Ik kijk er eigenlijk niet zo erg naar uit, naar geopereerd worden.

Vorige keer was het een redelijk angstig gebeuren, dat wakker worden: veel pijn, en in recovery naast stervende mensen liggen. Oh, en praktisch een volledige dag en nacht bijna niet kunnen ademen, dat was ook niet zo leutig.

Afijn ja. ‘t Is niet alsof er veel aan kan gedaan worden.

Maandag binnen. En dan maandagavond operatie. En dan weet ik het niet, ik vermoed dat ik dinsdag wel meer zal weten.

Op algemeen, ahem, verzoek.

Ik wou toch maar even aanstippen: dit is de manier waarop het moet, dames en heren.

Alice & Battiato, I treni di Tozeur.

Voor wie het niet zou weten: als ze zingen nelle chiese abbandonate si preparano rifugi // e nuove astronavi per viaggi interstellari, dan gaat het over de ruimteschepen van Star Wars.

Tozeur, niet zo gek ver van Tataouine.

Manisch gelukkige Russische muzikanten, gevaarlijke rolschaatsers, Waterloo op balalaika en trekzak, en een podium vol mensen waar het niet direkt duidelijk van is wat ze er doen: het is, hoezee, deel twee!

Czech it out! Electric boogaloo dansende getrachiotomeerde beren! Voor geen enkele aantoonbare reden!

En nog eens dezelfde hysterische presentatoren! Diezelfde orgasmatische mevrouw (give ‘er a sammich, quick!) met een veel te grote mond, en diezelfde meneer, en hetzelfde ROEPEN!!!! in de micro!!!!!!!

Oh kijk, nummer één –Croatië– is een liefdeslied door iemand die in Split woont, in de stijl van Julio Iglesias, en het heet Mooie Tenen. Of zoiets: dat kín niet verkeerd lopen. Onstuitbaar proestgelach is zijn deel ten huize Vuijlsteke. Hij moet dan ook maar niet het podium opkomen als een geconstipeerde mime-artiest. “Een schoon ventje,” zegt de mevrouw naast mij in de zetel. There’s no accounting for taste. Ik overweeg nu al het geluid af te zetten en alleen naar de madams te kijken. Zeg, en waarom doen ze geen kledingwissels meer?

Nummer twee. Ierland. Tiens, ’t is iemand die doet alsof ze Pink is, en nog iemand die doet alsof ze mevrouw Jett is. “’t Is leuk,” zegt mijn halve trouwboek. Ik overweeg een eigen televisiekamer. Zó slecht maat. Ik vind, ze moeten minstens elegant dansen, en niet zo stomp stomp staan hossen. Dertien in een dozijn, voor de rest, dat het rap over is, in ’s hemelsnaam. Oh, eervolle vermelding voor de meneer of mevrouw die de camera’s regisseert: ook vanavond trekt het op geen oude slets.

Letland, numero tre. Hola! Pins op de revers! De jaren stillekes zijn terug! Wind u niet zo op meneer, ge gaat nog iets aan uw hart opdoen… oh kijk, ik heb het nog maar geschreven of ze vallen allemaal stil. Ik vermoed dat het een dramatische wending genomen heeft in de tekst. Handig toch, dat Lets een internationale taal is. Ik raad dat het gaat over iemand die op reis is in allerlei landen, en maar niet gewoon wordt aan de verschillende manieren om een toilet door te spoelen in al die verschillende landen. En kijk: inderdaad. Er zijn twee mevrouwen die een geïmproviseerd pissijn maken met hun rok. Tevergeefs, want de meneer heeft nog altijd problemen. (Ik heb geen idee waar ze het over hadden. Slecht, dat wel.)

Nummer vier! YES! Serbië heeft drie Lambiks, een Wiske, een fetish-homo-accordeonist en een gekke professor gestuurd! Ze hebben mijn stem, ze mogen nu al stoppen met zingen.

Ik meende dat, trouwens, ze mogen nu stoppen met zingen.

Polen op nummer vijf. De commentaarders van de VRT binden het archi-slecht, blijkbaar. Dat belooft.
Pfff. C’est tellement anodin qu’il n’y a même pas moyen de ridiculiser. Soms kan het zo slecht zijn dat het grappig wordt, maar dit is gewoon pf.

De Noor op zes, daar zijn ze dan wel weer voor, de VRT. Hij weet hoe hij een camera moet bespelen: ik vermoed zoals die meneer die op de televisie vroeger zo kon fluiten op aardappelen en schildpadden?
’t Is gelijk iemand in een kinderprogramma. Die vals zingt. En twee getrainde rupsen heeft gehuisvest boven zijn ogen. En slecht playbackt op viool. Ach ja. Er zitten momenten in dat het leutig is. Maar zijn gedoe-alsof steekt mij tegen. En gedimme, die blonde tweeling had een te lange rok aan.

Zeven. Cyprus. Christine Metaxa? Metaxa? Is dat geen drank? Zo gelijk Mariette Jenever zou zijn in België?
Het is een mevrouw die zat zal gedraaid zijn, denk ik: ze zit op zo’n lichtbak die ronddraait. En ze zingt Björkgewijs: irritant en half hijgend en half overslaande sltem en alles. Ik moet dat niet weten, ik. En er zit precies heel de tijd tegelijk, in de achtergrond, iemand anders een ander liedje te zingen? Dat is niet eerlijk hé, ze moeten wachten tot dat ene liedje gedaan is voor ze nog iemand laten beginnen.

Acht. Twee acteurs die een musicalmelodie zingen, uit Slovakije. Meisken, meisken, meisken. De wereld snapt het toch niet, het heeft geen zin om zo te staan kelen. Oh kijk, en daar komt een zorgvuldig niet-geschoren en zorgvuldig-niet-dichtgeknoopt-hemd op, met een raspige stem. Ze hebben denk ik zeker een uur gewerkt om hem er zo onverzorgd uit te laten zien. Geeuw. En zo serieus allemaal jong, moet dat nu echt?

Negen, we zijn halfweg. Die Ronan Keating van Boys’ Own heeft een liedje geschreven voor iemand die er precies uitziet als hemzelf. Och gottekes, ’t is zo één van die gasten die met tientallen van die tot voddekes verworden stoffenen dingen aan zijn pols rondloopt. Zielig. “Het heeft wel wat hebben,” zegt de ondertussen vreemde vrouw op de sofa naast mij. Als ik het vanavond niet nog eens zelf had gezien, ik zou nooit geloven dat wij samen vier kinderen hebben. Allez, zo van smaak verschillen, dat kan toch niet?

Tien. Slovenië. Klassieke muziek, en dat het decor daar in Moskou toch echt wel heel goed is.
Yay! Goed nummer! De stem is wat overbodig, maar blijkbaar moest dat van het reglement — Songfestival, weetwel. Eerste prijs beste effect van de windmachine, ook. Dit mag winnen van mij, hoera!

Elf. Hongarije. Ze beloven ons stripsteasen, de VRT-commentaarders. Mwoaaaaf. Right Said Fred was niét meteen waar ik naar zat uit te kijken. Zelfrelativatie was weer ver te zoeken, helaas. Oh kijk, hij deed een Sergio.

Twaalf, Azerbaidjan. Gouden blinkende leggings. En tiens, hebben ze daar in de rapte een staketsel gebouwd? En kijk nu, een gecombineerde rook-windmachine? Ik heb tijdens dit lied de tijd gehad om rustig naar het toilet te gaan en een croque monsieur klaar te maken. En ik had nóg tijd over voor een kort slaapje.

Dertien! Een Griekse halfgod, ’t schijnt. Weet ge wat? Ik denk dat die dat expres heeft gedaan, een polootje aandoen dat juist een beetje te kort is en dat hij dan alsmaar zijn buik toont als hij over het podium spasmodieert.
Hij is er wel héél erg van overtuigd dat hij heel mooi is, die meneer. Ik vind hem niet zo sympathiek.

Veertien, een Litouwse Herr Seele, ’t schijnt. Ik hoor vooral weer zo’n liedje waar niets, maar dan ook niets op te zeggen is. Ik vraag mij wel af of hij een zweer op zijn hoofd heeft of zo, dat hij een hoed op moet zetten. En volgens mij heeft iemand anders dat liedje ook al eens gezongen heeft. “And I know my niece keeps up the rock in my cheese” en “There’s no Veet in my rash,” da’s al wat ik ervan begrepen heb.

Moldova, vijftien. Le mystère des voix bulgares, en dan Jeanine Voners in Keromar. Sandra ziet dit zo op een trouwfeest spelen, en iedereen meedoen, ambiance gegarandeerd.
Ze vergeet daarbij dat op dat punt van de avond er al drie Marie-Louisen zijn gepasseerd, alle aanweizgen uitgeput zijn van een hele dag druk bezig zijn, en zo zat als een papegaaiduiker. Slé-hécht.

Zestien, Albanië. Een meisje van net zeventien, en een dansende lucha libre-discobol-Jacques Raymond-kruising. Ze zingt een liedje dat al lang bestaat, denk ik. En wat rolt daar in het zwart over het podium? Mimespelers? Het meisje zag er in alle geval content uit, en dat is toch het belangrijkste.

Svetlana Loboda, zeventien, Oekraïne. Oh, leuk nationalistisch detail, vlaggen Oekraïne aan haar drumstel. Tghoh. ’t Is zo overduidelijk gedaan om te shockeren. Ik weet niet wat ik ervan moet vinden.

Oh wacht, toch wel. Afgelekt worden door een koe in India, een normaal mens gaat daarvoor naar de dokter, die schrijft zich van de weerombots niet in voor het songfestival. Zelfs als zijn vrienden figuranten in 300 daar blijven om zagen.

Achttien. De jongste van vanavond, zegden ze, dacht ik. Wel: ik vind dat niet slecht. Simpel. Schoon. Doorgaan.

Oh goeie help. Drie Hollanders. Een Hollandse collega wist me te vertellen dat één van de drie, ene Gordon of zo, zo homo was als hij groot was, en dat hij niet meer zou meedoen aan de finale als de Russen ’t één of ’t ander. Ik dénk dat ze zich geen zorgen moeten maken. De kans dat dit ooit verder geraakt is, euh, nihil. Drie aftandse, wat pafferige oudere jongeren, een dikke mevrouw die op een platenspeler is gevallen en hem niet meer los kreeg, en dan nog eens twee dames met pruiken die te veel plezier hebben voor hun eigen goed: nee meneer, dat komt niet goed.

Die mens die met zijn auto ingereden was op die koninginnedagparade, zijn excuus trouwens? “Jamaar meneer den agent, het was nog maar oranje!”

Tadzim!

(I won’t quit my day job just yet, kweet.)

Bij het herbeluisteren hoor ik trouwens iets ondes martenot-achtig op de achtergrond van dat Oekraiense ding, alleen al daarvoor mag het door.

“Dat van Hongarije blijft wel plakken,” zegt de madam. Ja, kauwgom in uw haar ook. (Ze vond het, voor de duidelijkheid, niét goed. Er zijn aan alles grenzen.)

Gaan door: Azerbaidjzan, tja. Slaapverwekkend, maar niet per se slécht. Kroatië, pff. Oekraïne, hoera. Litouwen, pff. Albanië, allez ju. Moldavië, tja. Denemarken, oh boy. Estland, yay! Noorwegen, ach ja. En Griekenland, bah.

Ben ik dat nu alleen die bij veel van wat Peter schrijft, instemmend zit te knikken?

En dan denk ik er altijd meteen bij maar ik ga toch niet op de N-VA stemmen zeker?

Raar hé.

Oh. Ja, inderdaad, een rol wc-papier toegestuurd krijgen voor de lancering van een nieuwe auto of zoiets (ik heb het begeleidende briefje niet zo aandachtig gelezen, maar er stond in alle geval een autologo op): niet zo goed.

Trala. Vandaag was het twee keer meeting, en morgen is het nog opleiding geven en overmorgen ook opleiding geven, en dan is het gedaan!

Gedaan met het werk, en hallo hospitaal, voor, euh, geen mens weet hoe lang precies.

Ik schat maandag operatie, en dan nog een paar dagen in het hospitaal na de operatie, en dan een paar dagen thuis. Ik reken op een week of maximum twee, al hoorde ik onlangs dat ze voor dergelijke dingen zeker zes weken thuis voorschrijven… brr.

De computer is binnen bij de computerdokter, die niet kan garanderen dat naast de voeding (die zeker naar de zak is) het moederbord, de processor, en het geheugen het allemaal overleefd hebben.

Afijn. Worst case: moederbord, processor en/of geheugen moeten vervangen worden. Best case: moederbord, geheugen en/of processor worden vervangen. Win-win, dat ze zeggen.

En dan nu: Reese Witherspoon in de bleitfilm op woensdag. En voor de rest hoofd op nul. En niet denken aan maandag!

De eerste harddisk is gecopieerd, de tweede zit erin — de belangrijkste — en ik ben alle foto’s aan het copiëren. Ze stonden al op twee aparte harddisks, nu dus op drie.

Ik moet hetniet gedroomd hebben dat ze weg zouden zijn.

Oh, is het alweer zover?

“Het podium is reusachtig groot, en dat neemt natuurlijk veel plaats in beslag,” weet André Vermeulen. Jawel, het is alweer zover.

Ah, en het is alsof het nooit weggeweest is: twee presentatoren die het nodig vinden om te ROEPENNNN in de microfoon, ik denk dat ze daar speciale instructies voor krijgen. Allez hop, en de mevrouw strunkelde al over het Frans.

Ze laten er geen gras over groeien, ik was al even bang dat ze die meisjes van Junior Euroson gingen doen zingen.

Nummer één! Andrea Demirovic voor Montenegro. Disco! A thousand and one strings! En een dansende homo!

Nummer twee! Oei, ’t is een ontsnapt kinderprogramma uit Tsjechië, met iets kermisachtig en zigeunerachtig. Leutig. Het lijkt wel heel erg op Hernando’s Hideaway in de versie van Krazy Spacey Macey, maar dat mag geen probleem zijn.

Nummer drie! En ’t is al meteen Belgen! De meneer doet zo’n Elvisding. De muziek staat te luid. Verder: schoon decor. En een beetje knullig dat hij met twee micro’s staat te zingen. Fijn gitaarintermezzo, ook. Beleefd applaus in de zaal. Weinig kans dat we door die halve finale raken.

Nummer vier! Hola! ’t Is Jean-Baptiste Mondino, maar dan niet met een neger. Wit-Rusland (ik dacht dat het tegenwoordig Belarus moest zijn?) met een slecht zingende strandjeanet. ’t Zal wel veel punten krijgen, maar het is eigenlijk zo slecht dat het niet echt meer grappig is. En de jaren 80 zijn aan de telefoon, ze willen zowel hun haar als hun gitaar terug.

Nummer vijf! Zweden, Malena Emman, met een liedje in het Engels en het Frans. Komisch en opera, zeggen ze. Als I Treni Di Tozeur — nog altijd met voorsprong het beste Eurovisienummer ooit — ons iets leert, dan is het wel dat opera het goed doet in die dingen. ’t Is wel een schone madam, die mevrouw. Ze had mij, eigenlijk, bij de eerste seconde, met haar knipoogje. Maar zelfs los daarvan: wereldnummer. Bombasmisch, over the top, helemaal zoals het moet. Het zal wel niet zo goed scoren.

Nummer zes! Armenië! De commentaarstemmen op BRT zeggen dat het het eerste mooie nummer is van de avond, iek zaan ies benieft. Zozo. Het begint net zoals Im nin’alu, en het gaat eigenlijk een beetje op dat elan verder: industrie met etniek. Jump, jump it up through your lord. Dup dup dup ti tiger met jurassic sister hoor ik ze zingen. Ik vermoed dat dat niet is wat de tekst eigenlijk zegt. Fijn nummer, verder.

Oei, nummer zeven. Andorra staat met half het land op het podium. Oei, ’t is gelijk een poging om een parodie van Abba te doen, met een pastiche van Gerry Halliwell aan de micro. Afijn. Het oog wil ook wat. Met het volume op niet zo luid is het doenbaar, er zitten een paar mevrouwen bij met zeer lange benen. Oei, straks waaien ze nog weg! Die windmachine staat echt wel te hard.

Nummer acht! Eén van de bekendste rockbands van Zwitserland — ik ruik zo’n Clouseauverhaal opkomen.
Oh boy. het is een zanger van de school van in mekaar gedoken geconstipeerd naar de camera kijken en dan tegen de goesting wat op en neer springen met één vinger in de lucht. Don’t quit yer day jobs just yet, boys.

Nummer negen! Onze eigen Hadise! Met haar verrassingskleed! Goed van poten en oren voorzien! Het doet allemaal heel erg Shakira aan, of is dat mijn idee? Ik heb het nummer nu al meer dan één keer gehoord, dus ik ben bevooroordeeld vermoed ik. Maar ik vind het wel goed. Met die Turkse diaspora zou het al vreemd zijn als ze er niet door zou zijn. Het lijkt wel alsof ze bijna niet zingt, en dat ze er heel moe uit ziet. Maar bon.

Nummer tien! We zijn voorbij halfweg! De tijd vliegt! Uitroeptekens! Israël doet nog eens zo’n typisch nummer. Allez ju, dat het over is. Oh help, ze kloppen nog wat op trommels. There must be another way, hoor ik ze zingen: ja, alstublieft. Wel sympathiek dat het joden en arabieren zijn en zo, maar ’t blijft maar saaitjes.

Oh kijk, daar zijn de presentatoren weer. Met humor. En de traditionele hyperactieve reporter in de green room.

Nummer elf! Bulgarije! Een meneer die weggelopen is uit Keromar, en een mevrouw met Big Hair zoals dat in de jaren 80 nog mocht gedragen worden zonder risico op boetes. Euh. En verder is het precies de eindronde in een provinciaal kampioenschap krijsen: wel ergens interessant, maar niet meteen voor minuten aan een stuk.

…Mrfhuh? Ik was even in slaap gesukkeld. Nummer twaalf is een slaapliedje uit IJsland. Een figurante uit een Disneymusical op het scherm, met zo’n standaardnummer. Next.

Nummer dertien. Typische Macedonische rock, ’t schijnt. Blijkbaar is in Macedonië de tijd blijven stilstaan op MTV anno 1986. The hair! Thair! My eyes! It burns!

Nummer veertien: allemaal elfjes uit Roemenië. Ik ga nog maar eens de muziek afzetten en naar benen kijken, denk ik.
…of nee, toch niet. Er is weinig, echt waar, weinig zo irritant als een zanger of zangeres die dwangneurotisch met haar vingers spasmodisch open en toe gaat over haar micro. Ik word daar helemaal ambetant van.

Nummer vijftien: Finland. ’t Is van rap. En van zwaaien met vuur. En van beats. En het klinkt als Leila K toen ze Open Sesame deed, en dan klinkt het als nog iets anders, en dan als nog iets anders. Een soep, dus. Next.

Chello again this is green room! D’you know what’s this? This is official cd!
In Russia, grammar learns you, overduidelijk. Dat komt ervan, geen lidwoorden hebben.

Nummer zestien, Portugal, zou ik eigenlijk helemaal niet goed moeten vinden, denk ik. Het rammelt en het is wat gammel en het is verouderd en het doet te hard zijn best. Maar ik vind het niet verkeerd. Sue me.

Nummer zeventien! Een halve Belgische inzending wegens geschreven door Paelinck. Oei. Niet zo goed. De mevrouw is niet goed bij stem, gelijk. Met allemaal uithalen en dingen, bleh.

En kijk nu, het is al gedaan. Nummer 18, Bosnië-Herzegovina. Jammer van de knullige alsofdrummers in de achtergrond, maar voor de rest: uitstekend, vind ik. De eerste en enige keer dat ik emootsie ervoer. Hopla, finale.

De presentatoren zijn terug, en ik dénk dat ik Natalia Vodianova zonet live een orgasme zag beleven.

…oh en kijk nu, allemaal mannen met te grote kepi’s en unfirmen en alles, en traditionele muziek en zang en dans, en Kalinka Maya en balalaika’s en alles! En Ochi Chernye met een grafstem! En hondervijfitg volwassen mannemensen die Dorogoi dlinnoyu doen! Ik voel mij precies weer veertien jaar!

Um, en het eindigt met t.A.T.u begod. Spreek van mineur. Vooral dat die ene rosse zelfs niet wou doen alsof ze in de micro zong.

Preview tusendoor ook van wat er al d’office in de finale zat, met onder meer Patricia Kaas — ze wordt nooit ouder, denk ik, ze ziet er nog altijd even verblindend mooi uit als twintig jaar geleden.

Zitten in de finale: Turkije, hoera! Zweden, hoera! Israel, meh. Portugal, hoera! Malta, kijk nu, ik had het nooit verwacht. Finland, meh. Bosnië, hoera! Roemenië, mhu? Armenië, tja, allez ju. En het slaapliedje uit IJsland?

’t IS voorbij voor België, alsof iemand daar ooit aan getwijfeld had. 🙂

Maar Hadise zal dat goed doen.

Het ziet ernaar uit dat het alleen mijn voeding is die dood is. Ik heb al één harddisk uit de computer gehaald en in zo’n USB-naar-SATA-doos gestoken, en dat ziet er allemaal in orde uit.

Ik kopieer de dringendste zaken en dan kan de computer binnen bij de computermaker. Voor een nieuwe voeding, en als we toch bezig zijn, een nieuwe harddisk en een nieuwe grafische kaart.

Maar manneken ben ik blij dat het niet zo erg is als ik dacht dat het was.

Ik heb foto’s gemaakt dit weekend die ik echt niet kwijt wou, namelijk.

Ik voel mij een beetje HAL9000 op het moment.

Mijn werk op de computer was weg wegens computer kapot (of, met wat geluk, wegens niet genoeg stroom zoals Luc zegt).

Dus herbegin ik met de moed der wanhoop op mijn laptop. Dat werkt, even, maar dan weer niet. En dan weer, en dan weer niet.

De stroom is ondertussen alweer een hele tijd uitgevallen, voor de hele buurt. Ik zie op het einde van de straat allemaal mannen in fluo-vesten druk lawaai maken, ik vermoed dus dat er Iets Ernstigs aan de hand is.

Maar dat belet dus niet dat ik me HAL9000 voel. Ik ben beetje bij beetje stroom aan het verliezen op de computer. Ik zet om het half uur mijn netwerk even aan, om het hoogstnodige van het internet te halen aan GPRS-snelheid, en dan weer weg te gaan. Ik zet het licht van mijn scherm op het minimum om zo weinig mogelijk stroom te verliezen, maar toch: de batterij slinkt zienderogen.

Oh kijk, het is weer terug, de stroom. Voor de tijd dat het duurt.

update “de tijd dat het duurt” was 18 minuten. Mijn batterij heeft nog 1 uur en 10 minuten stroom. En ze staan op het einde van de straat met vier man en een bobcat te graven.

update 2u38. Het was even weer terug, maar nu is het alweer een tijd weg. Nog 1 uur en 27 minuten in de batterij. Ik ga even buiten kijken wat ze aan het doen zijn.

2u45. Het is stil, aan het einde van de straat. Er ligt een hele berg aarde en er staat een staketsel met lampen om vanalles bij te lichten. Er is, voor zover ik dat zie (of het zou een héél diep gat moeten zijn) nog één eenzame ziel aanwezig. Ik hoor hem kloppen, iets hamer– of beitelachtigs, en van tijd tot tijd komt hij even boven water.

2u59. Ze kennen hun prioriteiten wel: de straatverlichting is zonet weer aangefloept. Nog altijd geen electriciteit in het huis. Ik begin me zorgen te maken over de diepvries.

3u15. Ik moet dingen van het internet hebben — screenshots, zaken die op een wiki staan. En ik moet ook dingen hebben die op een shared drive staan waar ik via VPN naartoe zou gaan. Maar nu lijkt zelfs GPRS het opgegeven te hebben. De man aan het einde van de straat is nog van tijd tot tijd aan het kappen, en mijn batterij zegt nog 43 minuten. Ik ga een half uur in bed gaan liggen, hopen dat er tegen dan weer wat stroom is.

Beeld u in dat dit in het midden van de nacht gebeurt en dat ik het niet zou weten: ik denk dat ik om 12u nog niet wakker zou worden.

De dingen zijnde zoals ze zijn, heb ik gelukkig een iPod die als alarm kan dienen.

Ik maak mij toch wel echt ongerust over mijn computer.

Als ik hem aanzet, en de ventilator draait niet, is dat dan een teken dat de voeding kapot is?

Maar wil dat dan normaal niet zeggen dat er geen stroom meer naar het moederbord gaat?

En wat wil het zeggen dat ventilator niet draait, dat geen enkele harddisk spint, maar dat er wel wel lichtjes aan gaan op het moederbord, bijvoorbeeld naast de netwerkpoort?

En vooral: wat wil het zeggen dat de computer een heel hoge fluittoon voortbreng? Geen piep, maar wel zoiets dat klinkt alsof er iets electrisch aan de hand is?

Aargh. Ik ga morgen eens naar de computerboer bellen.