• Del.icio.us op 7 maart 2009

    • Using the Enabling Grids for E-sciencE infrastructure for computing power, a team based in Salerno and Catania, Italy, has reconstructed the “epigonion,” a harp-like, stringed instrument used in ancient Greece. With data from numerous sources, including pictures on urns, fragments from excavations and written descriptions, the team has been able to model what the instrument would have looked and sounded like.

  • Islanded in a stream of stars

    Yupyup. Die episode van Espenson was een eenmalige smet op het blazoen. Mag er uit, of beter: mag compleet hermaakt worden, eens het volledige seizoen op DVD komt.

    Bucket

    Als ik zeer streng zou zijn, zou ik vorige aflevering een negen op tien zou geven, en deze acht op tien.

    Met extra bonuspunten voor closure. Baltar, Caprica Six, Tigh, Adama, Roslin, Starbuck: allemaal min of meer helemaal tot rust gekomen.

    En alles staat klaar voor de finale. Hoera!

  • Cougars

    Kirsten Schaal is grappig.

    Queefnugget. Mhuhu.

  • Een paar honderd beluisteringen van Brassens later, is de man eraf gevlogen. Het mag geen overkill worden hé meneer.

    Volgende in de rij worden er twee, waar ik het volledige werk van naar de iPod sleep: The Alan Parson’s Project, en Elvis Costello (alleen, met Brodsky Quartet, met Burt Bacharach, met en zonder Temptations).

    In tegenstelling tot Brassens, die eigenlijk in het begin van zijn carrière quasi volgroeid uit de bil van Jupiter gekomen is en vijftig jaar later nog altijd op dezelfde manier muziek en tekst maakte, en die ik dus zonder enig probleem helemaal random kon beluisteren, ga ik nu per plaat luisteren telkens.

    Vooral dan Alan Parsons, met zijn concepten en dingen.

    Ha, en kijk, last.fm is plots wakkergeschoten en het heeft alsnog de laatste dag of zo Brassens gescrobbled.

  • Del.icio.us op 6 maart 2009

  • Pauvre de moi

    Ik zit in de trekzetel en ik heb zóóó dorst maar Sandra wil mij niet om drank gaan.

    En de plannen voor de vakantie zijn afgevoerd, bleh.

  • Del.icio.us op 5 maart 2009

  • Tips om een tweede opinie te krijgen

    Ik ben een tijdje geleden een tweede opinie gaan vragen over mijn rugproblemen en eventuele operaties of niet of wel en zo wel dan wat en hoe en dingen.

    De dokter waar ik bij geweest ben, heeft me niet echt enorm veel verder geholpen, en uiteindelijk weet ik sinds maandag dat het mijn eigen schuld is.

    Dokter huisarts — die al, oh, 35 jaar of zo mijn dokter huisarts is — heeft me zeer duidelijk uitgelegd hoe dat eigenlijk moet, een tweede opinie over een ingreep gaan vragen bij een dokter.

    Het moet zo. Binnenkomen bij de dokter en zeggen: “dag dokter, ik kom om uw opinie. Maar ik wil wel éérst meegeven dat wat u ook zegt, positief of negatief, zwart of wit, ja of neen: onder geen enkel beding — onder. geen. énkel. beding — laat ik welke ingreep dan ook door u doen of in uw hospitaal gebeuren. Al wat ik wil, is uw opinie.”

    Ha. Dat weten we dan ook weer.

  • Offline geweest

    Ik was eerst bij klanten in vergadering en dan in vergadering op het werk vandaag.

    Zeer fijne dag, daar niet van, maar wel de hele tijd niet op de interwebs geweest.

    Dat was weird, want gisteren was ik ook al de hele avond weg, en de hele namiddag, en de hele ochtend. En maandag ook al de hele avond en de hele werkdag. En dit weekend ook, eigenlijk.

    In totaal was het geleden van vrijdagmiddag dat ik nog eens mijn mail doorgelezen had. Dat was al zo lang geleden dat ik het mij niet eens meer kan herinneren.

    Weird, weird, weird.

    Maar binnenkort zal het nog eens zijn: er is een Meesterplan in Voorbereiding om paasvakantiegewijs ergens ver van computers te gaan zijn. Ha!

  • Le blason

    Ik heb mijn tong verrokken, vorige zaterdag. Of beter: dat dingetje onderaan mijn tong dat mijn tong aan de onderkant van mijn mond vastmaakt, dat heb ik gescheurd.

    Ai, doet pijn. Gelukkig dat tongen en andere monddelen snel genezen.

    Oh, en in related news: ik krijg dit liedje niet meer uit mijn hoofd:

    Ik geef alsnog de tekst mee, want ‘t is eigenlijk wel grappig. Zeggen dat ik dat allemaal meezong toen ik klein was, en dat ik blijkbaar van haar noch van pluimen wist waar het allemaal over ging:

    Ayant avecques lui toujours fait bon ménage
    J’eusse aimé célébrer sans être inconvenant
    Tendre corps féminin ton plus bel apanage
    Que tous ceux qui l’ont vu disent hallucinant.

    C’eût été mon ultime chant mon chant du cygne
    Mon dernier billet doux mon message d’adieu
    Or malheureusement les mots qui le désignent
    Le disputent à l’exécrable à l’odieux.

    C’est la grande pitié de la langue française
    C’est son talon d’Achille et c’est son déshonneur
    De n’offrir que des mots entachés de bassesse
    A cette incomparable instrument de bonheur.

    Alors que tant de fleurs ont des noms poétiques
    Tendre corps féminin c’est fort malencontreux
    Que la fleur la plus douce la plus érotique
    Et la plus enivrante en ait de plus scabreux.

    Mais le pire de tous est un petit vocable
    De trois lettres pas plus familier coutumier
    Il est inexplicable il est irrévocable
    Honte à celui-là qui l’employa le premier

    Honte à celui-là qui par dépit par gageure
    Dota de même terme en son fiel venimeux
    Ce grand ami de l’homme et la cinglante injure
    Celui-là c’est probable en était un fameux.

    Misogyne à coup sûr asexué sans doute
    Au charmes de Vénus absolument rétif
    Etait ce bougre qui toute honte bue toute
    Fit ce rapprochement d’ailleurs intempestif.

    La malpeste soit de cette homonymie
    C’est injuste madame et c’est désobligeant
    Que ce morceau de roi de votre anatomie
    Porte le même nom qu’une foule de gens.

    Fasse le ciel dans un trait de génie
    Un poète inspiré que Pégase soutient
    Donne en effaçant d’un coup des siècles d’avanie
    A cette vraie merveille un joli nom chrétien

    En attendant madame il semblerait dommage
    Et vos adorateurs en seraient tous peinés
    D’aller perdre de vue que pour lui rendre hommage
    Il est d’autre moyen et que je les connais
    Et que je les connais.

    Over Brassens gesproken: ik vraag me telkens ik de dames du temps jadis voorbij kom, wat Villon er zou van gedacht hebben, dat men vijfhonderd jaar laten zijn teksten niet alleen op school moest van buiten leren, maar dat ze op muziek gezet zouden worden, en dat er 550 jaar later een zot op zijn fiets luidkeels meezingt:

    Dites moy ou, n’en quel pays
    Est Flora la belle Romaine,
    Archipiades, né Thaïs
    Qui fut sa cousine germaine,
    Echo parlant quand bruyt on maine
    Dessus rivière ou sus estan
    Qui beaulté ot trop plus qu’humaine.
    Mais ou sont les neiges d’antan?

    Ou est très sage Hélloïs,
    Pour qui chastré fut et puis moyne
    Pierre Esbaillart a Saint Denis?
    Pour son amour ot ceste essoyne.
    Semblablement, ou est royne
    Qui commanda que buridan
    Fut geté en ung sac en Saine?
    Mais ou sont les neiges d’antan?
    Fut geté en ung sac en Saine?
    Mais ou sont les neiges d’antan?

    La royne blanche comme lis
    Qui chantoit a voix de seraine,
    Berte au grand pié, Bietris, Alis
    Haremburgis qui tient le Maine,
    Et Jehanne la bonne Lorraine
    Qu’Englois brûlèrent a Rouen;
    Où sont ils, ou Vierge souveraine?
    Mais où sont les neiges d’antan?

    Prince, n’enquérez de sepmaine
    Ou elles sont, ne de cest an,
    Qu’a ce refrain ne vous remaine:
    Mais ou sont les neiges d’antan?

    The mind, it boggles.

  • Op tijd thuis, ha!

    Gaan eten (iets thai-achtig in L’éléphant bleu: lekker maar veels te veel, en utieindelijk echt wel duur ook), een sigaar gaan roken, whisky drinken en cocktail drinken in de Hilton, en dan beschaafd naar huis.

    Mijn fiets staat aan Sint-Pietersstation, wegens vannmiddag vergadering aan de Sterre in Gent, dus ik moet wel met beeninspanning naar huis — geen taxi voor mij vanavond, helaas.

    En voor de rest: het is nog maar dinsdag, maar de zwaarste helft van de week zit er denk ik al op.

    Oef.

    ‘t Is bijna weekend.

  • Out with the old, in with the old

    Na enige weken het volledige werk van Gainsbourg op de iPod: hopla weg, en vervangen door het volledige werk van Georges Brassens.

    Te beginnen met Je me suis fait tout petit, dat ik wel weet over Brassens’ Püppchen te gaan, maar waar ik telkens aan mijn kinderen bij moet denken.

    Fransozigheid, sentimentalisme én Youtube — Tom zal content zijn:

    Ik zou het nog erger kunnen maken, vermoed ik, is als ik de woorden er in extenso bij zou copypasten. Ik bespaar het u.

  • Ticketprijzen bij Kinepolis

    Vraag via het feedbackformulier op kinepolis.be doorgestuurd:

    Ik was onlangs aanwezig op een presentatie van Eddy Duquenne. Hij reageerde daar op de bewering dat de prijzen van cinematicket zouden verdubbeld zijn op tien jaar tijd, en zei (dacht ik) dat de prijzen gemiddeld de laatste tien jaar minder dan 2% per jaar gestegen zijn, en in ieder geval minder dan de inflatie. Dat je dus in 2009 minder uren moet werken om een cinematicket te kopen dan in 1999.

    Hij zei ook dat België het vierdegoedkoopste land ter wereld is voor filmtickets, en dat er al een hele tijd geen handling charges meer zijn voor on-line of automatische kassaverkoop.

    Ik kan me niet inbeelden dat iemand in zijn positie onwaarheden zou vertellen, maar ik vroeg me af of ik daar ergens cijfermateriaal voor zou kunnen vinden?

    Antwoord via mail:

    Beste Michel,

    Bij Kinepolis drukken wij de ticketprijs die we realiseren uit als een gemiddelde. Dit omdat wij diverse prijzen hanteren voor analoge films, digitale of digitale 3D films enerzijds, en tevens verschillende kortingformules aanbieden anderzijds. De totale omzet uit tickets gedeeld door het aantal tickets is de gemiddelde ticketprijs. Welnu, in 1999 bedroeg deze 5,02 euro, voor 2008 6,38 euro (cijfer op 19/02 gepubliceerd tijdens persconferentie rond voorstelling cijfers 2008).

    Dit betekent een toename van 2,4% per jaar gemiddeld, doch hierbij dien je rekening te houden dat wij slechts in de laatste jaren digitaal en 3D zijn beginnen aanbieden. Als je dit uit de cijfers filtert – ik bespaar je de ingewikkelde berekening – dan is de werkelijke prijsstijging van het bioscoopticket lager dan 2% gemiddeld per jaar, wat lager is dan de gemiddelde inflatie over die periode.

    We zijn niet het vierde, maar wel zesde goedkoopste land in de wereld voor filmtickets (bron: een studie van Simon, Kucher en partners uit Parijs, een marketingburo gespecialiseerd in prijszetting).

    Elk ticket is samengesteld uit verschillende prijscomponenten. De totaalprijs van een e-ticket (aangekocht via het internet of aan de automaat) is 15 cent minder dan een ticket aangeschaft aan de bemande kassa.

    Ik hoop dat dit een goede aanvulling is op de presentatie. Fijn dat je erbij was.

    Eddy

    Da’s duidelijk. De prijs is meer naar boven gegaan dan uit “in 2009 moet je minder uren werken om een cinematicket te kopen dan in 1999” zou blijken, als je naar individuele tickets kijkt. Maar als je naar het geheel van de (gewone, niet-3D en niet-digitale) tickets kijkt, met alle gratis tickets erbij en de promoties en massaformules en dergelijke, dín is de prijs inderdaad minder gestegen dan de inflatie.

    Het is op het randje van truken van de statisteiekenfoor, maar in vogelvlucht en uit Kinepolisgroepsperspectief gezien, is het helemaal wíír.

    Ik wil ook graag nog wel eens die studie zien, maar ik kan me inbeelden dat dat van die documenten zijn waar veel geld voor op tafel gelegd moet worden.

    (Het blijft wél indrukwekkend dat de man zelf antwoordt.)

  • To hell in a handbasket

    ‘t Zou eigenlijk grappig zijn als het grappig was, maar het is het niet. Ik ben het beu alsmaar “oh, het gaat” of “goed, en met u?” te zeggen als men me vraagt hoe het gaat.

    “Slecht,” is mijn antwoord tegenwoordig.

    Things fall apart; the centre cannot hold. The best lack all conviction, while the worst are full of passionate intensity.

    Was mijn antwoord toen, moet ik zeggen: wat hierboven staat, komt van lang geleden.

    Het was eind 2003, en de eigenaars van het bedrijf waar mijn visitekaartje van zei dat ik er de baas van was, hadden me net laten weten dat het ermee gedaan was. Boeken toe, en die paar honderdduizend in bestellingen die we jullie nog te goed hadden: vergeet die ook maar.

    Oh, wat zijn de zaken veranderd sindsdien!

    Zelfmedelijden, laat staan gedetailleerd zelfmedelijden, da’s écht niet voor op een weblog, geen kat die erin geïnteresseerd is, en het is genant voor alle mogelijke betrokken partijen bovendien. Achteraf kan er wel eens over gemijmerd worden, dat wel.

    En het zou eigenlijk grappig zijn als het grappig was, maar het is het niet: ik kwam daarnet toevallig in de buurt van de archieven van mijn weblog eind 2003.

    Ik had toen al denk ik meer dan een jaar paniekaanvallen als ik ook maar aan geld dacht — jaarrekeningen, EBITDA, marges, gewogen pipelines — maar eind dat jaar werd het écht erg.

    Nachten en nachten wakker liggen, herinner ik me, wijdopengesperde ogen op het plafond, dat uren aan een stuk alsmaar dichter en dichter kwam, tot het door mijn borstkas ging, en ik niet meer kon ademen.

    Wegens, uiteindelijk, een bedrijf waar ik jaren geleden al eigenlijk helemaal was uitgestapt en dan alsnog uit misplaatste ik-weet-het-niet toch in gebleven was, maar dat het vanaf dag één misschien niet voor de buitenwereld maar wel voor mij de kroniek van een aangekondigde marteldood was — en dat ik niet wist hoe ik er iets aan kon doen — en tegen dat ik het wél wist, dat het al écht te laat was — en dat alleen rauwe overredingskracht het bedrijf anderhalf of zo jaar langer recht gehouden heeft dan eigenlijk mogelijk was.

    Ha.

    Met werknemers (een directeur heeft geen collega’s, hij heeft alleen werknemers) die een mengeling waren van goedbedoelend maar niet op hun plaats, slechtbedoelend en niet op hun plaats, harde werkers die stom werk moesten doen en het deden, minder harde werkers (ahem) die intelligent werk hadden moeten doen maar het niet deden, en zelfs één profiterende bloedzuiger die er gelukkig niet al te lang gebleven was.

    En dat het allemaal, allemaal mijn eigen schuld was. En dat ik het zag gebeuren, en dat ik er niets aan kon doen.

    Ha.

    Maar wat zijn de zaken veranderd sindsdien. Nu heb ik écht redenen om mij slecht te voelen, ha.

    Ik zal er dan achteraf ook eens in gesluierde termen over mijmeren, over de totaal andere redenen om mij slecht te voelen tegenwoordig.

    En dan nog veel, veel later, als alle betrokkenen het allemaal vergeten zijn, zou ik eens in detail moeten schrijven over de jaren 1990–2003.

  • Del.icio.us op 1 maart 2009