Ik ben tussendoor wat nieuws aan het inhalen van de afgelopen dagen; kijk wat ik tegenkwam:

Antonio Cosme Velasco Soriano, 69, had been sent to jail for nine years in 1998, but was let out on a three-day pass and returned to his home town of Benejúzar, 30 miles south of Alicante, on the Costa Blanca.

While there, he passed his victim’s mother in the street and allegedly taunted her about the attack. He is said to have called out “How’s your daughter?”, before heading into a crowded bar.

Shortly after, the woman walked into the bar, poured a bottle of petrol over Soriano and lit a match. She watched as the flames engulfed him, before walking out.

[…]

Soriano suffered 60 per cent burns in the attack on June 13 and was airlifted to a specialist unit. He survived for 11 days before succumbing to his injuries.

Hm. Is het erg verkeerd van mij dat mijn eerste reactie was “oh, fijn dat hij nog elf dagen geleden heeft”?

Toen de dieren nog praatten en tienfrankstukken nieuw waren en gehamsterd werden, toen één of twee keer per dag de mensen van het lunapark kon wijsgemaakt worden dat er een stuk van vijf in de mechaniek van het bowlingding was blijven steken en zij dan met een tot haak verbogen kapstok het laatste stuk eruit gingen vissen, toen, toen was er in datzelfde lunapark een hele zaal vol flipperkasten.

Allemaal oude flipperkasten, met nauwelijks lichtjes, in een verstofte kant van het lunapark links voorbij de bowling, en dan om de hoek.

De schietspelletjes stonden aan de rechterkant, en toen stond er plots een Outlaw naast de gewone schietspelletjes, en een Sea Wolf, en toen een Night Driver, en dat was wel iets maar eigenlijk niet echt iets.

Het jaar daarna stond er een Space Invaders, net zoals bij Sea Wolf met plastiek op het zwartwitscherm om kleur te simuleren, maar in tegenstelling de spelletjes van het jaar ervoor: spannend!

En toen was er Donkey Kong en Pacman en Qix en Q*Bert en vanalles en nog wat, en was er echt geen énkele reden om nog naar de flipperkasten te gaan kijken. Zelfs dat er een Haunted House kwam was geen reden: er stond altijd wel iemand te spelen die er een uur mee bezig bleef, en het was uiteindelijk toch maar redelijk saai

Ik heb dan ook de introductie van meer geavanceerde machines he-le-maal gemist. En veel computer gespeeld, maar geen pinball. Tot tien jaar later, begin de jaren 1990. Een heel erg klein beetje in ‘t echt, met de (onvermijdelijke) Addams Family, maar vooral op de computer, met het míchtige Epic Pinball.

Allemaal in koor: méééémorieees!

Daar is het dan zo’n beetje bij gebleven: ik ben er nooit een écht fanatieke speler van geworden, en flipperkasten zijn weer naar de verre achterkant van mijn mindspace verhuisd.

En toch, en toch. Een mens krijgt er wel goesting van, van dergelijke dingen:

(Ik denk dat ik nog eens een DOSBox in gang sleur en een snel spelletje Epic Pinball doe.)

“‘t Is de crisis, meneer.”

Waarmee ze eigenlijk bedoelen “‘t is de crisis die ons het excuus geeft om te doen waar we eigenlijk een jaar geleden te laf voor waren om het te doen”.

The Rocky Mountain News houdt er na 149 jaar en 311 dagen mee op.

Boomer!

Chief!

Hera!

Kara!

Piano!

Bloody Hell!

(mijn vertrouwen is hersteld)

Jan en Anna zijn aan het spelen. Jan heeft een raadseltje voor Anna:

– Ork ork ork ork ork ork ork, de koe drinkt…?

– Melk!

– (met grote stelligheid) Juist.

Gisteren naar het trouwfeest van Philip en Hilde geweest — fijnste trouwfeest sinds lange, lange, lange tijd.

Kleine wereld, bleek ook, toen we daar zowaar iemand zagen die we in geen zestien of zo jaar gezien hadden. Weird.

En vandaag? Dingen te doen, plaatsen te gaan, en dan nog dingen te doen. De foto’s zullen dan online geraken, één dezer.

Oh, en gisteren ook anderhalf of zo uur met een Beroemd En Berucht Internetpersonage Uit Amerika aan de Skype gehangen. Ik blijf dat na al die jaren nog altijd ongelooflijk vinden, dat er eigenlijk geen afstand meer is.

Maar goed. Dingen doen, nu, dus.

I shall leave you with een streepken jazz:

[via]

Zo wíír dat het pijn doet:

Ik heb er ook les van gehad, van Jaap Kruithof: ik ben één van die vele tienduizenden.

Maar in tegenstelling tot zoveel andere mensen op het internet en daarbuiten, heb ik er geen goede herinneringen aan.

Niet dat ik er door gebuisd geweest ben of zo, maar enerzijds omdat hij me niet echt kon boeien (zijn discours in de vroege jaren 1990 was echt wel les na les telkens meer van hetzelfde) en anderzijds vooral omdat ik me gruwelijk stoorde aan zijn manier van lesgeven.

Het kan me niet schelen dat de lessen (om van de examens nog te zwijgen) een hoog circusgehalte hadden. Het kan me ook niet schelen dat de prof er vaak niet echt bij leek — kwatongen beweerden dat hij voortdurend zat was, maar daar was niets van aan, ik dacht dat medicatie er iets mee te maken had, en het zijn mijn zaken niet, en dat was trouwens niet wat me stoorde.  

Nee, ik ergerde me blauw aan wat hij deed. Hij gaf geen cursus moraalfilosofie, en dat was waarvoor ik naar zijn lessen kwam.

Naarmate het jaar vorderde werd ik er meer en meer boos om. Ik kwam niet naar de les voor de Jaap Kruithofshow, ik kwam nog minder naar de les ecocentrisme: ik wou leren over moraalfilosofie.

Jazeker, ik weet wel dat elke docent een persoonlijke visie heeft (moet hebben) en overbrengt (moet overbrengen).

Ik heb ook les gehad van een paar andere monstres sacrés: Walter Prevenier, P. (de P staat voor “professor”) Ghysbrecht, Walter Van Caeneghem. Prevenier (Historische kritiek) staat met stip bovenaan de lijst van beste lesgevers, Van Caeneghem (geschiedenis van het privaat– en publiekrecht)bovenaan de lijst meest interessante cursussen, Ghysbrecht (inleiding op de psychologie) bovenaan de lijst meest wereldbeeldveranderende lessen.

Prevenier en Ghysbrecht trokken ook altijd volle auditoria, maar zelfs Ghysbrecht op zijn meest excentrieke en reactionaire momenten stoorden me minder dan Kruithof.

Les na les kregen we de visie van Jaap Kruithof op de wereld.

In de lessen van Kruithof werd niet aan kennisoverdracht gedaan. Daar werd enkel aan meningsoverdracht gedaan.

We leerden er niet hoe we de wereld konden bekijken, we leerden hoe we de wereld moesten bekijken volgens Jaap Kruithof.

Akelig, vond ik dat.

Huhu.

Vergeet Desktop Tower Dinges: The Space Game.

Sinds zonet staat er onderaan links, voor wie ingelogd is, op de Engelstalige Wikipedia een “PDF version” link.

Dat maakt, on the fly, een PDF-versie van de pagina.

Die functie zat al een paar maand in Wikibooks, was er sinds eind januari in de Duitse versie, en sinds vorige week de Franse, Poolse, Nederlandstalige, Simple English, Portugese en Spaanse versie.

En nu dus ook op de grootste van allemaal.

En ik ben te lui om te zoeken wat ReportLab te maken heeft met iText.

Men neme een meloen, een banaan, vier kiwi’s, drie passievruchten, een granaatappel, een pot versgeklopte slagroom en aardbeiensiroop.

Men neme zijn vers gekochte nieuwe meloenboller(wegens de oude onvindbaar), en men make een hele kom vol bolletjes meloen, banaan en kiwi.

Men lege de passievruchten in voormelde kom. Men lege de granaatappel in een tweede kom wegens dat dat anders Wreed Vlekken maakt.

Men dele de slagroom in drie kommetjes. Men voege aan kom één blauwe voedselkleurstof toe, aan komt twee rode, en aan kom drie een mengeling van rode en gele. Men menge goed.

Men deponere een plopje aarbeiensiroop in een diep bord. Daarom droppe men een bol perensorbet, een bol citroensorbet en een bol frambozensorbet. Daarover rangschikke men de fruitbolletjes met passievrucht. Men werke af met drie toefen gekleurde slagroom, en een sprenkeling granaatappelzaden.

Hey presto!

Snel naar de telefoon lopen! ‘t Zijn de jaren 1970 aan de lijn; ze vragen of ze hun dessert terug mogen hebben:

(men vergete daarbij ook het vanilleijs op tijd uit de diepvries te halen, en men vergete de verse frambozen en bosbessen in de frigo)