De dokter wou weten of ik veel hoofdpijn had, de laatste tijd.
Niet speciaal, nee, zei ik.
Oh goed.
Hoezo?
Ah, die bult op uw rug: nu zijn we wel zeker dat het bloed is. Als u erge hoofdpijn had, dan had het hersenvocht kunnen zijn.
Oh.
Tales of Drudgery & Boredom.
De dokter wou weten of ik veel hoofdpijn had, de laatste tijd.
Niet speciaal, nee, zei ik.
Oh goed.
Hoezo?
Ah, die bult op uw rug: nu zijn we wel zeker dat het bloed is. Als u erge hoofdpijn had, dan had het hersenvocht kunnen zijn.
Oh.
⁂
⁂
En dan hebt g’allemaal van die wilde plannen: ik zit thuis en ik moet niet werken voor het werk, dus ga ik nog eens dit en dat en dat en dit in gang stampen, en dan ga ik dat boek lezen, en dan ga ik die televisieserie bekijken, en dan ga ik…
Maar dan komt daar dus niet van. Ongemakkelijk liggen niet-kunnen-bewegen van de de pijn en de last, dat is blijkbaar een quasi-full-time bezigheid.
Het belooft: de volgende twee weken moet ik nog verzorgd worden, en dan op 5 juni moet ik naar de specialist die me gaat zeggen wanneer ik weer ambulant mag zijn en terug naar het werk mag.
Zucht.
⁂
Vorige keer, in 2004, heeft het zeker zes maand geduurd voor ik durfde naar mijn rug kijken, of zelfs maar eraan voelen.
Ik stond niet te springen om dat nu wel te doen, maar schets mijn verbazing: er was gewoon niet naast te kijken!
Het lijkt wel alsof ik zwanger ben langs mijn rug, zo een grote bobbel dat er staat.
Ik was al aan het denken over superlatieven om het hematoom op mijn rug te omschrijven — zo groot als een duivenei, vuistgroot, dat soort afmetingen — maar nu blijkt dat ik het eigelijk nog het best kan omschrijven als “beeld u in dat een medium formaat huiskat in slaap gevallen zou zijn onder het vel op uw rug”.
Ugh, vies.
⁂
Het eten deze middag:
Beschuit (2)
Smeerkaas light (1)
Suikervrije abrokizencompote (1)
Rijstvla (1)
Thee (1)
Energievrij zoetmiddel (1)
Lekker, toch wel.
Mijn hematoom, trouwens, dat doet inderdaad wel wat pijn. Vooral nu ik geen pijnstillers meer krijg.
Ahem.
⁂
Zo. Ik zit recht, ‘t is te zeggen, ik zit op de rand van mijn bed.
De verpleegster deed wat verrast, zo van “oei, dat staat hier toch een beetje lelijk”, toen ze mijn rug zag. En of de dokter het al gezien had (nee). En euh, dat ik best wat bleef zitten en dat ze de dokter zou halen.
‘t Is nu dat verdriet. Straks heb ik zo’n ziekenhuisbacterie!
update ‘t Is geen ziekenhuisbacterie, maar wel een massief hematoom en dat ik er nog veel pijn van ga hebben. Allez ju.
⁂
⁂
Daarnet langsgeweest: twee dames van de verpleging. Om een nieuw infuus te steken, en om dingen aan mijn rug te doen.
Ik was helemaal opgelucht: het waren twee dames met meer ervaring.
Niet dat het mij om die ervaring te doen is — ik vermoed dat een verpleger die op een jaar of twee ook wel zo ongeveer opgedaan heeft. Nee, ‘t is mij om de leeftijd te doen.
Want ik vind dat dus behoorlijk disconcerting als er zo’n oogverblindend jong dink allerlei dingen moet doen.
Vanmorgen en gisterennamiddag was het van dat, namelijk. Brr.
Ze kunnen die mensen niet genoeg geld betalen, vind ik.
⁂
Ik heb, achteraf bekeken, toch iets minder uitleg gekregen dan verwacht. Dat kan er natuurlijk mee te maken hebben dat ik eigenlijk ook niet veel uitleg gevraagd heb, maar toch.
Het ware gemakkelijk geweest als ik een dokter had gezien, dan had ik die vragen kunnen stellen als
Nu tast ik daar zo’n beetje in het duister over.
update eten: morgen; drinken: nu; bewegen: geen idee, dokter komt morgen
⁂
Vorige keer: emmers zwart bloed onder mijn bed! Stervende en dode mensen naast mij op recovery! Gruwelijke pijnen en ademsnoden, vierentwintig uur aan een stuk!
Maar nu: niets van dat alles.
Ik dacht dat het om 14u30 u 15u was, bleek het uiteindelijk 13u te zijn.
En nu lig ik alweer op mijn kamer.
Pijn? Euh ja, toch wel. Erg, zelfs. Maar bon, dat gaat dan wel over, vermoed ik. En heb ik ondertussen een excuus om de mensen lastig te vallen als ik pijnstillers vraag.
⁂
‘t Is een gemak, dat het vandaag operatie is: dan geven ze u ‘s morgens geen eten
Eten is in hospitalen ontieglijk vroeg, namelijk. Nu ben ik gewoon kunnen blijven liggen tot ze mijn bed kwamen verversen om 9u.
Ik heb direkt ook mijn flebietkousen gekregen, en een operatiehemdje om straks aan te doen. Whee!
⁂
In Zombie in my Pocket, you're searching for the secret of the evil temple where you can find the item to destroy the zombies rising from the dead. You can pick up items to bash zombies along the way; a machete, golf club, chain saw, or even your former uncle's grisly femur.
Find the zombie totem, then bury it in the backyard graveyard before midnight and you've saved the world. Otherwise, you're zombie food.
⁂
Ik lag te kijken naar een oude Colbert Report, en plots stond er iemand naast mijn bed.
De nachtverpleegster.
Slaapwel, zei ze.
En of het gordijn niet dicht moest.
Nee gij, zei ik.
Als er iets is, bellen hé.
Afgesproken, zei ik. En ook wel: bedankt, tot ziens.
⁂
⁂
Ik dacht, ik ga slim zijn. Ik stop met eten op zondagmiddag. En ik eet gewoon helemaal niets als ik in het hospitaal ben.
Dan moet ik zeker niet meer naar het toilet gaan als ik daar lig. En moet ik zeker zo geen dink met fosfaat doen.
…en dan komt er iemand binnen en is dat allemaal zo matter of fact dat ik niets durf te zeggen, en dan is het over.
Brrr.
Hatelijk.
⁂