuten van de laatste aflevering van House een Oscar.

Hoe doen andere mensen dat? Als er van die opinies in u zitten en ze zouden er eigenlijk best uit komen maar het lukt niet echt want uiteindelijk komt dat toch niet goed?

Zo bijvoorbeeld als men goesting heeft om een bende poseurs uit te maken voor poseurs? Of een bende fascisten voor fascisten? Of een bende hypocrieten voor hypocriet?

Op het internet is het zó verleidelijk om dat te doen, maar iemand gij fucking loser van een ruggengraatloze fascistische teef noemen, of iemand dingen aanwrijven als gij hypocriet zwijn al wat uit uw vettige pokdalige mond komt is vals en cynisch berekend ge zoudt uw eigen ouders niet zien staan als er niet iets mee te verdienen was, dat zijn meestal geen manieren om het lang uit te houden.

Nu is het niet meer zo, al een hele tijd niet meer, maar in de jaren 1990 heb ik lang rondgelopen met van die Dr. Martens met stalen tippen en met dichtgenepen handen, in de hoop dat er mij ooit eens iemand zou aanvallen op straat, en dat ik dan terug kon doen.

Ik heb tegenwoordig, om allerlei redenen, vaker en vaker hetzelfde gevoel op het internet. Grrr.

Helaas, net zoals mensen fysiek in mekaar dessen op straat geen goed idee is, is het geen goed idee om ruzie te maken met mensen via het internet.

>  <

^ en daarboven stonden nog vier paragrafen die er nu niet meer staan.

Grrr.

…gelachen, that is. Het kan ook zijn dat het de zenuwen zijn die spelen, maar ik kwam gewoon niet bij.

Achtergrond: Steve Eves heeft een 1/10 model van een Saturn V gebouwd. Dat ding is gelanceerd, en er is een filmpje van:

Het geheel stond gepost op MeFi, en daar stond ook deze omschrijving, met opvolgposten:

The launch area was cleared at 1:00. The announced said that Steve Eves was ready, the launch crew was ready, the rocket was ready and he was ready, so he started the countdown. The whole crowd counted along, because come on, you have to.

There was a tail of flame, a plume of smoke and a tremendous noise. The rocket lifted off beautifully, and soared into the sky as the crowd cheered. When it reached its apex, it split in two and deployed the parachutes, one on the nose cone and three on the main body. The crowd cheered again. The parachutes caught the wind and the rocket was carried over the crowd, across the road and into the opposite field, where it slowly descended for a perfect landing. The biggest cheer of all, this time. The launch had gone off without a hitch, and Steve Eves had broken the world’s record.

I’d estimate that the rocket traversed about 600 yards all told, and the flight lasted about three minutes from liftoff to touchdown. […]

It was an honor and a thrill to be present– quite literally, we witnessed history in the making. The subsequent fried flounder at Mrs. R’s Family Restaurant was just a bonus. If anyone has any specific questions about the launch, I’d be happy to answer.
posted by Faint of Butt at 6:07 PM on April 25

That’s a pretty amazing video. The thrust to weight ratio of the model is much better then the actual rocket. The rocket gets off the pad pretty quickly.

They have to be pleased with this flight, it seems like they would be able to recover the rocket in perfect shape.
posted by jefeweiss at 6:49 AM on April 26

What about the kittens, were the kittens alive when they opened the hatch door?
posted by Brandon Blatcher at 11:21 AM on April 26

THERE WERE NO KITTENS.
posted by Faint of Butt at 11:54 AM on April 26

Liar! That’s an NSA coverup! The kittens were returned safely to earth, but were somehow… changed. Like they’d seen something up there, something unspeakable.

What terrors still live behind the eyes of those kittens?
posted by blue_beetle at 12:56 PM on April 26

But the wave particle said there was a high probability of kittens!
posted by Brandon Blatcher at 12:59 PM on April 26

You guys are idiots. The description said they had flounder in the capsule.
posted by digsrus at 1:51 PM on April 26

THE FLOUNDER WAS DELICIOUS.
posted by Faint of Butt at 2:39 PM on April 26

That wasn’t flounder.
posted by Brandon Blatcher at 4:53 PM on April 26

Raad eens wat het meest populaire portret op mijn Flickr is, tegenwoordig?

Ik ben bereid grof geld te geven aan de mijnheer of mevrouw die er mij zo een maakt. Zelfs de kleur is perfect:

Hell, I second what kaolinfire said:

I would learn to crochet if a pattern became available. Or sacrifice myself trying.

Allez ja, ik kan wel haken, maar ik heb nog nooit zoiets moeilijks gemaakt.

Circque du soleil! Afgrijselijk slecht in beeld gebracht, maar dat waren we ondertussen al gewoon van de Russen.

Een overzicht als het om details gaat, close-up als het overzicht moet getoond worden, de kabels belicht als ze niet moeten belicht worden, Dima Bilan die de lucht in stapt, maar ze tonen het niet — ‘t is echt niet bevattelijk.

Nieuwe presentatoren? Nieuwe presentatoren!! Hoera!

Even slecht Engels, even slecht Frans, en alweer ROEPENNNNNN in de micro: er zijn nog zekerheden.

De finale is altijd minder wijs dan de halve finales, het verrassingselement is er al af.

1. Litouwen. Ik weet nog altijd niet welk liedje jet is dat hij gepikt heeft, maar dat het gepikt is, lijkt me wel zeker. Ik dacht, hij heeft zo’n lang haar dat vanonder zijn hoed komt, maar neen: het was zich baard. En hij heeft inderdaad een magische piano, die blijft doorspelen als hij opstaat. Tiens, is hij halverwegen het liedje overgeschakeld op het Litouws, of zingt hij echt over papa’s weebles toy? Ik denk Litouws, en oei, even paniek: zijn hand stond in brand. “Alleen op ‘t einde was hij en beetje zenuwachtig,” zegt André Vermeulen.

“Zenuwachtig” is een codewoord voor “zo kattevals dat het pijn doet aan de oren”, blijkt.

2. Israël. ‘t Is een liedje voor de vrede, dat had ik bij de eerste passage niet begrepen. En ‘t is een Israëlische en een Palestijnse mevrouw, blijkbaar. Op die manier: twaalf punten. Om de politiek, en het belachelijke bongospel in het midden ten spijt. There must be another way, dat ze dat maar eens maanden aan een stuk op nummer één spelen in het Midden-Oosten daar.

3. Frankrijk. Patricia Kaas! Ze staat er even krachtig als Edith Piaf, zegt André Vermeulen. Gedrogeerd en uitgeput?
Schoon liedje, schoon gezongen, maar, en ik had mezelf dit nooit vermoeden te horen schrijven: geen Eurosongmateriaal, toch? Ik zit te wachten op een opbouw en een climax, en die is er wel, maar… oh, hang on. Hij is er wel, die opbouw. Subtieler dan normaal. Schoon.

4. Zweden. Mijn favoriet! Elke keer ik het hoor, vind ik het beter.

5. Croatië. Lepe tenen! Croatië, waar de mannen meisjes naar buiten lokken door in slow motion constipatiebewegingen te maken. Blijkbaar. En het werkt: er staat plots een mevrouw bij die eigenlijk al haar slaapkleed aan had en juist ging slapen. Ze is van de antratie trouwens de tekst vergeten, en ze doet dan maar wat mee van aaa-aaaaa-a-aaa.

6. Portugal. Toodsh ash ruush dzhamr: gesproken Portugees, dat klinkt als een kolonie sprinkhanen. Is het mijn gedacht, of doet die mevrouw nu meer van schooltoneeltje dan in de halve finale? Meh, niet mijn ding. Maar wel een machtig goed decor.

7. IJsland. Dat was dat feetje met haar zestien in een dozijn-liedje. Ik ga even Plants vs. Zombies spelen.

8. Griekenland. Zucht. Sakis Woefwas. Niet mijn ding. Next.

9. Armenië. Ik heb er gelijk niet veel op te zeggen: dansmuziek gelijk ze overal ter wereld klinkt.

10. Rusland. Een mevrouw met een badgordijn aan, die om haar mama roept. En die in de achtergrond een oude wenende mevrouw wordt en op de voorgrond een krijsend kind. Zucht. Next.

11. Azerbeidjan. Baijan. Bijan. Gnn. Niet goed.

12. Bosnië en Herzegovina. Hoezee, dat vond ik goed vorige keer. En nog altijd. Schoon.

13. Moldova. Le mystère is daar weer. Niet slecht, nog altijd. Maar ook niet goed, we gaan daar niet in overdrijven. En hoe langer het duurt, hoe meer het tegensteekt.

14. Malta. Dum-dum-KEEL-dum. Dum dum ROEP dum. Tom tom ROEP tom. En dan het refrein: o WIE hie. o WIEEE hiieeee. tom tom dum die die. En dan in ongeveer twee derde van het liedje een tempowissel en een modulatie, en hopla we zijn weer vertrokken tot de climax.
Saai. Next.

15. Estland. Alweer een liedje dat ik van ergens anders ken, maar: ik vind het wel goed. Mag ergens in de top vijf van mij.

16. Denemarken. Bon. Tijd voor nog wat Plants vs. Zombies. Zo slecht, maat.

17. Duitsland. Moh. Dita Von Teese en de meneer achter Das Boot. Een homo met botox, een jaren 40 vibe, Dita Von Teese, meer moet dat niet zijn.

18. Turkije. Onze Hadise. Nu ja, “onze”. Ze is natuurlijk van Mol, dat zijn eigenlijk Vreemde Luizen.
‘t Is één van de betere liedjes, of beeld ik mij dat in?

19. Albanië. Dat is niet eens zo slecht, denk ik. En dan besef ik plots dat ik dat denk, en vrees ik dat ik al veel te lang aan het kijken ben.

20. Noorwegen. De meneer met de getemde rupsen. Het is wel een liedje dat blijft plakken. En die centraal– en oost-europeanen, dat gaat daarvoor stemmen, denk ik.

21. Oekraïne. Hey, ik vind dat wel wijs. Sue me.

22. Roemenië. Aargh, slécht. Dat is die mevrouw met haar nerveuze twitch op haar micro.

23. Verenigd Koninkrijk. Dianne Warren aan de tekst, Andrew Lloyd Webber aan de muziek, een meisje uit tienduizend aan de zang — en nog is het slecht. Een onderdeeltje van een musical? Welzeker. Geen hit, maar misschien wel ergens op zijn plaats. In Eurosong? “It’s my time” zingen, dat klinkt verwaand. En kélen, en kélen. Saai, bah.

24. Finland. Dat was dat slecht 1993–dance-nummer. Next.

35. Spanje. Oh, schreef ik “35”? Het léék alleen maar zo. Geblondeerde del in ijsschaatstenue, goed zo, Spanje. En ook slecht.

Bon, er zaten wel degelijk goede dingen in.

…ooooh zo wijs! Twee man in de ruimte, die de stemming doen beginnen! Het jaar 2000!

*
*   *

Allez ju, Noorwegen. Verdiend, toch wel.

Oooh, ik kan daar nijdig van lopen.

Hoe. Moeilijk. Is dat. In des hemels. Naam.

Als het aantal reacties gelijk is aan één, dan moet er “reactie” staan. Als het aantal reacties niet gelijk is aan één, dan moet er “reacties” staan.

Een minieme moeite is dat, tijdens het programmeren. Als ik een site zie waar dergelijke enkelvoud/meervoudhistories slecht behandeld worden, krijg ik echt waar zo’n nijdige krop in mijn keel van. Zo van “aaaargh”.

Zelfde voor datumhistories, trouwens. “10/4/2009–11/4/2009” moet zijn “10–11/4/2009”. Doe gedomme een beetje moeite in die details.

Oh en nog op de voor de rest overigens zeer fijne site van baby-olifant… “Gepubliceerd door ZOO Antwerpen”: alles is daar gepubliceerd door ZOO Antwerpen. Dan heeft het toch geen enkele zin om dat er nog eens overal expliciet bij te zetten?!

Gedomme toch.

PS: bevíl dan toch, kreng.